Wo 30 april 2014

Małgorzata Rejmer blogt over Hasselt & Genk (1): 'Heeft u een hert gezien?'

Małgorzata Rejmer © SawomirKlimkowskiDe Poolse auteur Małgorzata Rejmer is een van de deelnemers van citybooks Hasselt-Genk. Tijdens haar residentie in de twee steden schreef ze dagelijks een stukje over haar belevenissen. België was niet wat ze ervan had verwacht!

Lees hier de originele Poolse tekst

 

Deel 1: Aankomst in Hasselt: ‘Heeft u een hert gezien?’


Zaterdag

Bijna twee jaar lang woonde ik in Boekarest, maar het Belgische Hasselt is noch Roemenië noch Polen, Hasselt is noch Ploiesti noch Ostrołęka. Hasselt ziet eruit alsof de Duitsers de Zweden aan het werk zetten en, onder goedkeurende blikken van België, met de zegeningen van Mango en BoConcept, een plek creëerden om Monopoly Deluxe te spelen. In Hasselt heeft God de façades geschilderd en Jezus het trottoir gelegd. Hasselt heeft perfectie bereikt.

Ik ben niet in Hasselt aangekomen vanuit een andere stad, of vanuit een ander land, ik ben gearriveerd vanuit een ander melkwegstelsel. Weet je wat de Doorsnee Pool denkt over de provincie? Hetzelfde als de beroemde Poolse dichter Andrzej Bursa: ‘Ik geef geen reet om kleine steden.’ De Doorsnee Pool denkt er zo over omdat het hem gelukt is te ontsnappen uit de provincie en zich te vestigen in een grote stad.

Maar de Doorsnee Belg woont in Neverland, waar iedere struik gesnoeid is, ieder gazon zorgvuldig gemaaid en iedere centimeter van de stoep keurig aangelegd. Ik bestudeer de trottoirs hier nog eens goed. De Poolse provincie is geplaveid met betonnen tegels. De Belgische provincie... met graniet.

Ik verdrink mijn Poolse complexen in een koffie in een plaatselijk café. De ober geeft me een euro te weinig terug als ik mijn rekening betaal – oké, maakt niet uit, hij vergiste zich. Ik ga naar een winkel, koop een fles water voor 3 euro, staar er naar. Echt waar, 3 euro? vraag ik de jonge verkoper. Jazeker. De volgende dag, in een vergelijkbare winkel, koop ik een identieke fles water voor 72 cent. Terwijl ik het geld aan de glimlachende caissière overhandig herinner ik me de nerveuze blik van de verkoper gisteren.

Ik blijk dus toch niet in Neverland,te zijn beland. Ergens, onder die keurige gazonnetjes en het perfect aangelegde granieten trottoir, loopt een ondergronds netwerk van aderen, stromen en scheuren.

 

Zondag

Heeft u een hert gezien?

Ik moet er even over nadenken. Ja, zeg ik, ik heb een hert gezien. Toen ik het park naderde zag ik een hert voorbij flitsen.

Het verbaasde me op dat moment niet eens. Ik dacht – West-Europa, ze hebben hier hun grillen, en dus kweken ze herten in het park. Wij kweken doodgewone eekhoorns en daarover klaagt niemand.

Dus toen ik een hert in de verte zag rennen ging ik op een bankje zitten. Even later reed tot mijn verbazing een politieauto mijn kant op. Een jonge agent draaide het raampje open en keek me aan.

Heeft u een hert gezien, juffrouw?

Ja, zei ik.

Het was een erg bang hert, wilde ik nog toevoegen, maar de agenten gaven gas en verdwenen. Ik voelde me treurig, alsof ik voor een moment de angst van het hert begreep, een illegaal hert, opgejaagd door de Belgische politie.

 

 

Zondagavond

Ik lees een forum op internet voor Polen die in België wonen. Iemand schrijft over het hoge aantal zelfmoorden in België.

Het roept vragen bij me op.

Ik zoek online naar gedetailleerde statistieken. Inderdaad, Vlaanderen heeft het hoogste aantal zelfmoorden in Europa onder jonge mannen tussen 18 en 26 jaar oud.

Waarom willen jonge Belgen op zo’n grote schaal van Neverland naar de overkant verdwijnen?

Wie kan mijn vragen beantwoorden? Ik loop rond in het gepolijste, afstandelijke Hasselt en voel me een moment hopeloos. Ik ben een jager zonder prooi. Dan valt mijn oog op een jonge hipster met een baard. Hij zou een verhaal kunnen zijn, denk ik, en ik begin hem te volgen. Ik ben benieuwd waar hij me naartoe zal leiden.

De hipster doorkruist straten, sloffend op zijn slonzige sneakers. Tenslotte gaan hij zitten in de tuin van een chique bar, waar soortgelijke hipstervrienden hem opwachten op comfortabele kussens. Ik had een andere plek verwacht. Ik zet mijn jacht voort.

 

 

Małgorzata Rejmer schrijft op dit moment haar citybook over Hasselt en Genk. Hou de website in de gaten om te ontdekken wanneer je haar verhaal kunt lezen en beluisteren in het Pools, Nederlands, Engels en Frans.

Foto © Sawomir Klimkowski

 

Close

plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een sterretje* zijn verplicht.

wordt niet getoond