Andrzej Stasiuk

Lublin

Andrzej Stasiuk over Lublin

Lublin (nl)

Lublin

‘de avond van deze wereld valtin neusgaten dringt rood melken’ Het is koud. November en koud. Met wind ve...

Luister & Lees

Schrijver, dichter, essayist en literair criticus Andrzej Stasiuk werd in 1960 geboren in Warschau. Nadat hij van de middelbare school werd gestuurd was hij begin jaren ’80 betrokken bij de vredesbeweging en moest hij anderhalf jaar de gevangenis in nadat hij uit het leger was gedeserteerd in een tank. Na zijn vrijlating begon hij te schrijven voor ondergrondse kranten. Zijn eerste boek, De muren van Hebron, was een bundel verhalen over zijn ervaringen in de gevangenis en bereikte een cultstatus. Stasiuk hield niet van het drukke stadsleven in Warschau en hij verhuisde in 1987 naar een geïsoleerd gehucht in de Karpaten, waar hij sinds 1996 samen met zijn vrouw de onafhankelijke uitgeverij Czarne leidt. Sinds zijn debuut in 1992 is Stasiuk uitgegroeid tot een van de belangrijkste auteurs van zijn generatie in Polen. Zijn korte verhalen, gedichten en artikelen verschijnen regelmatig in Poolse dagbladen en tijdschriften. Zijn roman De witte raaf was een internationale bestseller. Andrzej Stasiuk won vele literaire prijzen in binnen- en buitenland.

Vijf boeken van Stasiuk zijn vertaald in het Nederlands:
- De witte raaf (Biały kruk), De Geus, Breda, 1998. Vertaald door Karol Lesman.
- Dukla (Dukla), De Geus, Breda, 2001. Vertaald door Karol Lesman.
- Galicische vertellingen (Opowieści galicyjskie), De Geus, Breda, 2007. Vertaald door Karol Lesman.
- Onderweg naar Babadag ( Jadąc do Babadag), De Geus, Breda, 2009. Vertaald door Karol Lesman.
- Negen (Dziewięć), De Geus, Breda, 2011. Vertaald door Karol Lesman.

 

Andrzej Stasiuk (1960) - niezwykle interesująca osobowość twórcza, mieszkaniec Wołowca w Beskidzie Niskim, a tak naprawdę obywatel Karpat. Dezerter, który wojsko zamienił na więzienie, gdyż przymusową służbę wojskową odbierał jako represję, a pobyt w więzieniu jako doświadczenie. Działacz Ruchu Wolność i Pokój, miłośnik Albanii nazywanej przez niego "podświadomością Europy", podróżnik, literat i wydawca skupiający się na temacie tożsamości środkowoeuropejskiej. Laureat wielu nagród, w tym Nagrody Fundacji im. Kościelskich, Nagrody Literackiej w. Arkadego Fiedlera za "Fado" i Nagrody Nike za "Jadąc do Babadag". Uważa się za wieśniaka, jak mieszkał w Warszawie to też nie chodził Do teatru więc niczego mu w Wołowcu nie brakuje. Niesłychanie wyczulony na prowincjonalne nastroje, wewnętrzne światy, atmosferę miejsca. Posługuje się swoistą perspektywą spojrzenia z której rodzą się komizm i tragizm i nostalgia, a czasami tak intymna nuta jak ten moment, kiedy jako ojciec patrzy na swoją śpiącą córkę i już wie, że nie dzielą swoich światów, bo każdy ma swój.