Frank Westerman

Tbilisi

Frank Westerman over Tbilisi

922 mensen vonden dit leuk

I Soms stap je het verkeerde café binnen. Je bestelt, gaat zitten – en dan is het al te laat. Het...

Luister & Lees

Frank Westerman (Emmen, Nederland, 1964) studeerde Tropische Cultuurtechniek aan de Landbouwuniversiteit Wageningen en verbleef voor zijn afstudeeronderzoek in Peru, waar hij de pre-Columbiaanse irrigatiemethoden van Aymara-indianen in de Andes bestudeerde. In deze periode schreef hij zijn eerste journalistieke reportages. Na zijn afstuderen maakte Westerman reportages in Kameroen, Cuba, Mexico, Kameroen, Sierra Leone, Roemenië en voormalig Joegoslavië. In 1992 vestigde Westerman zich als Volkskrant-correspondent in Belgrado. In zijn debuut De Brug over de Tara (1994) doet hij verslag van zijn verblijf aan de frontlinies. Sindsdien bezocht Westerman als verslaggever van NRC Handelsblad tal van internationale brandhaarden.

Vanaf 1997 was Westerman correspondent voor NRC Handelsblad in Moskou. Daar rondde hij zijn derde non-fictieboek af, De Graanrepubliek (1999), dat werd bekroond met de Dr. L. de Jong-prijs voor eigentijdse geschiedschrijving en genomineerd voor de Generale Bank-literatuurprijs en de Gouden Uil. Zijn volgende boek is een uitvloeisel van zijn verblijf in Rusland. In De ingenieurs van de ziel (2002) gaat hij op zoek naar de sporen van de Russische schrijver Konstantin Paustovski en diens tijdgenoten als Maxim Gorki, Andrej Patonov en Boris Pilnjak. Vanaf 2002 werkt Frank Westerman als full-time schrijver vanuit Amsterdam.

In 2004 verscheen El Negro en ik, bekroond met de Gouden Uil 2005, en in 2007 verscheen Ararat. In september 2010 verscheen Dier, bovendier, de familiegeschiedenis van Conversano Primula, een lipizzaner hengst. Het verhaal van deze hengst en dat van zijn vader, grootvader en overgrootvader, omspant de gehele twintigste eeuw.

 

ფრანკ ვესტერმანი (ემე, 1964 წ.) ვაგენინგენის აგრარულ უნივერსიტეტში ტროპიკული ნიადაგების კულტივაციას სწავლობდა. სადიპლომო ნაშრომისთვის პერუს ანდებში გაემგზავრა, სადაც აიმარას ტომის ინდიელების უძველეს საირიგაციო მეთოდებს იკვლევდა. სწორედ პერუში ყოფნისას დაიწყო ჟურნალისტური რეპორტაჟების წერა. რეპორტაჟების წერა სწავლის დასრულების შემდეგაც განაგრძო, რისთვისაც იმოგზაურა კამერუნში, კუბაში, მექსიკაში, სიერა ლეონეში, რუმინეთსა და ყოფილ იუგოსლავიაში. 1992 წელს გაზეთ „Volkskrant“–ის კორესპონდენტის სტატუსით ბელგრადში დასახლდა. 1994 წელს გამოიცა მისი დოკუმენტური დებიუტი „ხიდი ტარაზე“, რომელშიც ფრონტის ხაზის ჩანაწერებს წარმოადგენს. მას შემდეგ ვესტერმანს, გაზეთ „NRC Handelsblad“–ის კორესპონდენტის სტატუსით მრავალ საერთაშორისო ცხელ წერტილში მოუწია ყოფნა. 1997 წლიდან „NRC Handelsblad“–ის კორესპონდენტია მოსკოვში. იქ დაასრულა მესამე დოკუმენტური წიგნი „მარცვლეულის რესპუბლიკა“ (1999 წ.), რომელიც დაჯილდოვდა „დოქტორი ლუ დე იონგის“ პრიზით თანამედროვე ისტორიოგრაფიის დარგში და წარდგენილი იყო „გენერალური ბანკისა“ და „ოქროს ბუს“ ლიტერატურულ პრემიებზე. მისი შემდეგი წიგნი „სულის ინჟინრები“ (2002 წ.) ისევ რუსეთს ეხება. აქ ის რუსი მწერლის კონსტანტინ პაუსტოვსკისა და მისი თანამედროვეების – მაქსიმ გორკის, ანდრეი პლატონოვის, ბორის პილნიაკისა და სხვათა ცხოვრების საინტერესო მხარეეს იძიებს. 2002 წლიდან ამსტერდამში ფუძნდება და სრულსტაჟიანი მწერლის საქმიანობას მისდევს. 2004 წელს გამოქვეყნდა კიდევ ერთი წიგნი „მე და ელ ნეგრო“ (2005 წელს დაჯილდოვდა „ოქროს ბუს“ პრემიით), ხოლო 2007 წელს – „არარატი“. 2010 წლის სექტემბერში გამოიცა „ცხოველი, ზეცხოველი“, რომელშიც ვესტერმანი ლიპიცანური ულაყის „კონვერსანო პრიმულას“ ჯიშის ისტორიას მოგვითხრობს.
დამატებითი ინფორმაცია: www.frankwesterman.nl