Andrzej Stasiuk

Lublin

Andrzej Stasiuk concernant Lublin

Lublin (fr)

Lublin

« tombe le soir de ce mondeles naseaux hument la traite rouge »   Il fait froid. On est en novembre et il ...

Écoutez & Lisez

Né en 1960 à Varsovie, l’écrivain, poète, essayiste et critique littéraire Andrzej Stasiuk s’était fait renvoyer de l’école secondaire avant de s’impliquer dans le mouvement pacifiste et de faire dix-huit mois de prison pour avoir déserté de l’armée à bord d’un char d’assaut. Une fois libre, il se mit à écrire pour des publications clandestines. Son premier livre, Les murs de Hébron, un recueil d’histoires sur ses expériences carcérales, devint un livre culte. Mais n’appréciant pas vraiment la vie trépidante de Varsovie, Stasiuk s’installa en 1987 avec sa femme dans un hameau isolé des Carpates où ils dirigent ensemble depuis 1996 les éditions indépendantes Czarne. Entre-temps, depuis ses débuts en 1992, Stasiuk est devenu un des auteurs dominants de sa génération en Pologne. Son roman Le Merle blanc, a été un best-seller international et Stasiuk même a remporté de nombreux prix aussi bien en Pologne qu’à l’étranger.

 

Andrzej Stasiuk (1960) - niezwykle interesująca osobowość twórcza, mieszkaniec Wołowca w Beskidzie Niskim, a tak naprawdę obywatel Karpat. Dezerter, który wojsko zamienił na więzienie, gdyż przymusową służbę wojskową odbierał jako represję, a pobyt w więzieniu jako doświadczenie. Działacz Ruchu Wolność i Pokój, miłośnik Albanii nazywanej przez niego "podświadomością Europy", podróżnik, literat i wydawca skupiający się na temacie tożsamości środkowoeuropejskiej. Laureat wielu nagród, w tym Nagrody Fundacji im. Kościelskich, Nagrody Literackiej w. Arkadego Fiedlera za "Fado" i Nagrody Nike za "Jadąc do Babadag". Uważa się za wieśniaka, jak mieszkał w Warszawie to też nie chodził Do teatru więc niczego mu w Wołowcu nie brakuje. Niesłychanie wyczulony na prowincjonalne nastroje, wewnętrzne światy, atmosferę miejsca. Posługuje się swoistą perspektywą spojrzenia z której rodzą się komizm i tragizm i nostalgia, a czasami tak intymna nuta jak ten moment, kiedy jako ojciec patrzy na swoją śpiącą córkę i już wie, że nie dzielą swoich światów, bo każdy ma swój.