Di 06 mei 2014

Małgorzata Rejmer blogt over Hasselt & Genk (3): 'Hoe bedoel je, moeilijk?'

Małgorzata Rejmer © SawomirKlimkowskiDe Poolse auteur Małgorzata Rejmer is een van de deelnemers van citybooks Hasselt-Genk. Tijdens haar residentie in de twee steden schreef ze dagelijks een stukje over haar belevenissen. België was niet wat ze ervan had verwacht!

 

Lees hier de originele Poolse tekst

Deel 3: Van Hasselt naar Genk: 'Hoe bedoel je, moeilijk?'

 

Vrijdag

Als onderdeel van mijn veldonderzoek ga ik naar een plaatselijk rockfestival. Iedereen om me heen benadrukt dat Belgen een erg gesloten volk zijn, maar na een week in Hasselt kan ik niet over straat zonder iemand tegen te komen, naar iemand te zwaaien of met iemand koffie te gaan drinken. Op het festival: een heel publiek aan nieuwe kennissen. Als ik tegen Ben mopper dat het wat moeilijk is om zomaar tegen wildvreemden te over zelfmoorden te beginnen, zegt hij: ‘Hoe bedoel je, moeilijk? Het is makkelijk, kijk!’ Hij houdt een meisje tegen dat net voorbij loopt. ‘Hee, mijn vriendin hier schrijft over zelfmoorden in Vlaanderen, ken jij iemand die zelfmoord heeft gepleegd?’ Het meisje kijkt ons aan en zegt met een glimlach: ‘Mijn beste vriendin heeft zichzelf vorige maand verhangen.’

We kijken haar aan, verbijsterd.

Het meisje blijft glimlachen.

 


Zaterdag

 

Mijn laatste momenten in Hasselt breng ik door op een bankje naast de kerk, ik lees een boek. Wat later komt er een Belgische familie bij zitten. Keurig, blonde haren, vriendelijk. De moeder blijft de kinderen uitbranders geven, ze mogen mij niet storen en mogen niet te hard praten.

Een uur later zit ik in de bus naar Genk. Naast me, een tengere, droevige Hindivrouw, iets verder een groepje Palestijnen dat onderling ruziet, achterin de bus een groepje Turkse kinderen die elkaar op het hoofd meppen. Ruwe Arabische hiphop wordt door iemands telefoon aan de reizigers geserveerd. De muziek klinkt alsof hij van onder de grond komt.

 


Maandag

 

Regen stroomt uit de lucht in de leegte. Hasselt is een zorgvuldig geplande cirkel gevuld met mensen; Genk is één smalle verlaten straat waar slechts wind waait. Waar zal ik mensen vinden?

 


Woensdag


Ik ontmoet Marie in een plaatselijk café en onmiddellijk valt me haar vuurrode haar op, alsof er vonken vanaf kunnen schieten. Ik vertel haar dat ik me wat verloren voel in Genk.

Genk is een totaal andere stad dan Hasselt, legt Marie uit. Eigenlijk ook anders dan alle andere Belgische steden. Genk is van de minderheden die hier van over de hele wereld in de mijnen kwamen werken. Polen, Italianen, Roemenen, Turken ... ‘Ik bedoel, kijk maar naar mij: mijn vader is een Ier en mijn moeder Duitse.’

Welke nationaliteit heb jij dan? vraag ik.

Ik kom uit Genk, lacht Marie. Mijn identiteit is de stad Genk. Er wordt gezegd dat Belgen met een baksteen in hun maag worden geboren, omdat ze altijd willen wonen waar ze geboren werden en daar een huis bouwen. Ze verhuizen niet graag, door die baksteen misschien. Ik ben in Genk geboren en waar ik ook heen ga, ik zal altijd zeggen dat ik uit Genk kom.

 

 

Małgorzata Rejmer schrijft op dit moment haar citybook over Hasselt en Genk. Hou de website in de gaten om te ontdekken wanneer je haar verhaal kunt lezen en beluisteren in het Pools, Nederlands, Engels en Frans.


Foto © Sawomir Klimkowski

 

Close

plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een sterretje* zijn verplicht.

wordt niet getoond