Ma 03 oktober 2016

citybooks | De achterbuurtentour

Een paar keer per jaar stuurt deBuren een stel schrijvers en een fotograaf naar een stad, waar ze twee weken de tijd krijgen om rond te kijken en na te denken. De verhalen en foto's waar ze mee terug komen zetten we op de website van citybooks, die inmiddels zelf ook aardig op een kleine stad begint te lijken. Voor zijn stage bij deBuren schreef Max Urai een reisgids over die stad.

reisgids citybooks banner

Voor onze achtste tour lopen we langs vier verhalen over gore tafelkleedjes, uitpuilende asbakken, ranzige types, gespuis, buitenstaanders en viespeuken.

Thomas Gunzigs reservaat

We beginnen bij een citybook dat extra grappig wordt als je weet dat de auteur het heeft voorgedragen voor een hele groep Charleroise cultuurbobo's: Thomas Gunzigs Het reservaat. Er staan drie of vier verhalen op de site van auteurs die een hekel hadden aan de stad waar ze naartoe werden gestuurd (Abdelkader Benali's Uitgeteld en plat in Sheffield is een goed voorbeeld), maar er zijn er weinig zo knorrig en zo ijzig sarcastisch als deze.

'Maar ik bevond me dus wel degelijk in Charleroi. Beter gezegd, op een geografische plek die de naam Charleroi had gekregen maar van een stad alleen de benaming kon voorleggen en een paar artefacten zoals een stadhuis, een politiekantoor en misschien wel een kadaster, ook al leek dit laatste volkomen absurd.

Ik had er mij overigens bij neergelegd dat ik op dat uur en op die plek niet de minste kans meer maakte om ergens een tandenborstel te vinden.'

Lees Het reservaat

 

'Tekens van leven: een louteringsplaatsbeschrijving'

We gaan verder met Tekens van leven: een louteringsplaatsbeschrijving, Frederik Willem Daems hommage aan cultauteur JHM Berckmans. Daems verhaal speelt zich af in Café de Raaf, de Antwerpse kroeg waar Berckmans meerdere van zijn verhalen situeerde. Het is een smoezelige bedoening.

'Je bent dronken en excuseert je voor wat je niet beheerst. Je doet dat niet in zoveel woorden. Een simpel sorry moet volstaan. Of ze begripvol knikken of het je kwalijk nemen, doet er niet toe. Er zijn geen gewonden gevallen en je zou niet de eerste zijn die de witte bal van de tafel stoot, getuige de barsten in de keramische tegel van het café. De hond aan huis, een opgeschoren bichon frisé met een paars strikje in de kuif van zijn vacht, keft er in cirkels omheen alsof het een bedreiging vormt.'

Lees Tekens van leven: een louteringsplaatsbeschrijving

 


© Martijn van de Griendt (citybook Oostende)

 

Saskia de Costers 'Honderdveertig kilo liefde'

Als derde hebben we een verhaal van een schrijver op wie ik absoluut verliefd ben geworden in mijn tijd op citybooks: Saskia de Coster, met haar krankzinnige en subversieve Honderdveertig kilo liefde. Een depressieve, morbide obese lesbienne reist met een vriendin van de FBI naar Skopje om een mail-order bride op te halen:

'Ondertussen was Joycelyn tot op de top van een aardappelberg geklommen. "Kijk daar!" riep ze. Een bologige jongen hield een groot hakmes in de hand. Ze nam hem onder schot. "Een kereltje dat non-stop groenten, brood, kaas en vlees snijdt. Zoveel menselijker dan een keukenrobot. Hak voor ons, jongeman!"

Het knuppeltje hakte de groenten in de pan alsof zijn leven ervan afhing. In een mum van tijd groeiden de bergen voedsel voor de Salade-eters nog hoger.

"Eet!" riep Joycelyn naar mij.'

Lees Honderdveertig kilo liefde

 

Tim Etchells schrijft 'Een triest verhaal van Scarton uit Endeland (sic)'

We eindigen met het citybook van de Engelse avant-gardistische theatermaker Tim Etchells. BureauGrotesque - Een triest verhaal van Scarton uit Endeland (sic) vertelt over een Britse toerist die in Lissabon dronken wordt, zijn rugzak verliest, in de gevangenis belandt en in het algemeen een niet bijzonder plezante tijd heeft in de Portugese hoofdstad. Ik ben vooral fan van de David Foster Wallace-achtige details die Etchells door zijn tekst strooit, als vruchtenhageltjes:

'In zijn jas gedoken met zijn capuchon op om zijn identiteit grotendeels te verbergen en met het idee dat hij snel weg moest wezen, ging Scarton zo rap mogelijk de gevangenistrap af, tuimelde hij snel door de dubbele deur onderaan Lisabon in, waar hij opging in haar schaduwen, haar gedrang en haar nacht op zoek naar zijn geliefde, Sophistia.

Scartan ging eerst naar het adres aan de Rua Psychose waar zijn lief hem gezegd had dat ze woonde, maar dat bleek een dichtgetimmerd pand te zijn, voor een deel gesloten, en voor een deel overgelaten aan een groothandel in de doorverkoop van genetisch gemodificeerde landbouwproducten die niet geschikt waren voor menselijke consumptie.'

Lees BureauGrotesque - Een triest verhaal van Scarton uit Endeland (sic)

 

En daarmee zijn we op het einde van deze tour gekomen. Bedankt voor het lezen en vergeet de gids niet.

 

Lees verder

-    De muzikale tour
-    De experimentele tour
-    Tips van de gids

Close

plaats een reactie

Velden gemarkeerd met een sterretje* zijn verplicht.

wordt niet getoond