Zo 04 mei 2014

Małgorzata Rejmer blogt over Hasselt & Genk (2): 'Op zoek naar verhalen'

Małgorzata Rejmer © SawomirKlimkowskiDe Poolse auteur Małgorzata Rejmer is een van de deelnemers van citybooks Hasselt-Genk. Tijdens haar residentie in de twee steden schreef ze dagelijks een stukje over haar belevenissen. België was niet wat ze ervan had verwacht!

Lees hier de originele Poolse tekst

 

Hasselt deel 2: Op zoek naar verhalen

 

Maandag

Waarom willen jonge Belgen zo graag dood?

Laura haalt haar schouders op, ze weet het niet.

Laura regelt mijn verblijf in Hasselt, we drinken samen koffie.

Misschien is het een kwestie van verwachtingen… Iedereen verwacht hier zoveel van jongeren, zegt Laura. Twee vrienden van me pleegden zelfmoord. Ik had niet verwacht dat ze zichzelf zouden ombrengen, maar toen ze het deden was ik niet verbaasd.

Dat is een paradox, zeg ik.

Ja, knikt Laura. Maar zo ging het. Er was een soort verdriet in hen, een gevoel van eindigheid. Ik weet niet hoe ik dat moet uitleggen.

Laura moet terug naar kantoor en ik blijf achter met een hoofd vol vragen.


Dinsdag


Jonge Belgen worden doordrongen van angst, zegt Michiel, die ik in de plaatselijke bibliotheek ontmoet. Angst, een voorgevoel van verval en eindigheid zijn overal. De overtuiging dat alles op het punt staat in te storten, ieder moment kan het zover zijn. Politici proberen die angst te versterken in combinatie met een geloof dat zonder hen alles zeker instort. Eerst België, en dan onze levens. Dat we alles kwijtraken wat we hebben. Er is geen angstaanjagender gedachte voor een Belg dan dat hij zijn huis, zijn strakke gazon en mooie auto zou verliezen. Er wordt ons geleerd te vrezen, schrik te hebben.

Michiel is een atheïst, socialist en idealist. Afgestudeerd filosoof. Hij zegt dat België zich zou moeten openstellen voor minderheden, omdat Belgen niet in staat zijn wat ze hebben te delen met zwakkeren.

Michiel doet me aan een personage uit een boek denken. Maar welk? Hij is zachtaardig, open en spreekt constant over sociale ongelijkheid. Misschien Dostojevski’s Idioot?

Michiel heeft De idioot niet gelezen, maar hij wil dit inhalen. Iedere persoon die je ontmoet laat sporen in je achter, zegt hij ten afscheid.


Woensdag


Ik gooi mijn anker uit aan de bar van de Ierse pub in Hasselt en al snel ben ik aan het uitleggen aan Ben, die naast me zit, waarom ik hier ben: ik ben op zoek naar verhalen.

Ben heeft een verhaal voor me. Dertien jaar lang was hij veiligheidsingenieur bij de spoorwegen. Dat betekent, onder andere, dat hij na een zelfmoord of ongeluk de lichamen van het spoor moest verwijderen. Sindsdien denkt hij na over wat er gedaan kan worden om het aantal ongelukken terug te dringen. Gedurende dertien jaar zag hij vierhonderd ongelukken, waarvan ongeveer de helft werd veroorzaakt door zelfmoorden.

Je kan eraan wennen, zegt Ben na een tijdje. Ik ben opgegroeid op een boerderij, ik ken de geur van vlees al sinds ik een kind ben. Een dood mens ruikt hetzelfde als een dood varken of een dode koe. Hetzelfde bloed, dezelfde proteïnen – hetzelfde vlees dus. Veel mensen stoppen met dit werk omdat ze de geur niet langer verdragen. Alsof je een slachthuis binnengaat. Maar je kan er mettertijd aan gewend raken. We drinken op het leven.


Donderdag


Ik loop rond op de begraafplaats van Hasselt; van crypten en graven langs kuiltjes voor as, langs groen gras waar as uitgestrooid wordt. Zie hier honderd jaar sociologische verandering in West-Europa – van massieve tombes met engelen en afbeeldingen van kinderen tot as in de lucht. Ooit had de dood een gezicht, nu is hij verworden tot niets, tot een windvlaag en wat aarde.

Mijn moeder was geobsedeerd door de gedachte dat ze levend begraven zou worden, vertelt Inge, die in de bibliotheek van Hasselt werkt. Controleer het vijf keer, smeekte ze, en cremeer me daarna. De urn staat in een nis. Het is de meest praktische oplossing.

Ben je hierdoor minder bang voor de dood?

Inge denkt even na.

Nee... eerlijk gezegd denk ik dat we er juist banger voor zijn.

 

 

Małgorzata Rejmer schrijft op dit moment haar citybook over Hasselt en Genk. Hou de website in de gaten om te ontdekken wanneer je haar verhaal kunt lezen en beluisteren in het Pools, Nederlands, Engels en Frans.


Foto © Sawomir Klimkowski

 

Close

plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een sterretje* zijn verplicht.

wordt niet getoond