Frank Westerman

Tbilissi

Frank Westerman concernant Tbilissi

922 personnes aiment ça

922 mensen vonden dit leuk

I Il arrive qu’on se trompe de café. On commande, on va s’asseoir – et il est d&eacut...

Écoutez & Lisez

Frank Westerman (Emmen, Pays-Bas, 1964) a étudié les Techniques de Culture Tropicale à l’Université agricole de Wageningen et a séjourné pour son travail de fin d’études au Pérou, dans les Andes, où il a étudié les méthodes d’irrigation précolombiennes des Indiens Aymara. C’est à cette époque qu’il écrit ses premiers reportages journalistiques. Après avoir décroché son diplôme, Westerman part en reportage au Cameroun, à Cuba, au Mexique, en Sierra Leone, en Roumanie et dans l’ex-Yougoslavie. En 1992, Westerman s’installe à Belgrade en tant que correspondant de presse du Volkskrant. Dans son premier livre, De brug over de Tara (1994), il raconte son séjour sur les lignes de front. Depuis, Westerman, en tant que reporter pour le NRC Handelsblad, se rend à travers le monde sur les lieux de nombre de foyers de troubles.

À partir de 1997, Westerman est correspondant du NRC Handelsblad à Moscou. C’est là qu’il achève sa troisième œuvre de non-fiction, De Graanrepubliek (1999) qui fut couronnée par le Prix « Dr. L. de Jong-prijs voor eigentijdse geschiedschrijving » et sélectionné pour les Prix « Generale Bank-Literatuurprijs » et « Gouden Uil ». Son livre suivant est une émanation de son séjour en Russie. Dans De Ingenieurs van de ziel (2002), il part à la recherche des traces de l’écrivain russe Konstantin Paustovski et de ses contemporains tels Maxime Gorki, Andreï Platonov et Boris Pilniak.

Depuis 2002, Frank Westerman vit de sa plume à Amsterdam. En 2004 paraît El Negro et moi, couronné par le « Gouden Uil 2005 », et en 2007 Ararat. En septembre 2010 paraît Dier, bovendier, l’histoire de la famille de Conversano Primula, une jument lipizzaner. L’histoire de cette jument et celle de son père, de son grand-père et de son arrière-grand-père couvre tout le vingtième siècle.

 

ფრანკ ვესტერმანი (ემე, 1964 წ.) ვაგენინგენის აგრარულ უნივერსიტეტში ტროპიკული ნიადაგების კულტივაციას სწავლობდა. სადიპლომო ნაშრომისთვის პერუს ანდებში გაემგზავრა, სადაც აიმარას ტომის ინდიელების უძველეს საირიგაციო მეთოდებს იკვლევდა. სწორედ პერუში ყოფნისას დაიწყო ჟურნალისტური რეპორტაჟების წერა. რეპორტაჟების წერა სწავლის დასრულების შემდეგაც განაგრძო, რისთვისაც იმოგზაურა კამერუნში, კუბაში, მექსიკაში, სიერა ლეონეში, რუმინეთსა და ყოფილ იუგოსლავიაში. 1992 წელს გაზეთ „Volkskrant“–ის კორესპონდენტის სტატუსით ბელგრადში დასახლდა. 1994 წელს გამოიცა მისი დოკუმენტური დებიუტი „ხიდი ტარაზე“, რომელშიც ფრონტის ხაზის ჩანაწერებს წარმოადგენს. მას შემდეგ ვესტერმანს, გაზეთ „NRC Handelsblad“–ის კორესპონდენტის სტატუსით მრავალ საერთაშორისო ცხელ წერტილში მოუწია ყოფნა. 1997 წლიდან „NRC Handelsblad“–ის კორესპონდენტია მოსკოვში. იქ დაასრულა მესამე დოკუმენტური წიგნი „მარცვლეულის რესპუბლიკა“ (1999 წ.), რომელიც დაჯილდოვდა „დოქტორი ლუ დე იონგის“ პრიზით თანამედროვე ისტორიოგრაფიის დარგში და წარდგენილი იყო „გენერალური ბანკისა“ და „ოქროს ბუს“ ლიტერატურულ პრემიებზე. მისი შემდეგი წიგნი „სულის ინჟინრები“ (2002 წ.) ისევ რუსეთს ეხება. აქ ის რუსი მწერლის კონსტანტინ პაუსტოვსკისა და მისი თანამედროვეების – მაქსიმ გორკის, ანდრეი პლატონოვის, ბორის პილნიაკისა და სხვათა ცხოვრების საინტერესო მხარეეს იძიებს. 2002 წლიდან ამსტერდამში ფუძნდება და სრულსტაჟიანი მწერლის საქმიანობას მისდევს. 2004 წელს გამოქვეყნდა კიდევ ერთი წიგნი „მე და ელ ნეგრო“ (2005 წელს დაჯილდოვდა „ოქროს ბუს“ პრემიით), ხოლო 2007 წელს – „არარატი“. 2010 წლის სექტემბერში გამოიცა „ცხოველი, ზეცხოველი“, რომელშიც ვესტერმანი ლიპიცანური ულაყის „კონვერსანო პრიმულას“ ჯიშის ისტორიას მოგვითხრობს.
დამატებითი ინფორმაცია: www.frankwesterman.nl