Three in the city

სამნი ქალაქში

Lasha Bugadze

Lasha Bugadze

Lasha Bugadze (ლაშა ბუღაძე) (Tbilisi, 1977) works as a playwright for the Kote Marjanishvili State Theatre.  Aside from that, he is anovelist and a columnist. He also produces and anchors literary TV and Radio programmes for the Georgian Public Broadcasting Company. Works by Bugadze have been published in Georgian, Russian, Armenian, French, German, Polish and English.

Close

Turnhout All citybooks

Download the ePub Print

სამნი ქალაქში


1.

...შოკია: მაკა რომაელი ლეგიონერი აღმოჩნდა! აი ფილმებში რომ მყავს ნანახი, ისეთი. სახე არ უჩანს, თავზე არაფერი ახურავს, მელოტი ტიპია. ვიცოდი, რომ კაცი იქნებოდა, რა მიხვედრა ამას უნდოდა:) ძალიან შორს ჩავიდა. მეოთხე დღეა, მარტო ლიმნიან წყალს სვამს. მე პრინციპში კარგად ვარ. ცოტა მოწყენილი ვიყავი, ბევრი არაფერი ხდება, ჩუმი ქალაქია, მაგრამ ესეც მნიშვნელოვანია - უამრავი დრო მაქვს ფიქრისთვის. შემდეგი კურსი ზეგ აქვს. არ დაწერო ამაზე.


გიგი და მაკა უკვე მეორე წელია ბელგიაში ცხოვრობენ. გიგი მხატვარია, მაკა - კლასიკური გრანტიჭამია, რომელიც რაღაც უცნაური და გამოუმჟღავნებელი პროექტების წყალობით დადის ევროპაში და ქმარსაც თან დაათრევს. გიგი ექვსი თვეა, აღარ ხატავს ("დროებითი პაუზა მაქვს, მაგრამ ეს ძალიან მნიშვნელოვანი ეტაპია ჩემთვის"), მაკა წუწუნებს: "არტპროექტებს აღარ აფინანსებენ". როცა ერთი წლის წინ ვნახე მეჰელენში, შვიდ-რვა საათს ატარებდა თავის სტუდიაში და შინ ფერმკრთალი, მშიერი და გაღიზიანებული ბრუნდებოდა. ერთხელ ვკითხე, რაზე მუშაობ-მეთქი და ბუნდოვნად მიპასუხა: სივრცეს ვიკვლევ ობიექტებს შორისო... მახსოვს, მაკას ავადმყოფური იერი ქონდა და ჩემი ზრდილობიანი შეშფოთება გიგისთანაც გამოვთქვი (ამათ თუ სულ ბოდიშებით არ ელაპარაკე, აუცილებლად გაგებუტებიან).

- გადის ხოლმე და ფერსაც ამიტომ კარგავს, - თქვა გიგიმ.

- სად გადის? - დავიბენი.

- ტანიდან. რა სად.

მე კი დარწმუნებული ვიყავი, რომ მისი სიფერმკრთალე უჭმელობის ბრალი იყო - რამდენჯერაც არ ვნახე, სულ ცხელ ლიმნიან წყალს სვამდა, ჭამით კი მოხარშულ კომბოსტოს.

- იმიტომაც არ ვჭამთ, რომ არ დავმძიმდეთ, - ამიხსნა გიგიმ, თუმცა, სიმართლე გამხელილი სჯობს, თვითონ ნამდვილად არ მჯდარა ლიმნიანი წყლისა და მოხარშული კომბოსტოს მარხვაზე. მართალია, თავს ღირსეულად იკავებდა მაკას თანდასწრებით, მაგრამ ერთხელ, როცა ძეხვი აღმოაჩინა ჩემს მაცივარში, არც დაფიქრებულა, უჭოჭმანოდ გადასანსლა. ამ დროს, რომ გეკითხა, ვეგეტარიანელი იყო.

- ხორცი როგორ უნდა ჭამო, გული არ გერევა? - მეჩხუბებოდა ცოლის თანდასწრებით.

"მედიტატიური ვარჯიშებით" ჯერ კიდევ შვეიცარიულ ცუგში ცხოვრების დროს დაინტერესებულან (მაკა დაინტერესდა, თორემ გიგის რა შეეძლო), სადაც მორიგი გრანტით მოუწიათ ყოფნა. მაკა ინტერნეტში წაწყდომია ვიღაც შენიღბული და ტაქტიანი დემაგოგის აგნოსტიკურ და მსუბუქად ეზოთერულ ლექცია-სავარჯიშოებს და მალე მის აქტიურ მხარდამჭერ-მსმენელად ქცეულა. მთელი წელი უვლიათ ამ კაცის პრივატულ, ნახევრად პრივატულ და სრულიად არაპრივატულ საჯარო ლექციებზე (130 ევრო წელიწადში) და ლანჩის პატივიც რგებიათ მასთან ერთად ხუთჯერ თუ ექვსჯერ. "ანათებს ტიპი, - გული გადამიშალა გიგიმ, - აშკარად ხედავ, როგორ უშვებს პოზიტიურ ბიოენერგიას", თუმცა, როცა დიდი ყოყმანის შემდეგ, გურუს ფოტო მაჩვენა საიტზე, მანათობელი ღვთაების მაგივრად, ერთი ხილულად მოაფერისტო იერის მქონე, ოქროსფრად თმაშეღებილი ბერიკაციღა შემრჩა... მაგრამ რა ვიცი, იქნებ საიტი იყო უხარისხო.

მაკას წარმატებული ვარჯიშებისა და "სულიერი წინსვლის" შესახებ გიგი დეტალურად მაწვდიდა ცნობებს, რადგან ჩემს მეტი ფაქტობრივად არც არავინ ყავდა, ვინც ზურგს უკან არ დასცინებდა.

მაგრამ, მგონი, ახლა სწორედ ამას ვშვრები... ამ დროს, მართლა არ ვაპირებდი გიგიზე და მაკაზე წერას. და, პრინციპში, არც ახლა ვაპირებ.

ამ მელანქოლიურ ბელგიურ ქალაქში ჩემი აბსტრაქტული პროფესიის გამო მოვხვდი და ძალიან მინდოდა, ეს სიმშვიდე ახალი მოთხრობის დასაწერად გამომეყენებინა. ყველაფერი მქონდა ამისთვის: ბრაბანტის ჰერცოგთა სასახლე (სავარაუდოდ, თავისი ლოენგრინით და ელზათი), ოთახი სხვენში, მაგიდა, დღიური სარჩო, ნათურა, საწოლი, ინდივიდუალური მაცივარი და საზიარო ტუალეტი, საიდანაც პირველივე ღამეს შემომესმა მეზობლის მოულოდნელი კუჭგახსნილობის შედეგად წარმოქმნილი მრგგვინავი ქარების ხმა. რა უნდა გვექნა, თხელი კედლები იყო, მაგრამ არ დავმალავ, შურისძიების საშუალება მეც არაერთხელ მომეცა...

ჩემმა მასპინძლებმა ყველაფერი იღონეს, რათა თავი მშვიდად, კომფორტულად და მწერლურად მეგრძნო. მაგრამ როგორც არ ვეცადე, ერთი წინადადებაც ვერ გამოვადნე. მთავარი შეცდომა ის იყო, რომ გიგისთვის არ უნდა შემეტყობინებინა ჩემი აქ ჩამოსვლის ამბავი (ერთი საათიც არ უნდა მეჰელენიდან ტურნაუტამდე ჩამოსვლას). თუმცა ჩემმა გიჟურმა ქვეყანამაც საკმარისად მანერვიულა - ჩემი წამოსვლის წინ უკვე პიკისთვის მიეღწია წინასაარჩევნო ისტერიკას და პოლიტიკისგან აგზნებულ მოსახლეობას ბრძოლის ველად ექცია ინტერნეტ-პორტალები.

შუადღისას ჩემმა მასპინძელმა შემომიარა და დეტალურად ამიხსნა, როგორ უნდა მეცხოვრა ამ ქალაქში; სად მეჭამა, სად მექირავებინა ველოსიპედი (თუკი გადავწყევტდი), სად დამელია ბელგიური ლუდი და რომელი გასაღებით გამეღო ჩემი Begijnhofი. ჰო, იმ უცნაურ და დამაფიქრებლად ლამაზ ქუჩაზე, სადაც მე ვცხოვრობდი, ღამის თორმეტ საათზე იკეტებოდა ჭიშკარი. გასაღები რომ დამკარგვოდა, სხვა ჩაუკეტავი ქუჩის მოძებნა გახდებოდა საჭირო.

მთავარი შეცდომაც სწორედ ჩამოსვლის დღეს დავუშვი... გიგიმ მაშინვე მოითხოვა ჩემი სადგომის ზუსტი მისამართი და მორიგი ცნობა გამომიგზავნა მაკას სულიერი მდგომარეობის შესახებ:


მანდ როგორ მოხვდი? ყოჩაღ! ჩვენ მაგრა ვართ...! სერიოზულ აზარტში ვარ... მაკა ისე აღწერს, რომ, იცი, ვინ გამოდის? veni vidi vici... აზრობ? "გურუ" ამბობს ამას. გუშინ ვესკაიპეთ. ანუ ჩვეულებრივი ლეგიონერი კი არა... გაგიჟებული ვარ... მაგარი გასართობია. ცოტა გამოვცოცხლით... ხვალ-ზეგ მოგადგები.


აჰა, ასეც ვიცოდი, მაკა ნაკლებს არც იმსახურებდა! არათუ გიგი, არამედ უკვე გურუც კი ეჭვობდა, რომ მაკამ "ერთ-ერთი უმძიმესი მედიტაციის მეშვეობით" მიაგნო თავის ყველაზე მნიშვნელოვან ინკარნაციას... გამოიცნო, ვინ ყოფილა წინა ცხოვრებაში.

მეტი რა გინდათ!

არა, არა, არ დავწერ ამათზე...

 


2.


დილით ეკლესიის ზარებმა გამაღვიძეს და ერთბაშად ვერც მივხვდი, სად ვიღვიძებდი... ასე, ალბათ, მარტო სამოთხეში აღვიძებენ მაკასნაირებს!

ჩემს დაკეტილ ქუჩაზე ერთი დიდი ეკლესია და მუხის ფუღუროში შეშენებული ("პირველქრისტიანული") სამლოცველო აღმოვაჩინე, თუმცა ჩემი იქ ყოფნის დროს არსად შემხვედრია ცოცხალი მლოცველი...

ჯამში, ტურნაუტში ოც კაცზე მეტი არც მინახავს... ცარიელი ავტობუსები დადიოდნენ ქუჩაში. გაჩერებებზე არავინ იდგა, ავტობუსი კი მაინც ჩერდებოდა და მერე მომდევნო უკაცრიელი გაჩერებისკენ მიირწეოდა - გეგონებოდა, სულები გადაყავს...

ხომ ვთქვი, სამოთხეში მოვხვდი-მეთქი!

ზარები, ბრაბანტის ჰერცოგის კუშტი ციხე-სიმაგრე, ცარიელი ავტობუსები, უხმაუროდ მოსიარულე ოცი კაცი...

თუმცა როგორც ჩემმა მეგობარმა მიამბო, ერთ ჩრდილო-ევროპულ ქალაქში ტურნაუტზე უცნაური მდგომარეობა ყოფილა: აქ მძღოლი მაინც ზის ავტობუსში, იქ კი მძღოლიც არ ყავს ტრამვაის; დგახარ (უფრო სწორად, შესაძლოა არც დგახარ) გაჩერებაზე, მოდის სრულიად თავისუფალი (უმძღოლო) ტრამვაი, ჩერდება, კარს გიღებს, ადიხარ (უფრო სწორად, არც ადიხარ) და ცარიელ, ჩუმ და მოწესრიგებულ ქუჩებს მიუყვები...

აქაურებმა კი, როგორც ჩანს, თავიანთ მთავრობებს მიაწვდინეს ხმა:

"ხელები შორს მძღოლებისაგან! მძღოლი მაინც იჯდეს ამ წყეულ ავტობუსში, ვის რას უშავებს!"

 


3.


ჰო, ვიფიქრე, ცარიელ და მდუმარე ქალაქზე დავწერ.

მაგრამ მახსოვს, შინ მობრუნებული დიდხანს ვუყურებდი ჩემი კომპიუტერის თეთრ გვერდს და ვერაფრით მოვიფიქრე, რა და როგორ უნდა დამეწყო.

მერე ხელი ჩავიქნიე და ქართულ სოციალურ პორტალებს ჩავხედე, საიდანაც ფიზიკურად შემომესმა აქტიური ადამიანების ისტერიული ქაქანი...

ორსაათიანი უაზრო და აბსოლუტურად არასაჭირო ძილის შემდეგ, ისევ გარეთ გასვლა გადავწყვიტე...

დერეფანში ჩემი მეზობელი (აი, ის, ვისთანაც საპირფარეშოს ვიყოფდი) შემომხვდა და, გეგონება მისი ბრალი ყოფილიყო, თხელი კედლების გამო მომიხადა ბოდიში.

- ყველაფერი ისმის, - თქვა.

მართალია, ყველაფერი გვესმოდა, მაგრამ უშუალოდ და პირველად სწორედ ახლა შევეჩეხეთ ერთმანეთს. პოეტი და მთარგმნელი ყოფილა და ჩემი არ იყოს, ისიც ტურნაუტზე აპირებდა დაწერას. ერთი თავით მაღალი იყო ჩემზე და წონაც შთამბეჭდავი ქონდა.

ლორამ (ასე ერქვა) თავის საღამოზე დამპატიჟა, რომელიც ორ დღეში უნდა გამართულიყო ჩვენი ქუჩის ეკლესიაში.

- ქუჩას ჩავკეტავთ და გავერთობით, - ბრძანა.

რა მოხდებოდა, მსუქანი არ ყოფილიყო! რომანი, სამწუხაროდ, წონამ გამორიცხა! ჰო, რა ვქნა, ამ მხრივ სნობი ვარ - პუტკუნას შებმას, ვიცი, ვერ შევძლებ. თან დარწმუნებული ვარ, ლორას ჩემნაირი მთხლე არც ეყოფოდა, ემიგრანტების მუშა-ჯგუფის გამოძახება გახდებოდა საჭირო...

ჩაკეტილ ქუჩას გამოვცდი თუ არა, მობილურმა დამირეკა.

- აქ ვარ და ვერ გაგნებ, - ამომძახა გიგიმ.

ჩამოსულა.

ძლივს ავუხსენი (წესიერად არც მე ვიცოდი, როგორ უნდა მოეგნო ჩემი დაკეტილი Begijnhofისთვის). ცოტა ხანში კი მის აწოწილ სილუეტს მოვკარი თვალი - კალიასავით მოხტოდა.

- ძალიან მაგარია აქ, - შორიდანვე დამიყვირა.

უცნაურია, მაგრამ გაწუწული იყო.

- სადგურთან წვიმდა, - მითხრა, - აქ ასეა, როცა ცენტრში წვიმს, გარეუბანში მზეა.

მარჯვენა თვალი ჩალურჯებული ქონდა.

- რა გჭირს? - ვკითხე.

- სად? ა... არაფერი, - ამიქნია ხელი, - ქოლგა მოვირტყი...

- მაკა რა უყავი?

- მაკა... მეჰელენშია. ისვენებს...

- როგორაა?

- კარგად.

- რა გაირკვა, კეისარია?

- ჰაა ეხლა.

- არ ვშაყირობ, დედა მომიკვდეს...

- აქ რანაირად მოხვდი?

- უნდა ვწერო.

- თბილისში ვერ წერ?

- ტურნაუტზე უნდა ვწერო.

- მერე თბილისში ვერ დაწერდი?

- თბილისში თბილისზე ვწერ. კანონია ასეთი.

- აპარტამენტი გაქვს?

- სად?

- აქ?

- კი, რა იყო?

- ორსაწოლიანი?

- არა, ერთი...

- ტახტიც არა?

- ჩემთან რჩები?

- არ შეიძლება?

- რა ვიცი. რაღაც სავარძელი მაქვს. თუ არა და, ჩემ მეზობელთან შეგაგდებ. კანფეტივით გოგოა.

- ეჩალიჩები უკვე?

- წვალებით...

- აბა, ეგრე რას დაწერ...

გასეირნება არ გამოვიდა. ძალიან სველი იყო. ჩაის დალევა სახლში გადავწყვიტეთ.

პირველ სართულზე მცხოვრებთ ფართოდ გადაეწიათ ფარდები, მაგრამ, მიუხედავად იმისა, რომ ერთგან ტელევიზორიც კი ქონდათ ჩართული, ცოცხალი მაყურებელი არც აქ შემინიშნავს.

- მე რომ ტურნაუტის მერიაში მემუშავა, ამ ბინებში და ავტობუსებში ზრდილობის გამო მაინც გავაბნევდი ცვილის ბებოებს, - ვუთხარი გიგის.

- შენ შენ ბებოებს მიხედე, - გაეცინა გიგის, - ამათზე ნუ ნერვიულობ, მშვენივრად უვლიან თავიანთ ცოცხლებს... აქ ხალხი არ კვდება. ას წლამდე დგანან. ამ დროს, საერთოდ არ სვამენ წამლებს. ჩვენთან პირიქით, იჭყიპებიან და მაგით კვდებიან.

- ჩანთა არ გაქვს? ჩემი ჩოთქით აპირებ კბილის გამოხეხვას? - ვკითხე, - თუ არ იხეხავთ აქეთ...

- ჯიბეში მიდევს, ნუ ღელავ.

ლორა მაინცდამაინც სამზარეულოში დაგვიხვდა, ამ დროს, ვიფიქრე, გიგის ავაგდებ... არ გამოვიდა.

ერთმანეთი გავაცანი და ჭიქები გადმოვიღე.

- აუ, ახლა არ ეგონოს, რომ გეი ვარ და საყვარელი მოვიყვანე, - ვუთხარი გიგის.

- და ეგონოს, რა. ამ ჩემ ფეხებს.

არ მომჩვენებია, გაღიზიანებული და შეცბუნებული ჩანდა (ეს ჩალურჯებული თვალიც მეტისმეტად საეჭვოდ გამოიყურებოდა), თუმცა არაფერი მიკითხავს. ვიცოდი, თუ მოსაყოლი ქონდა რამე, თვითონვე მომიყვებოდა. რა გაუჩერდებოდა ენაზე.

- არჩევნებია თქვენს ქვეყანაში? - მკითხა ლორამ.

- კი. დღეს.

- ჰო, გაზეთში ეწერა...

- საქართველო მუსლიმანური ქვეყანაა თუ ქრისტიანული?

- უმეტესად, მართლმადიდებელი ქრისტიანები ცხოვრობენ, თუმცა მუსლიმანებიც გვყავს, - ვუთხარი.

- თქვენი ენა რუსულია?

- არა, - ეწყინა გიგის, - ქართული. დამწერლობაც კი ორიგინალური გვაქვს.

- სტალინი ქართველი იყო?

- სტალინი, კი... და მედეაც, - დავაყოლე რატომღაც.

- რომელი მედეა? - გაუკვირდა გიგის.

- კოლხი, კაცო...

- ა, ჰო, - გაახსენდა ლორას, - კარგი კამპანიაა, - გაიცინა.

- რაღა ეგ უთხარი? - ჩაი მოსვა გიგიმ.

- აბა, მღვდელი თევდორე ამას არ ეცოდინება...

წესით, ზრდილობის გამო ჩვენც უნდა დაგვესვა რამდენიმე შეკითხვა, მაგრამ რატომღაც ამაზე არ მიფიქრია, მასაც მალევე მობეზრდა ჩვენი დაკითხვა, მაცივრიდან ორი ცალი მწვანე ვაშლი გამოიღო, ბოდიში მოგვიხადა და ღიმილნარევი მთქნარებით დაგვშორდა.

- ხო მაგარი გოგოა? - გავუღიმე გიგის.

- რა გოგო, - მითხრა, - კაცია, მგონი.

მეგონა, მის იერს გულისხმობს. თურმე, არა...

- ლესბია? - ვკითხე.

- არა, რა ლესბი, შეიძლება კაცია. აქ ბევრია ასეთი. ქალებივით იცვამენ. სად აქვთ ქალებს მაგხელა ხორხი! არნაირად არ უნდა ენდო პირველ შთაბეჭდილებას. დააკვირდი.

აქ კი მართალი იყო. თუმცა ლორას ხორხის შესახებ კამათს მაინც მოვერიდე. თან, პრინციპში, ვეღარც მოვასწრებდი.

 


4.


როგორ უნდა მოიქცე, როცა ტელეფონი რეკავს? ან უნდა უპასუხო, ან არა. მოძრაობითაც, ბუნებრივია, გადაწყვეტილების შესაბამისად უნდა გამოძრავდე: ან ძველ პოზაში დარჩე, ან ყურთან მიიტანო, ან უკან, ჯიბეში ჩაიტენო ტელეფონი. მაგრამ გიგიმ რაღაც აკრობატულად აიქნია ხელები, წამოხტა, დაჯდა და სახეგაწითლებულმა მომჩურჩულა:

- მაკაა.

- ჰო, რა იყო, - დავფრთხი.

- არ ვიღებ, - ისევ ახტა და ტელეფონი მომაჩეჩა, -აიღე, ნუ!

- მე? - გამიკვირდა.

- მე არ ვიღებ! - დაუყვირა ტელეფონს.

- მაკაა? - ვეღარ გავიგე, რა ხდებოდა.

ტელეფონმა რეკვა შეწყვიტა.

- რატომ არ უპასუხე? - ვკითხე.

გიგი სკამზე დაჯდა.

- ვიჩხუბეთ, - თქვა.

მე ინსტინქტურად შევხედე ჩალურჯებულ თვალზე.

- არა, ეს ქოლგაა, - მიხვდა.

ტელეფონმა ისევ დარეკა.

- მაკაა? - ადგა.

ეკრანზე "მია" დაიწერა.

- ვიღაც მიაა, - ვთქვი.

- მაკაა. ეგრე მყავს შეყვანილი.

- რატო?

- რა რატო! ეგრე ვეძახი, აიღე...

- ავიღო?

- არა...

- უპასუხე, კაცო, დამანებე თავი! - გავბრაზდი.

გიგიმ ლოყებზე აიფარა ხელები და დაიმანჭა. ვხედავდი, როგორ ჭოჭმანობდა. ვიფიქრე, მარტო დავტოვებ. უცებ გამოვედი.

- რა? - მომესმა მისი ხმა. აუღია...

- აქაა, - მომეწია კიბეზე, - სადგურში, აქ ჩამომადგა...

- რა ხდება, გიგი?

- არა, - დაიყვირა, - წავიდეს, მკიდია!

- ჩუ! - ზევით ავიხედე; ლორას გაღვიძებაღა მაკლდა, - ჩვენ სადგურშია?

- ხო! ამ დროს, წესით დიაზეპამი უნდა ქონოდა დალეული...

ბოდავდა?

- რა ვქნა, მითხარი? - ვკითხე.

- მოვა, ალბათ...

- მაკა? იცის მისამართი?

- იცის... მაილი გამიქექა.

- ვისი?

- რა ვისი? ჩემი!

- მე ნუ გამლახავთ, შენი ჭირიმე! - შევეცადე გახუმრება.

გიგიმ მლოცველივით შეატყუპა ხელები.

- მაპატიე, გეხვეწები... ძალიან მრცხვენია. აგიხსნი მერე... გამაგიჟა უბრალოდ. გინახივარ ოდესმე ასეთი?

- კარგი, კაცო, დამშვიდდი...

- ამ დროს, სერიოზულად მომენატრე... ემოციურად აბსოლუტურად სხვანაირი განწყობით მინდოდა ჩამოსვლა... რეალურად საერთოდ სხვა მდგომარეობაში ვარ... ძალიან მაგარ... არ გჯერა ეხლა...

- მჯერა, გიგი, ოღონდ ნუ გააღვიძებ ამ ქალს...

- კაცია ეგ...

- ნუ, რაცაა...

- ბოდიში, რა... მეთქი, შენთან დავისვენებ... არ შემერგო...

ჩემ ოთახში ავბრუნდით.

კიბეს და იატაკს, ჯინაზე, არასდროს უჭრიალია ასე ნერვებისმომშლელად...

გიგი ოთახში შესვლისთანავე გაწვა საწოლზე - თითქოს სეანსზე მოსულიყო ფსიქოლოგთან. თუკი მაკა მართლაც ტურნაუტის სადგურზე იყო, წესით, მაქსიმუმ, ოც წუთში უნდა მოსულიყო ჩემამდე, თუმცა არ ჩანდა.

- ვერ წყვეტს, მოვიდეს თუ არა, - თქვა გიგიმ, - იმიტომ რომ რცხვენია. ეშინია ჩემი... რაღაც მხრივ. მაგრამ ამას ჯობდა, საერთოდ არ ჩამოსულიყო. უნდა მაცალოს...

- რაზე იჩხუბეთ? - შიშით ვკითხე. ვიფიქრე, ახლა ჩემზეც არ გაბრაზდეს, რა შენი საქმეაო.

- ჩემ მაილში შეძვრა, ხომ გითხარი... და აიჩემა, რომ აქ საყვარელი მყავს.

- სად?

- აქ, ტურნაუტში.

- რანაირად?

- მე რა ვიცი! ავადმყოფია!

- მართლა გყავს?

- რა საყვარელი, რა სისულელეა!

- აბა, რატომ აიჩემა?

- კითხე. მესიჯი ვნახეო.

- ვისი?

- ჩემი საყვარლის.

- როგორ?

- ტელეფონიც გამიქექა.

- და გქონდა რამე?

- არა, ბიჭო, საიდან!

- აბა, რა მესიჯი ნახა?

- არ არსებობს არანაირი მესიჯი! მეუბნება, რომ როცა წაიკითხა, არაფერი მითხრა... შოკში ჩავარდა და ორი დღე ამაზე ფიქრობდა. მაგრამ როცა ამის თქმა და, ნუ, ნივთმტკიცებულებების დადება გადაწყვიტა, მე უკვე მოვასწრე მესიჯის გაქრობა. მერე მაილშიც შეძვრა და წაიკითხა, რომ ტურნაუტში ვაპირებდი წამოსვლას, ხოდა დაასკვნა, რომ აქ მყავს საყვარელი.

- კაცო, მე არ მწერდი მაგ წერილებს? ეგ არ ნახა?

- არ ჯერა, რომ შენ მწერ.

- როგორ?

- აი, ეგრე. ეგ არგუმენტი არ მოქმედებს. აფრენს. გონია, რომ შენ ხარ ჩემი საყვარელი.

- მე?

- შენ კი არა, ვინც შენი სახელით მწერს.

- უიმე...

- მრცხვენია, დედას გეფიცები...

- და შენ იმელში როგორ შეძვრა? პასვორდი გაგიტეხა?

- რა გამიტეხა, ზეპირად ვიცით ერთმანეთის პასვორდები. რატომ უნდა ვმალოთ.

- ეგაა, ბიჭო, მედიტაციები? კლავთ, თურმე, ერთმანეთს...

- სულ ამოვარდა კალაპოტიდან. გააგიჟა ის ხალხი... ლექციებზეც აღარ დავდივართ. ტრაკი არ ეყო... ამ დროს, სად გავიდა... და უცებ ეს... შეეშინდა უფრო ღრმად შესვლის და ბანალური კონფლიქტი ამოაგდო. ამაზე კონცენტრირდა. ჩაიჯვა, ნუ, ამ მხრივ... სუსტია...

უცებ ჩემი ქუჩის ეკლესიის ზარმა დარეკა.

გიგიმ ტელეფონს დახედა.

- თორმეტის ნახევარია, - თქვა.

- უკან ხომ არ წავიდოდა?

- არა, მანერვიულებს, თავისი ჭკუით... ღამეა, უცხო ქალაქშია და იცის, როგორი გაბრაზებულიც არ უნდა ვიყო, ავფორიაქდები... მაგრამ მე არ ვინერვიულებ. ძალიან კარგად ვარ. ნოლი კრიმინალია აქეთ.

- ჰო, სამასი კაცი უზით ციხეში.

- საიდან იცი?

- დავგუგლე.

- რატომ?

- ინფორმაციას ვაგროვებ ამ ქალაქზე.

- ბანდიტებზე წერ?

- არ ვიცი ჯერ...

- მოიცა, - წამოჯდა უცებ, - ქუჩის ჭიშკარი რომელზე გეკეტება?

- თორმეტზე, - გამახსენდა.

- ხოდა გარეთ დგას, ალბათ...

- დარეკავდა...

- იქნებ დაუჯდა...

- ჩავალ, კაცო...

- არა...

- რა არა...

გიგი ისევ საწოლზე მიწვა. მე დერეფანში გამოვედი. კიბე ისევ აუტანლად აჭრიალდა ("ლორავ, გთხოვ, ნუ დამწყევლი!"), თუმცა გიგიც გამომყვა.

- კარი არ მოხურო, - დავუყვირე, - გასაღები არ მაქვს და უკან ვეღარ შევალთ.

- ა, ბოდიში, - თქვა და შებრუნდა.

ქუჩაზე გამოვედი. ჩაკეტილ ჭიშკართან არავინ იდგა. ტურნაუტს ამაყად და უშფოთველად ეძინა.

- მაკა! - დავიძახე.

პასუხი არავის გაუცია. ცრიდა.

ჯანდაბა! რას მერჩოდნენ, ყოფილიყვნენ თავის მეჰელენში, აქაური გიჟებიღა მაკლდა!

სახლში ავბრუნდი.

გიგი კიბეზე შემეფეთა.

- სადაა? - მკითხა.

- მე რა ვიცი, - ავიჩეჩე მხრები, - არაა იქ.

- ტელეფონი გამორთო, - თქვა, - მანერვიულებს, ხომ გეუბნები! სადისტია.

მართლა ნერვიულობდა.

- უქნია ასე? - ვკითხე.

- რა?

- ჯინაზე გამოურთავს ტელეფონი?

- რა ვიცი... შეიძლება მე ვერ ვხვდებოდი და ეგ ჯინაზე იყო.

- ესე იგი, გამოჩნდება, ნუ.

- გამოჩნდება, კი... მაგრამ უცხო ქალაქია მაინც... ბრუსელში ბევრი მანიაკია, აქ არა მგონია...

- გინდა სადგურში წავიდეთ?

- არა. ეგღა მაკლია, - თქვა მტკიცედ.

ოც წუთში სადგურში ვიყავით. ველოსიპედით მივედით. მე უკან მოვუჯექი და აუტანლად გავიტანჯე - ფეხები დამეჟეჟა. გიგი აგრესიულად ატრიალებდა პედლებს. თუმცა მაკას ვერც სადგურში მივაგენით.

მერე Sint Pieterskerkისკენ მიმავალ, მაღაზიებით დახუნძლულ ქუჩას ავუყევით და დიდ მოედანზე გავედით. ველოსიპედი ქვაფენილზე არახრახდა. ეკლესიის საათზე შუაღამე დადგა.

- ეხლა კვახად გადავიქცევი, - გავიხუმრე.

გიგიმ ციხე-სიმაგრისკენ შეუხვია და ორჯერ შემოუარა პატარა არხში ჩადგმულ სასახლეს.

ორი წლის წინ აქ ცხრამეტი წლის გოგო დამხრჩვალა და მამამისსაც ყოველ დღე მოქონდა ახალ-ახალი ყვავილები. ამ ამბის გახსენებამ ცუდ ხასიათზე დამაყენა. ხომ შეიძლებოდა, ეს არანორმალური მაკაც წყალში ჩამხტარიყო? რა იცი... მაშინვე "ობიექტებს შორის სივრცეს ვიკვლევ" გამახსენდა...

- მთვრალი ხომ არ იყო? - ვკითხე.

- ვინ, მაკა? გაგიჟდი, არ სვამს ეგ...

ჰო, მაკა მარტო ლიმნიან წყალს სვამდა, ეგ კი მახსოვდა, მაგრამ იქნებ გაბრაზებულ გულზე დაელია.

- მაინც ამანერვიულა, ეხლა სინდისი უნდა მქენჯნიდეს, - აწუწუნდა გიგი, - ხომ ვხვდები, რომ სპეციალურად შვება, მაგრამ, იცი, რეები მომდის თავში? რომ ვიღაცამ გაიტაცა, ან შეათრია ?? სადგურთან და გააუპატიურა... ნეტა ბევრი ემიგრანტი ცხოვრობს აქ? იდეაში, მშვიდი ქალაქი უნდა იყოს... არა?

მერამდენედ თქვა...

პოლიციაში მისვლის შეთავაზება არც მიფიქრია - მეთქი, საერთოდ გარეკავს; დაიჯერებს, რომ საქმე მართლა სერიოზულადაა. ამიტომ ისევ სახლში მისვლა შევთავაზე.

- ჩართავს, - ვთქვი, - აგერ ნახავ. მიაღწია მიზანს, ავნერვიულდით და ეხლა ბოდიშს მოვიხდით.

- რაზე?

- რაზეც უნდა. მე მოვუხდი, ბატონო, ბოდიშს, ვეტყვი, რომ ყველაფერი დამთავრებულია ჩვენს შორის.

გიგის არ გაუცინია. თუმცა ველოსიპედი მაინც ჩემი დაკეტილი Begijnhofისკენ დაძრა.

გაწუწული მაკა ჭიშკართან დაგვიხვდა.

 


5.


გიგის ხმა არ ამოუღია. მე გადაკოცნა დავუპირე მის ცოლს.

- სველი ვარ, - შეკრთა.

არა უშავს. ჩვენც სველები ვიყავით. მაინც გადავკოცნე. ცივი ლოყა ქონდა. ისედაც ძვალი და ტყავი იყო და ახლა მთლად სასკოლო ჩონჩხს დამსგავსებოდა.

- სადგურში ვიყავით, - ვუთხარი, - ვინერვიულეთ. ტელეფონი გამოგერთო?

ვინ მექაჩებოდა ენაზე!

- ჩემთან არავის დაურეკავს, - თქვა მკაცრად.

მე გიგის გავხედე.

არ უნდა შემეხედა...

- ოცჯერ დაგირეკე, ვის ატყუებ! - აყვირდა.

- ჩჩ, - პირზე ავაფარი ხელი.

- ჩემთან არავის დაურეკავს, - გაიმეორა მაკამ.

- როგორ? აბა, ეს რაა, ეს, - ტელეფონი ამოიღო გიგიმ.

მე ჭიშკარს ვეცი და ძლივს მოვძებნე გასაღების შესარჭობი. მაკა შემოსვლას არ ჩქარობდა - მგონი, არც უნდოდა. ქუჩა ჭრიალით გაიღო. მაკას ლურჯად გაუნათდა სახე - გიგიმ ლამისაა ცხვირზე მიადო ეკრანი. ძლივს შემოვაგდე ქუჩაზე. სანამ ველოსიპედს ვაბამდი, ჩურჩულით დაცხეს ერთმანეთს. მარტო მაკას "არა", "ხმას დაუწიე" და "არ მაინტერესებს" გავიგონე.

ვიფიქრე, სამზარეულოში დავტოვებ და ზევით ავალ.

- ჩაი აქააა, იქით ყავა, - მივუთითე კარადაზე.

- ძალიან მრცხვენია შენი, - ნაძალადევად გამიღიმა მაკამ, - ვერც გამოგკითხე, რა გინდა აქ?

- ჩემ ნაშას არჩენს, - თვალი ჩამიკრა გიგიმ, - გამოუყვანე, რომ დაწყნარდეს...

მაკამ საყვედურით შეხედა; მიხვდა, რომ გიგის ჩემთვის მოეყოლა მათი კონფლიქტის მიზეზის შესახებ და, ალბათ, ეწყინა.

მე თავი გავიდებილე, ვითომ ვერ გავიგონე გიგის ნათქვამი...

- ის არ მოუყევი, როგორ იმასაჟებ ყვერებს დილაობით? - ცივად გაუღიმა.

- რა? - გაწითლდა გიგი.

სასწრაფოდ უნდა გავსულიყავი.

- არა, ჯერ მოგიყვეს, - შემომხედა მაკამ, - ყველაფერს გიყვება და ეს რატომ არ მოგიყვა?

- ძალიან სასაცილოა, - თქვა გიგიმ.

- ხალხო, უნდა დავწვე, უკაცრავად, - გავუღიმე მაკას, - როცა მოგინდებათ, ამოდით და დაწექით. ტახტი მაქვს. გიგი თუ ინებებს, მე შემომიგორდეს.

არავის გაუცინია.

- მეც ვწვები, რა მინდა აქ, - წამოდგა გიგი.

- სად წვები, შენ გიჟი ხომ არა ხარ! - დავუბღვირე.

მაკამ მკლავზე მომკიდა ხელი:

- მე გიხდი ბოდიშს, სულ არ მინდოდა ასე...

- იცი, როგორ ინერვიულა! - ვიფიქრე, გიგის შევაცოდებ, - მოკვდა, ნუ... ახლა გებრიქება, თორემ გული გაუსკდა, გამორთული რომ გქონდა...

- მე არ მქონდა გამორთული, ვიღაც სხვას ურეკავდა, - გამოსცრა მაკამ.

გიგიმ ისევ თავისი ტელეფონი ამოაძვრინა ჯიბიდან.

- აბა, ეს რა არის! ეს რა ჯანდაბაა? ვისი ნომერია! ვისი ნომერია! მია ვინ ჩემი ფეხებია! მია ვინაა!

- მე არ ვარ გიჟი, - თვალები დაეხუჭა მაკას, მაგრამ, მივხვდი, მე მომმართავდა, - უბრალოდ, არ მინდა რომ მატყუოს.

- არ გატუებს, მაკა! - ბოლოს და ბოლოს, მეც გავბრაზდი.

- რას არ მატყუებს, შენ რა იცი! - აიმაღლა ხმა, - თქვას და წავიდეს, ეყოს გამბედაობა.

- სად წავიდე, სად! - გიგიმ იატაკზე დააგდო ტელეფონი.

- სადაც გელოდებიან, იქ წადი!

- მე ეს არ მეხება, უკაცრავად, მე არ უნდა მასმენინებდეთ ამ ყველაფერს, - გავიწიე კარისკენ.

- შენ გონიხარ ჩემი საყვარელი, - გადაიხარხარა გიგიმ.

- კარგ ხასიათზე ხარ? - უწივლა მაკამ, - მოასწარი ყვერების დაზელვა?

გიგის ხმა ჩაუწყდა სიბრაზისაგან:

- უზრდელი ხარ!

მაკამ ფეხი გაკრა სკამს:

- მე რა ვარ, ჩემი პრობლემაა! შენ რა ხარ! დემაგოგი, ეგოისტი! ვის დასდევ აქ? რატომ გამოვარდი დღეს საღამოს?

- მაკა, გამაგდებენ აქედან, სირცხვილია, - მივხურე კარი.

ნეტა ლორა მომეტყუებინა და არ მეთქვა, რომ ქართველი ვარ - სამუდამოდ შეიძულებდა ჩემს საწყალ სამი ათასწლოვან სამშობლოს!

- ინვალიდი მოტყნა ამან, - შემომყვირა მაკამ, - ანგელოზი ნუ გგონია. ყველაფერი ვიცი.

- რა? - წესიერად ვერც გავიგონე, რა მითხრა.

- დაგახრჩობ, - გიგიმ მაკასკენ გაიშვირა ხელები.

ვაი, დედა...

რა უნდა მექნა? შუაში შევხტი.

გიგიმ, პრინციპში, მაკას, პრაქტიკულად კი მე შემომაფურთხა და სამზარეულოდან გავარდა.

არ ვიცი, რატომ, მაგრამ გაკიდება გადავწყვიტე.

გიგი ქუჩაზე გაიქცა.

- გიგი! - დავუძახე.

დაუჯერებელი იყო, მაგრამ კატასავით მოქნილად ახტა ღობეზე და უცებ გადაძვრა. დაწევას, მივხვდი, აზრი აღარ ქონდა. მით უმეტეს, ჩემი დაბეჟილი ფეხებით.

ახლა რა, მაკასთან ერთად უნდა მეძებნა?

ნეტა იცოდეთ, როგორ არ მინდოდა უკან შებრუნება...

მეთქი, შევალ, ჩემ ოთახში ავუშვებ და მე თვითონ სამზარეულოში დავიძინებ სკამებზე, ხვალ კი ბოდიშს მოვუხდი ლორას. ესენი სულ ფეხებზე მკიდიან!

მაკა ჩაის ადუღებდა. დამშვიდებულიყო.

- გაგაგიჟეთ, არა? - გამიღიმა.

- მე არა, - ვთქვი, - ლორა, - და უცებ ენაზე ვიკბინე; მეთქი, მორჩა, ახლა აფეთქდება ("ლორა + გიგი = აჰა, ესე იგი, მართალი ვყოფილვარ") და შიშით ავბლუყუნდი, - ჩემი მეზობელია, ნაღდად არაა მაგის ნაშა და არც ჩემი. ხვალ გაჩვენებ...

- ვიცი, კაცო, ოჰ! - გაეცინა მაკას, - ტყუილა ვატრაკებ...

ვიფიქრე, მომესმა.

- ირბენს და მოვა, ნუ ღელავ, - თქვა.

- მაგარი ნერვები გაქვთ, გენაცვალე, მშურს თქვენი...

მაკამ ჩაი დაისხა და მაგიდას მიუჯდა.

- ვართობ, ნუ. რა ვქნა, აბა! სხვანაირად იწყენს აქ, მე მთელი დღე გარეთ ვარ, ეგ სახლში ზის და არაფერს აკეთებს. მეცოდება...

ვერ გავიგე, რას მეუბნებოდა...

- ნუ მიყურებ, როგორც გიჟს, - გაიცინა, - პატარა სკანდალები თუ არ მოვუწყე, მინიმუმ, სამ თვეში ერთხელ, დეპრესიაში ვარდება. ცოცხლდება, ნუ, ასე... თორემ თევზივითაა, ხომ იცნობ?

- ვინაა თევზივით? - დავაღე პირი.

- არ ილაპარაკო ახლა ამაზე...

- რა უნდა ვილაპარაკო, გოგო, დავიბენი...

- რა დაიბენი? ექვსი წელია აქეთ ვართ, კაფეში ვერ გადის უჩემოდ. თან ზარმაცია, ხატვაც ეზარება. ვერ ერთობა აქ... მერე სოფელში ვცხოვრობდით, მაგარ რეზიდენციაში, მაგრამ, ნუ, მოიწყინა ძალიან. ცხვრები და ზანზალაკები, მეტი არაფერი... მე ვმუშაობ და ეს მიყურებს. ცუგში მყავდა წელიწადნახევარი... იცი, ცუგი სადაა? შვეიცარიის ქვემო სვანეთი... მარტო ნაკელის სუნი დგას. ერთადერთი მოვლენა ეს სუნია... მეთქი, მეჰელენში გაერთობა, ანტვერპენია ორ ნაბიჯში, მაგრამ ვერ ერთობა ვერც აქ, წუწუნებს: ფული არა მაქვს, ფული არა მაქვს... დღეში ოც ევროს ვაძლევდი, ახლა ცოტა შევუმცირე, მეც გავიჭედე, ხო იცი, რა სიტუაციაა? ფსიქოლოგთანაც ვიყავით...

- და რა ჭირს, მაკა, ვერ გავიგე...

- არაფერი. როგორ აგიხსნა. იწყენს, ნუ. ვერც სულიერი თერაპიის კურსში მოახერხა ჩართვა. ლექციებზე დამყვება, მაგრამ ვარჯიშებს ვერ აკეთებს... მე ვვარჯიშობ.

- ანუ არ გაგიქექავს მაგის ტელეფონი?

- რა ტელეფონი! რაში მაინტერესებს!

- არ ყავს ნაშა?

- რისი თავი აქვს, ბიჭო, ძალიან წესიერია! ჯერ ერთი, არ მოუნდება და რომც მოუნდეს, შერცხვება...

- ეგეთი ანგელოზიც არაა, - ვიფიქრე, ცოტათი მაინც მოვუშლი ნერვებს. მინდოდა შემემოწმებინა, მაშაყირებს თუ არა. მაგრამ ვერ მოვუშალე, უბრალოდ ოდნავ დავასერიოზულე:

- არა, - თქვა მტკიცედ, - ანგელოზია. მართლა.

არ შევკამათებივარ...

- არ მოუტყნავს ინვალიდი? - ვკითხე.

- არა, რა ინვალიდი, - გაეცინა, - უცებ მოვიფიქრე. არ იყო გენიალური?

- კი, - ავიჩეჩე მხრები.

ის შემოფურთხება რაღა იყო? ასეთი გართობა არ გამიგია...

- არც ყვერებს იზელს დილაობით?

- ა, ამას შვება, კი, - ისევ გამკაცრდა, - ოღონდ ეს სავარჯიშოა. არ ვხუმრობ, ნუ გეღიმება. ენერგიის კონცენტრირება ხდება ჯირკვლებში და დილაობით იზელს. რელაქსაციისთვის არის კარგი.

- შენ რომ იზელ თუ სხვა გიზელს? - ჩავეკითხე. ვაიმე, რეებს ვისმენდი...

- არა, შენ თვითონ, სხვა... უკვე სხვა რამეა, ნუ შაყირობ. სერიოზული რამეა. უნდა გააკეთო შენც.

- ვითომ?

- აუცილებლად. მე რომ მქონდეს, სიამოვნებით ვცდიდი.

- გრანტებს იძლევიან ამაზე?

- რაზე?

- არაფერზე, დაიკიდე. ტყუილა გკითხე...

- და შენ რატომ ხარ აქ?

- მოთხრობა უნდა დავწერო ტურნაუტზე.

- არ დაწერო ჩვენზე.

- არა, კაცო, რა სისულელეა... მაგრამ ისე... მაგარია... ასეთი არაფერი გამიგია... ნეტა მართლა რომ გაუჩნდეს საყვარელი, რას იზამ?

- არ გაუჩნდება, სანამ გაუჩნდება, დავუბლოკავ.

- როგორ?

- მაქვს ჩემი მეთოდები.

- ვა.

- დიახ.

- და ხელს არ გიშლის ეს გიჟობები?

- რაში?

- ნუ, რა ვიცი, მუშაობაში... მედიტაციებში...

- ა, კი. ცხადია. მაგრამ რა ვქნა. მართლა ცოდოა ხოლმე... საყვარელია. ხომ ნახე, როგორ მეძებდა? უნდა მისცე ადამიანს საშუალება, კარგი თვისებები გამოავლინოს... იქაც მირჩიეს. ძალიან ყურადღებიანი ხელმძღვანელი გვყავს.

- ვიცი, გიგიმ მანახა ფოტო.

- ჰო... ბევრს ქონია მსგავსი პრობლემები. განსაკუთრებით, სამხრეთიდან ჩამოსულ ხალხს.

- და ხომ შეიძლება, შეზიზღდე?

- არ შევზიზღდები. ხვდება, რომ მიყვარს. აქ ქალი არ გამოგეკიდება ერთი ქალაქიდან მეორეში. ნუ, გიგის მაინც, ყოველ შემთხვევაში.

- და თვალი?

- რა?

- ჩალურჯებული აქვს...

- ჰო, ბურთი მოხვდა, თურქი მეზობელი გვყავს და იმისმა ბავშვმა ესროლა...

ამ დროს, გიგიმ მითხრა, ქოლგა მოვირტყიო. თუმცა აღარ ჩავძიებივარ...

- მაგ ბავშვს მაინც ეთამაშოს ხოლმე, გახალისდება, - ვთქვი.

- ეზარება... თორემ მე ვეთამაშებოდი, რა პრობლემაა, ფეხბურთის თამაშს რა უნდა!

 


6.


მე ტახტზე მოვთავსდი, მაკას ჩემი საწოლი დავუთმე. აგზნებული ვიყავი, კარგა ხანს ვერ დავიძინე...

დილით მისი მესიჯი დამხვდა:


ათასი ბოდიში გუშინდელის გამო. გიგი მეჰელენშია. მომწერა. არ ინერვიულო. შემოგვიარე. თუ აგვიტან.


აჰა, ესე იგი, ის არანორმალური გუშინვე წასულა...

სად უნდა შემეარა! მადლობა, მეყო...

ლორა სამზარეულოში დამიხვდა.

- გუშინ არ დაგაძინეთ, არა? - შიშით ვკითხე.

- არა, არაფერი გამიგია, - მითხრა.

ზრდილობიანი გოგო იყო. ეჭვი მაქვს, არ შეიმჩნია. მაგრამ, ყოველი შემთხვევისთვის, მაინც დავიზღვიე თავი:

- ჩემი მეგობრები იყვნენ... იტალიელები. ვერ გავაჩუმე... ხო იცი, ხმამაღალი ხალხია...

ჰო, რა მექნა, ეს ხმაური იტალიელებს შევტენე. ქართველებს ისედაც თავზე საყრელად გვაქვს პრობლემები - ლორაღა გვაკლდა; ჯობდა, იტალიელებზე აშლოდა ნერვები!

იმ დღეს, მის ლექსებს მოვუსმინე და აღტაცებულმა ვუკარი ტაში.

- მართლა მოგეწონა? - მკითხა.

- კი, ძალიან...

- შენ ხომ ფლამანდიური არ იცი?

- რიტმი ვიგრძენი.

არ შეიძლებოდა, დიეტაზე დამჯდარიყო აქ წამოსვლის წინ? საყვარელი გოგო ჩანდა. რაღაცას გავახერხებდით... თუმცა ამ ეტაპზე მეგობრებად დავშორდით ერთმანეთს. "8-9 კილოგრამი, ლორა, მეტი არა". ისე კი, რაღაც ადამის ვაშლის მსგავსი მართლაც შევუნიშნე, თუმცა უცებ მოვაშორე თვალი... აჰ, ბელგიური სტრესებისთვის მაკა და გიგიც მეყოფოდა.

ეს წერილი ტურნაუტიდან წამოსვლის წინა დღეს მივიღე:


გაგაგიჟეთ, მაგრამ ვიცი, გამიგებ და მაპატიებ. ეს ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩვენთვის. ზოგჯერ საჭიროა ამ ფორმოთ რაღაცნაირი კათარზისის გავლა. ეს ძალიან მაგარია და ძალიან სწორია. ძალიან გზრდის ასეთი რამეები. ეხლა დავმშვიდდით და მაგრა ვართ. რაღაც იდეები მაქვს და ესკიზის დონეზე ვაპირებ ჩახატვას. ამან ბოდიშები მიხადა და მეც ვუხადე, იმიტომ რომ სწორია ასე. ეს სერიოზული თვისებაა, როცა შეგიძლია ბოდიშები უხადო საყვარელ ადამიანს, იმიტომ რომ რეალურად აქ არც არავინ გვყავს ერთმანეთის მეტი. ჩემი ბოდიშები მაკას ჭირდება, თორემ სხვას რად უნდა! იმ კვირიდან ისევ აგრძელებს სავარჯიშო თერაპიის კურსს. შენ მეზობელს ბოდიში მოუხადე ჩემს მაგივრად... თუ გინდა ჩვენც მივწერთ? არ ტეხავს. იქნებ შემოიარო თბილისში წასვლამდე?


ჯერ ვიფიქრე, ზრდილობიან პასუხს მივწერ, მაგრამ მერე მაინც წამძლია სულმა...

არა უშავს, თუ ეწყინებოდა. ცოტას გაერთობოდა...


SOS! უკვე ვეღარ ვხვდები, ვინ მწერს გიგის მაილიდან - გიგი თუ მაკა? გამარკვიეთ, ნუ მანერვიულებთ, ცოდო ვარ!


გიგის, როგორც მოსალოდნელი იყო, ეწყინა: "ჰო, მაკა ვარ", მომწერა. მეტი არაფერი.

რა ვიცი. იქნებ მართლა მაკა იყო!

მთელი ერთი თვე არაფერი გამიგია მისგან. მერე ისევ გამოჩნდა. ისევ "გურუზე", მაკას მედიტაციებზე და კეისარზე მიყვებოდა.

ეს წერილი გუშინწინ გამომიგზავნა:


არ ყოფილა კეისარი:))) გურუ გვებაზრა სკაიპში. ოღონდ უფრო საინტერესო სურათია: შეიძლება უბრალო ჯარისკაცი ან გლეხი იყო ერთ-ერთ წინა ინკარნაციაში და კეისარი დაუნახავს. შეიძლება, სართოდ, შორიდანაც. შეიძლება ახლოდან. ამას არა აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა... ხოდა იმდენად ძლიერი ყოფილა ეს შთაბეჭდილება, რომ ამ დიდმა ინდივიდუალობამ უშუალოდ მისი ცხოვრება "გადაფარა" და საკუთარი თავი კი არ შერჩა "მეხსიერებაში", არამედ ისტორიული ფიგურა, რომელიც ფიზიკურად ნახა. ასეთი რამეები თურმე ხშირად ხდება: ბევრს მოსვლია. ტიპს ნიუტონი ან ნაპოლეონი გონია თავი და, ამ დროს, უბრალოდ ან ქუჩაში შეხვედრია ან მაგის არმიაში მსახურობდა... არაა სიგიჟე? მეთქი, ცოლი Cesare მყავს:))) თურმე, მარტო შორიდან მოუკრავს თვალი... დაწერე ამაზე!


ჰო, დავწერ, აბა რას ვიზამ. ისე, როგორც იყო და არ იყო. ტურნაუტის ისტორიის სტილში. ვიცი, გიგის ეწყინება, ამას რომ წაიკითხავს, მაგრამ თუ არ ეწყინა და არ გაბრაზდა, ვერც გაერთობა.

ასე გვჯერა "იტალიელებს".

ისე, მოწყენილების რა ეტყობათ ამათ! მოწყენილი მე ვარ...

 

Download the ePub Print

Met zijn drieën in de stad

De Nederlandse vertaling van Lasha Bugadze’s citybook Met zijn drieën in de stad over Turnhout werd voorgepubliceerd in DW B, vertaald en ingeleid door Ingrid Degraeve. Lees de inleiding hier ...

Lasha Bugadze schreef ook een citybook over Tbilisi : Een lied voor Tbilisi.


1.


Wat een schok: Maka zou een Romeinse legioensoldaat zijn! Zoals je die in films te zien krijgt. Zonder gezicht, zonder hoofddeksel, kaal. Het verbaast me niet dat ze een man zou zijn. Daar hoefde je niet lang over na te denken. Ze is heel ver gegaan. Het is al de vierde dag op een rij dat ze enkel water met citroen drinkt. Met mij gaat het redelijk goed. Ik ben wel een beetje droevig. Er gebeurt hier nauwelijks iets. Turnhout is een heel rustige stad. Maar ik moet eraan toevoegen dat ik daardoor een zee van tijd heb om na te denken. Maka krijgt overmorgen haar volgende les. Maar het is zeker niet de bedoeling dat ik daarover schrijf.


Gigi en Maka wonen al twee jaar in België. Gigi is schilder en Maka een typische subsidievreter die dankzij zonderlinge en vage projecten door Europa kan trekken en haar man daarbij op sleeptouw neemt. Gigi heeft al zes maanden niet meer geschilderd (‘Ik neem even een pauze en ik merk dat dit een uiterst belangrijke fase voor me is.’). Maka klaagt: ‘Niemand steekt nog geld in kunstprojecten’. Toen ik Gigi een jaar geleden in Mechelen leerde kennen, dook hij elke dag zeven tot acht uur onder in zijn atelier en kwam hij bleek, hongerig en wrevelig thuis. Ik vroeg hem op een keer waarmee hij bezig was en hij gaf me het volgende warrige antwoord: ‘Ik doe onderzoek naar de ruimte tussen de dingen’. Ik herinner me dat Maka er ziek uitzag en ik heb Gigi toen op een beleefde manier duidelijk gemaakt dat ik daar verontwaardigd over was (als je zulke mensen niet voortdurend je excuses aanbiedt, keren ze je zeker de rug toe).

‘Ze treedt soms uit en daarom ziet ze zo bleek’, zei Gigi.

‘Waar treedt ze dan uit?’ vroeg ik niet-begrijpend.

‘Uit haar lichaam. Waaruit anders?’

Maar ik wist zeker dat ze zo bleek zag omdat ze niet goed at. Al de keren dat ik haar zag, dronk ze enkel heet water met citroen en at ze enkel plat gekookte kool.

‘We eten niet omdat we niet zwaar willen worden,’ verklaarde Gigi, maar de waarheid was dat hij zich niet eens aan het dieet van water met citroen en gekookte kool hield. Hij hield zich waardig in het bijzijn van Maka, maar toen hij op een keer worst ontdekte in mijn koelkast, heeft hij echt niet lang geaarzeld en die zonder een spier te vertrekken verslonden. Had je hem ernaar gevraagd dan had hij zeker gezegd dat hij vegetariër was.

‘Hoe kan je vlees eten? Word je daar niet misselijk van?’ viel hij me aan in het bijzijn van zijn vrouw. Toen ze dankzij een subsidie nog in het Zwitserse Zug woonden, waren ze helemaal in de ban geraakt van ‘meditatieve oefeningen’ (om precies te zijn: Maka was ervan in de ban geraakt, Gigi is daar niet eens toe in staat). Maka was via internet een of andere oplichter en sluwe demagoog op het spoor gekomen. Die bood agnostische en licht esoterische lezingen en oefeningen aan en algauw werd Maka een actieve toehoorder en aanhanger. Een vol jaar hebben ze zijn private, half-private en niet-private lezingen bijgewoond (voor 130 euro per jaar) en ze hadden ook een vijf-, zestal keer de eer samen met hem te mogen lunchen.

‘Die kerel straalt licht uit,’ zei Gigi uit de grond van zijn hart, ‘je kunt zo zien dat hij positieve energie verspreidt,’ maar toen hij me met een diepe zucht op een website een foto van de goeroe liet zien, zag ik in plaats van een lichtgevende godheid een oude man met haar dat in goud geverfd was en die de uitstraling had van een regelrechte charlatan. Maar wie weet lag dat aan de kwaliteit van de site.

Gigi hield me nauwgezet op de hoogte van Maka’s efficiënte oefeningen en ‘spirituele vooruitgang,’ want behalve mij had hij niemand die hem niet achter zijn rug zou uitlachen. En eigenlijk maak ook ik me daar schuldig aan. Ik was helemaal niet van plan om over Gigi en Maka te schrijven en dat ben ik nog altijd niet van plan. Dankzij mijn abstracte beroep ben ik nu te gast in deze melancholische stad in België. Ik keek ernaar uit in alle rust een nieuw verhaal te schrijven. Alles stond me daarvoor ter beschikking: het Kasteel van de Hertogen van Brabant (met hun Lohengrin en Elsa), een zolderkamer, een tafel, een dagelijks rantsoen, een lamp, een bed, een eigen koelkast en een gemeenschappelijke wc waaruit de eerste nacht al het geluid van rommelende winden uit de tochtige buik van mijn buur weerklonk. We konden daar beiden niets aan doen. De muren waren nu eenmaal flinterdun. Maar ik moet toegeven dat ik een paar keer wraak heb kunnen nemen.

De organisatoren hebben alles in het werk gesteld opdat ik me ontspannen, op mijn gemak en als een ware schrijver zou voelen. Maar hoe hard ik ook mijn best deed, ik slaagde er niet in ook maar een zin voort te brengen. Ik had een grote fout begaan: ik had Gigi nooit mogen laten weten dat ik naar Turnhout kwam (in minder dan een uur reis je van Mechelen naar Turnhout). En mijn land werkte me ook danig op de zenuwen: nog voor mijn vertrek was de verkiezingshysterie al flink toegeslagen en de door de politiek opgezweepte burgers hadden van de weblogs ware slagvelden gemaakt.

In de loop van de middag kwam een van de organisatoren langs en hij legde me nauwkeurig uit hoe ik mijn leven in deze stad kon inrichten: waar ik iets kon eten, waar ik een fiets kon huren (mocht ik die nodig hebben), waar ik Belgisch bier kon drinken en met welke sleutel ik mijn Begijnhof kon openen. O ja, en de poort aan het begin van de wonderlijke en verdacht mooie straat waar ik woonde, ging om 12 uur ‘s nachts dicht. Als ik de sleutel zou verliezen, zou ik op zoek moeten gaan naar een andere straat die niet afgesloten was.

Meteen op de dag dat ik aankwam, heb ik die grote fout begaan. Gigi vroeg me naar mijn woonadres en hij voorzag me gelijk van het laatste nieuws over de spirituele toestand van Maka:

 

Hoe ben je daar beland? Bravo! Met ons gaat het prima! Ik sta wel op springen. Maka heeft haar incarnatie beschreven en weet je wel bij wie we uitkomen? Veni vidi vici. Dat is toch niet te geloven? Onze “goeroe” heeft het gezegd. We hebben gisteren nog met hem geskypet. Ze is dus geen gewone legioensoldaat. Ik word er gek van. Het is zo spannend allemaal. We voelen ons nu een beetje beter. Morgen of overmorgen kom ik zeker langs.


Zo, had ik het niet gedacht! Maka verdient ook niet minder! Terwijl Gigi nog twijfelde, wist de goeroe haast zeker dat Maka ‘door middel van een van de zwaarste meditatietechnieken’ haar voornaamste incarnatie op het spoor zou komen. En nu heeft ze dus ontdekt wie ze in een vorig leven was.

Wat wil je nog meer!

O nee, o nee, het is echt niet de bedoeling dat ik over hen ga schrijven …

 


2.


De volgende morgen werd ik gewekt door de klokken van de kerk en ik snapte even niet waar ik wakker geworden was. Op die manier worden misschien enkel mensen als Maka in het paradijs gewekt!

In mijn afgesloten straat ontdekte ik een grote kerk en een kapelletje dat aan een eik hing. Maar al die tijd dat ik hier gewoond heb, heb ik geen levende ziel zien bidden. Ik heb in Turnhout alles samen niet meer dan twintig mensen gezien. Door de straten reden lege bussen. Aan de haltes stond niemand en toch stopte de bus om vervolgens door te rijden naar de volgende lege halte: vervoerde hij dan zielen misschien? Ik zei het toch al: ik ben in het paradijs terechtgekomen! Klokken, het duistere Kasteel van de Hertogen van Brabant, lege bussen, twintig mensen die geruisloos voorbijschuifelen.

Volgens een vriend van me is de toestand in Noord-Europese steden nog waanzinniger dan in Turnhout: hier zit er nog een chauffeur in de bus, maar daar zou er in de tram geen chauffeur zitten; je staat (of beter gezegd: je staat niet eens) aan een halte, daar komt een onbemande tram, hij stopt, je doet de deur open, je stapt in (of beter gezegd: je stapt niet eens in) en dan rijd je door de verlaten, stille en schone straten. Maar de mensen hier hebben hun leiders blijkbaar duidelijk kunnen maken: ‘Blijf met je handen af van onze chauffeurs! Dat er op zijn minst een chauffeur in die vervloekte bus moge zitten, hij doet geen kwaad!’

 


3.


Ik was dus eigenlijk van plan om over deze verlaten en stilzwijgende stad te schrijven. Maar het enige wat ik me herinner is dat ik in mijn kamer lange tijd naar het witte scherm van mijn computer zat te staren en dat er geen enkel idee in me opkwam over wat en hoe ik moest beginnen. Ik wuifde mijn zorgen uiteindelijk weg en dook in de Georgische sociale portalen waar het hysterische gesnater van actieve mensen over me heen rolde. Na een zinloze en overbodige dut van twee uur besloot ik om nog maar eens naar buiten te gaan. Op de gang kwam ik mijn buurvrouw (ja, met wie ik de wc deel) tegen. Ze bood me haar excuses aan voor de dunne muren, net alsof het haar schuld was.

‘Je hoort gewoon alles,’ zei ze.

Dat was waar, maar dit was wel de eerste keer dat we elkaar in het echt zagen. Ze was dichter en vertaler en ook zij was van plan over Turnhout te schrijven. Ze was een hoofd groter dan ik en ook haar volume maakte indruk. Lora (dat was haar naam) nodigde me uit op haar optreden dat over twee dagen in de kerk in onze straat zou plaatsvinden.

‘We gaan de straat afsluiten en een heus feestje bouwen,’ beweerde ze. Moest ze nu echt zo dik zijn? Overgewicht sloot een affaire jammer genoeg uit. Daar kan ik niets aan doen. Op dat vlak ben ik een echte snob. Ik weet gewoon dat ik niet in staat ben om het met een mollig exemplaar te doen. Ik ben er trouwens zeker van dat mijn pik Lora alleen maar zou teleurstellen. Zij heeft op zijn minst een fors gebouwde gastarbeider nodig.

Ik was nog maar net onze afgesloten straat uitgelopen of mijn mobiele telefoon rinkelde.

‘Ik ben er, maar ik kan je niet vinden,’ riep Gigi. Hij was er dus al. Met veel moeite legde ik uit hoe hij moest lopen, ik kende zelf nauwelijks de weg naar mijn afgesloten Begijnhof. Maar ik kreeg algauw zijn hoog opgeschoten silhouet in het vizier. Hij kwam als een sprinkhaan op me af.

‘Het is hier zo leuk!’ riep hij al vanuit de verte. Vreemd genoeg was hij drijfnat.

‘Het regende aan het station,’ zei hij, ‘zo gaat dat hier: in het centrum regent het en in de buitenwijken schijnt de zon.’ Zijn rechteroog zag blauw.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik hem.

‘Waar? O, niets,’ en hij wuifde met zijn hand, ‘ik heb me aan de paraplu bezeerd.’

‘Wat heb je met Maka gedaan?’

‘Met Maka? Ze is in Mechelen gebleven. Ze moet rusten.’

‘Hoe gaat het met haar?’

‘Goed.’

‘En wat zijn jullie te weten gekomen? Is ze echt een keizer?’

‘Ach wat.’

‘Ik maak geen grapje. Dat zweer ik.’

‘Hoe ben je hier beland?’

‘Het is de bedoeling dat ik hier iets schrijf.’

‘Kan je dan niet in Tbilisi schrijven?’

‘Ik moet iets over Turnhout schrijven.’

‘En kan je dat niet in Tbilisi doen?’

‘In Tbilisi heb ik over Tbilisi geschreven. Dat is een van de spelregels.’

‘Heb je een woning?’

‘Waar?’

‘Hier.’

‘Ja, hoezo?’

‘Met twee bedden?’

‘Nee, ik heb maar een bed.’

‘En een bank?’

‘Wil je blijven slapen misschien?’

‘Kan dat dan niet?’

‘Weet ik veel. Er is een sofa. Maar ik kan je ook bij mijn buur parkeren, een prachtmeid.’

‘Ben je haar al aan het bewerken?’

‘Met veel moeite.’

‘Volhouden! Je moet toch ergens je pen in kunnen dopen!’

Het was geen weer om te wandelen. Het was overal nat. We besloten bij mij thee te drinken. De mensen die op het gelijkvloers woonden, hadden de gordijnen helemaal opengeschoven. De televisie stond wel aan, maar ook daar was er geen levende kijker te bespeuren.

‘Mocht ik op het stadhuis van Turnhout werken, dan zou ik alleen al uit beleefdheid overal wassen oma’s neerzetten in die woningen en bussen,’ zei ik tegen Gigi.

‘Bekommer jij je maar om je eigen oma’s,’ grapte Gigi, ‘maak je maar geen zorgen om de mensen hier. Ze doen al het nodige voor hun levenden. Ze gaan niet eens dood. Ze leven tot hun honderdste. En dat zonder pillen te slikken. Bij ons daarentegen proppen ze er zich mee vol en gaan juist daar dood aan.’

‘Heb je geen bagage bij je? Ben je van plan je tanden met mijn tandenborstel te poetsen misschien?’ vroeg ik. ‘Of poetsen jullie je tanden hier niet?’

‘Mijn tandenborstel steekt in mijn zak. Maak je maar geen zorgen.’

Op dat moment kwamen we Lora tegen in de keuken. Terwijl ik net van plan was om Gigi te laten geloven dat ze een prachtexemplaar was. Maar met Lora erbij viel ook dat plannetje in het water. Ik stelde hen aan elkaar voor en haalde kopjes uit de kast.‘Hopelijk denkt ze nu niet dat ik homo ben en een minnaar in huis gehaald heb,’ zei ik tegen Gigi.

‘En wat dan nog? Mij kan dat echt niets schelen.’

Ik had me niet vergist: hij was zichtbaar geïrriteerd en in de war (dat blauwe oog zag er verdacht uit) maar ik vroeg hem toch niet waarom. Ik wist dat als hem iets op het hart zou liggen, hij me dat uit eigen beweging zou vertellen. Hij is niet in staat een geheim te bewaren.

‘Klopt het dat er verkiezingen zijn in jullie land?’ vroeg Lora.

‘Ja. Vandaag.’

‘Ik zag het in de krant. Is Georgië een islamitisch of een christelijk land?’

‘De meerderheid is orthodox christen, maar er wonen ook moslims,’ legde ik uit.

‘Spreken jullie Russisch?’

‘Nee,’ zei Gigi geërgerd, ‘Georgisch. We hebben zelfs een eigen schrift.’

‘Stalin was een Georgiër, nietwaar?’

‘Stalin? Ja. En Medea ook,’ voegde ik er om de een of andere reden aan toe.

‘Wat voor Medea?’ vroeg Gigi verbaasd.

‘Uit Kolcheti, man.’

‘O die,’ herinnerde Lora zich, ‘wat een mooi gezelschap,’ lachte ze.

‘Waarom heb je haar dat gezegd?’ en Gigi dronk een slok thee.

‘Priester Tevdore is dan wel beroemd bij ons, maar zij zal hem zeker niet kennen.’

We hadden haar uit beleefdheid ook een paar vragen moeten stellen, maar om de een of andere reden heb ik daar niet eens aan gedacht. Ze had er snel genoeg van om ons vragen te stellen. Ze nam twee groene appelen uit de koelkast, verontschuldigde zich en ging half glimlachend half geeuwend weg.

‘Een leuk meisje, vind je niet?’ glimlachte ik naar Gigi.

‘Een meisje,’ zei hij, ‘volgens mij is het een man.’

‘Zou ze lesbisch zijn?’ vroeg ik.

‘Nee, natuurlijk niet, het is gewoon een man, zeg ik je. Zo zijn er hier velen van. Ze zijn als vrouw gekleed. Heb je al eens een vrouw gezien met zo’n grote adamsappel? Ga vooral niet af op je eerste indrukken. Je moet goed kijken.’

Op dat vlak had hij gelijk. Ik zag er van af om over Lora’s adamsappel te bekvechten. En bovendien namen de gebeurtenissen zo’n keer dat we daar niet eens de tijd voor hadden.

 


4.


Wat doe je als de telefoon rinkelt? Of je neemt die op, of niet. Het spreekt vanzelf dat je daar dan ook de bijbehorende bewegingen bij maakt: of je blijft in dezelfde houding, of je legt de telefoon aan je oor, of je stopt hem in je broekzak. Maar Gigi begon als een acrobaat met zijn armen te zwaaien, hij sprong op, ging weer zitten en fluisterde met een knalrood gezicht: ‘Het is Maka.’

‘Ja, en dan?’ zei ik voorzichtig.

‘Ik neem niet op,’ hij sprong weer op en stak mij de telefoon toe, ‘Neem jij maar op, kom aan!’

‘Ik?’ vroeg ik verbaasd.

‘Ik neem zeker niet op!’ schreeuwde hij tegen de telefoon.

‘Is het Maka?’ Ik snapte echt niet wat er aan de hand was. De telefoon hield op met rinkelen.

‘Waarom neem je hem niet op?’ vroeg ik. Gigi ging weer zitten.

‘We hadden ruzie,’ zei hij. Instinctief keek ik weer naar zijn blauwe oog.

‘Nee, dat is echt mijn paraplu geweest.’ Hij had het door. De telefoon rinkelde weer.

‘Is het Maka?’ hij stond op. Op het scherm stond ‘Mia’.

‘Een zekere Mia,’ zei ik.

‘Dat is Maka. Ik heb haar zo opgeslagen.’

‘Waarom?’

‘Hoezo waarom? Zo noem ik haar, neem maar op.’

‘Ik? Opnemen?’

‘Nee, toch niet.’

‘Neem toch zelf op, man, en laat mij met rust!’ zei ik boos.

Gigi sloeg zijn handen voor zijn vertrokken gezicht. Ik kon hem zien twijfelen. Ik besloot hem alleen te laten en liep de keuken uit.

‘Wat is er?’ hoorde ik hem zeggen. Hij had opgenomen.

‘Ze is hier,’ hoorde ik vanaf de trap, ‘in het station, ze is me achtervolgd.’

‘Wat is er toch aan de hand, Gigi?’

‘Niets,’ schreeuwde hij, ‘ik wil gewoon dat ze weggaat, het kan me allemaal niets schelen!’

‘Ssst!’ en ik keek naar boven. Het zou er nog aan ontbreken dat we Lora wakker zouden maken.

‘Is ze hier in het station?’

‘Ja! Als het goed is, zou ze nu haar Diazepam geslikt moeten hebben. Ze sprak onzin.’

‘Zeg me wat ik moet doen,’ zei ik.

‘Ze komt vast, misschien.’

‘Maka? Heeft ze mijn adres dan?’

‘Ja, ze heeft de mailbox gekraakt.’

‘Van wie?’

‘Hoezo van wie? Van mij natuurlijk.’

‘Oei, hou mij erbuiten, alsjeblief!’ probeerde ik nog te grappen. Gigi vouwde zijn handen samen als voor een gebed.

‘Vergeef me, alsjeblief. Ik schaam me vreselijk. Ik zal je later alles uitleggen. Ze maakt me gewoon gek. Heb je me ooit in zo’n toestand gezien?’

‘Ach, man, maak je je maar geen zorgen.’

‘En ik heb je nog zo gemist. Ik wilde in een heel andere stemming zijn, nu ik op bezoek kon komen. Maar in het echt ben ik er helemaal anders aan toe. Eigenlijk heel goed. Ik weet dat het moeilijk te geloven is.’

‘Ik geloof je, Gigi, alleen: maak die vrouw nu niet wakker.’

‘Ik zeg je toch dat het een man is.’

‘Het is me om het even wat ze is.’

‘Sorry. Ik dacht bij jou wat op adem te kunnen komen. Neem het me niet kwalijk.’

We zijn uiteindelijk in mijn kamer gaan zitten. De trap en de vloer kraakten nog nooit zo ergerlijk. Gigi ging meteen bij het binnenkomen op het bed liggen – alsof hij voor een gesprek bij de psycholoog was gekomen. Als het waar was dat Maka in het station van Turnhout stond, dan zou ze als het goed was ten laatste over twintig minuten hier moeten zijn. Maar ze kwam maar niet.

‘Ze kan vast de knoop niet doorhakken of ze nu komt of niet,’ zei Gigi, ‘omdat ze zich schaamt. Ze is bang voor me, op de een of andere manier. Maar ze was natuurlijk beter helemaal niet gekomen, ze zou me beter met rust laten.’

‘Waarover hadden jullie ruzie?’ vroeg ik voorzichtig en ik dacht: dat hij vooral niet ook op mij boos wordt en gaat roepen dat ik daar helemaal niets mee te maken heb.

‘Ze heeft mijn mailbox gekraakt, zei ik toch. En nu beschuldigt ze me ervan dat ik hier een minnares heb.’

‘Waar dan?’

‘Hier. In Turnhout.’

‘Maar hoe dan?’

‘Weet ik veel! Ze is ziek!’

‘Is het waar?’

‘Wat voor minnares? Wat een onzin!’

‘Waarom beschuldigt ze je daar dan van?’

‘Dat moet je haar vragen. Ze heeft een bericht gezien, zegt ze.’

‘Van wie dan?’

‘Van mijn minnares.’

‘Hoezo?’

‘Ze heeft ook mijn telefoon nagekeken.’

‘En zat er iets in?’

‘Natuurlijk niet, man, van wie dan?’

‘Wat voor bericht heeft ze dan gezien?’

‘Er is helemaal geen bericht! Nu beweert ze dat ze er niets over gezegd heeft op het moment dat ze dat bericht heeft gezien. Ze was geschokt en heeft er twee dagen lang over gepiekerd. Maar toen ze zover was om me erover aan te spreken en me het bewijs voor te leggen, zou ik het bericht zogezegd al gewist hebben. En toen zou ze nog eens in mijn mailbox gekeken hebben en ontdekt hebben dat ik van plan was naar Turnhout te gaan en daar heeft ze uit afgeleid dat ik hier een minnares heb.’

‘Ja maar, zijn dat niet de e-mails die je naar mij stuurde? Zijn het onze berichten die ze gezien heeft?’

‘Ze gelooft niet dat die e-mails van jou zijn.’

‘Waarom niet?’

‘Gewoon zo. Dat argument werkt niet. Ik zei al dat ze gek is. Ze denkt dat jij mijn minnares bent.’

‘Ik?’

‘Niet jij, maar de persoon die me met jouw naam schrijft.’

‘O nee …’

‘Ik schaam me vreselijk, ik zweer het.’

‘Maar hoe heeft ze je mailbox kunnen openen? Heeft ze je wachtwoord gekraakt?’

‘Nee hoor, we kennen elkaars wachtwoorden. Waarom zouden we die geheimhouden voor elkaar?’

‘Is dit dan wat je met meditatie bereikt, man? Jullie draaien elkaar de nek nog om.’

‘Ze is gewoon ontspoord. Ze heeft ook de mensen van de meditatie gek gemaakt. We gaan helemaal niet meer naar de les. Daar heeft ze geen zin meer in. Maar wat heeft ze ervoor in de plaats gekregen? En nu plots dit … Ze was bang om nog verder te groeien en dus heeft ze maar een banaal conflict verzonnen. Ze richt nu al haar energie daarop. Op dat vlak is ze echt blijven steken. Eigenlijk is ze zwak.’

Plots sloeg de klok van de kerk in mijn straat. Gigi keek naar zijn telefoon.

‘Het is half twaalf,’ zei hij.

‘Is ze teruggereisd, denk je?’

‘Nee, ze probeert me op de zenuwen te werken, op haar manier. Het is midden in de nacht, in een vreemde stad en ze weet dat, hoe boos ik ook ben, ik me toch druk zal maken. Maar ik maak me niet druk. Ik voel me juist erg goed. Er loopt hier vast geen enkele crimineel rond.’

‘Dat klopt. Ze hebben maar driehonderd mensen in de gevangenis zitten.’

‘Hoe ben je dat te weten gekomen?’

‘Ik heb het gegoogeld.’

‘Waarom?’

‘Ik verzamel informatie over deze stad.’

‘Schrijf je dan over bandieten?’

‘Dat weet ik nog niet.’

‘Wacht even,’ zei hij en hij kwam overeind, ‘wanneer gaat de poort van je straat dicht?’

‘Om twaalf uur,’ herinnerde ik me.

‘Misschien staat ze wel voor de poort.’

‘Dan zou ze toch bellen.’

‘Misschien is haar batterij leeg.’

‘Ik loop wel naar beneden, man.’

‘Nee.’

‘Hoezo nee?’

Gigi ging weer liggen. Ik liep de gang op. De trap kraakte weer onverdraaglijk (Lora, alsjeblief, vervloek me niet!) en Gigi liep dan toch nog achter me aan.

‘Trek de deur niet dicht,’ riep ik, ‘ik heb de sleutel niet bij me. Anders kunnen we niet meer naar binnen.’

‘O, sorry,’ zei hij en hij liep terug.

Ik liep de straat op. Er stond niemand voor de gesloten poort. Turnhout was in een waardige en vredige slaap verzonken.

‘Maka!’ riep ik.

Niemand gaf antwoord. Er viel motregen. Ach verdomme! Wat doen ze me toch aan? Kunnen ze niet gewoon in hun Mechelen blijven zitten? Hun gekke gedoe ontbrak er nog aan! Ik liep het huis weer binnen.

‘Waar is ze?’ vroeg hij.

‘Ik weet het niet,’ en ik haalde mijn schouders op, ‘in elk geval is ze niet hier.’

‘Ze heeft haar telefoon uitgezet,’ zei hij, ‘ik zei toch dat ze me op de zenuwen wil werken! De sadiste!’ Het was nu overduidelijk dat hij zich zorgen maakte.

‘Heeft ze dit nog wel eens gedaan?’ vroeg ik.

‘Wat?’

‘Haar telefoon opzettelijk uitzetten?’

‘Ik weet het niet. Het zou kunnen dat ik het niet eens doorhad. Misschien doet ze dat inderdaad opzettelijk.’

‘Ze duikt wel op.’

‘O ja. Maar het is toch maar een vreemde stad. In Brussel zijn er veel maniakken, hier misschien niet.’

‘Wil je dat we naar het station gaan?’

‘Nee. Dat zou er nog aan ontbreken,’ zei hij vastbesloten.

Twintig minuten later stonden we in het station. We waren er met de fiets naartoe gereden. Ik zat op het bagagerek en zag enorm af. Mijn benen werden helemaal slap. Gigi trapte agressief op de pedalen. Maar ook in het station vonden we Maka niet. Toen reden we door de winkelstraat naar de Sint-Pieterskerk totdat we het centrale plein bereikten. De fiets stuiterde over de straatstenen. Op de kerkklok stonden de wijzers op middernacht.

‘Ik verander nog in een pompoen,’ grapte ik.

Gigi nam de bocht naar de burcht en hij reed twee keer rond het kasteel dat door een gracht omringd was.

Hier is twee jaar geleden een negentienjarig meisje in het water gesprongen en haar vader brengt elke dag verse bloemen naar deze plek. Door aan dat verhaal te denken, overviel me een slechte stemming. Wie weet was die geschifte Maka ook in het water gesprongen! Wie weet? Ik moest terugdenken aan de woorden: ‘Ik doe onderzoek naar de ruimte tussen de dingen.’

‘Ze was toch niet dronken?’ vroeg ik.

‘Wie? Maka? Ben je gek, zij drinkt nooit.’

Ja, dat klopt. Maka drinkt enkel water met citroen, dat herinner ik me, maar misschien drinkt ze wel iets anders wanneer ze boos is.

‘Nu heeft ze me toch nerveus kunnen maken. Ze stelt mijn geweten op de proef,’ klaagde Gigi, ‘ik weet maar al te goed dat ze dat met opzet doet, maar besef je wel wat er allemaal in me opkomt? Dat ze ontvoerd is of in de buurt van het station weggesleurd en verkracht. Wonen er hier veel emigranten, denk je? Op zich zou dit een rustige stad moeten zijn, nietwaar?’ Hij herhaalde dit een paar keer. Ik durfde niet eens voor te stellen de politie om hulp te vragen, want dan zou hij zeker gek worden. Dan pas zou hij gaan geloven dat er echt iets ernstigs aan de hand was. Vandaar dat ik hem wel voorstelde naar huis terug te keren.

‘Ze zet haar telefoon wel weer aan. Je zult het zien. Ze heeft haar doel bereikt: we maken ons nu zorgen en we zijn bereid haar onze excuses aan te bieden.’

‘Waarvoor?’

‘Voor wat ze maar wil. Ik ben in elk geval bereid mijn excuses aan te bieden. Jawel, ik zal haar zeggen dat alles nu voorbij is tussen ons.’ Gigi kon daar niet om lachen. Maar hij fietste wel in de richting van mijn Begijnhof. Voor de gesloten poort stond een drijfnatte Maka te wachten.

 


5.


Gigi sprak geen woord. Ik maakte aanstalten om zijn vrouw een kus te geven.

‘Ik ben nat,’ zei ze en deinsde terug. Dat is niet erg. Ook wij waren nat. Ik heb haar toch een kus gegeven. Haar wang was koud. Ze was vroeger al vel over been, maar nu leek ze helemaal op een skelet uit een klaslokaal.

‘We zijn naar het station gereden,’ zei ik, ‘we maakten ons zorgen. Heb je je telefoon uitgezet?’ Ik had beter mijn tong afgebeten.

‘Mij heeft niemand gebeld,’ zei ze scherp. Ik keek naar Gigi. Dat had ik niet moeten doen.

‘Ik heb je wel twintig keer gebeld. Waarom lieg je?’ schreeuwde hij.

‘Sssst,’ ik legde mijn hand op zijn mond.

‘En toch heeft niemand mij gebeld,’ herhaalde Maka.

‘Hoezo, wat is dit dan? Hè?’ Gigi haalde zijn telefoon uit zijn zak.

Ik liep naar de poort en vond met veel moeite het sleutelgat. Maka haastte zich niet om binnen te komen. Ik had de indruk dat ze daar eigenlijk geen zin in had. De poort zwaaide knarsend open. Maka’s gezicht lichtte blauw op: Gigi hield het scherm van zijn telefoon voor haar neus. Ik duwde hen met veel moeite mijn straat in. Terwijl ik de fiets op slot deed, waren zij fluisterend met elkaar aan het kibbelen. Ik kon enkel Maka’s ‘nee’, ‘stil’ en ‘dat kan me niets schelen’ opvangen. Ik overwoog ze in de keuken achter te laten en zelf naar boven te gaan.

‘Hier vind je thee en daar koffie.’ Ik wees naar de kast.

‘Ik schaam me dood bij jou,’ glimlachte Maka onwennig, ‘ik heb nog niet eens kunnen vragen hoe het met je gaat, wat je hier doet?’

‘Hij zorgt voor mijn femme fatale.’ Gigi knipoogde naar me, ‘laat haar maar komen, zodat Maka zich geen zorgen meer hoeft te maken.’ Maka keek hem met een vlammende blik aan. Ze begreep dat Gigi me over de reden van hun conflict verteld had en waarschijnlijk nam ze hem dat kwalijk. Ik deed maar alsof ik een idioot was en Gigi’s woorden niet eens begrepen had.

‘Heb je hem dan ook verteld hoe je je ballen ‘s morgens masseert?’ zei ze met een kille glimlach.

‘Wat zeg je nu?’ reageerde Gigi en hij bloosde. Nu werd het echt hoog tijd dat ik wegkwam.

‘Wacht, laat hij je dat eerst maar eens vertellen,’ keek Maka me aan, ‘hij vertelt je toch alles. Waarom zou hij dat achterhouden?’

‘Grappig, hoor,’ zei Gigi.

‘Beste mensen, ik moet nu gaan slapen, het spijt me,’ glimlachte ik naar Maka, ‘kom naar boven wanneer je maar wilt. Jullie kunnen blijven slapen op de bank. Mocht Gigi dat willen dan kan hij bij mij slapen.’ Niemand moest lachen.

‘Ik ga. Ik slaap wel ergens anders. Wat doe ik hier nog?’ Gigi sprong op.

‘Waar ga je slapen? Ben je helemaal gek geworden?’ riep ik hem toe. Maka legde haar hand op mijn arm: ‘Vergeef me, ik wilde dit helemaal niet.’

‘Weet je wel hoe hij zich zorgen heeft gemaakt?’ Ik dacht dat het goed zou zijn om wat medelijden voor Gigi te wekken, ‘hij viel bijna dood neer. Nu doet hij stoer, maar hij kreeg bijna een hartaanval toen bleek dat je telefoon uitgezet was.’

‘Mijn telefoon stond niet uit. Hij belde iemand anders,’ siste Maka. Gigi haalde zijn telefoon weer uit zijn zak.

‘En wat is dat dan! Wat is dat dan in godsnaam! Van wie is dat nummer? Van wie? Wie is Mia verdomme? Wie is Mia?’

‘Ik ben niet gek,’ Maka sloot haar ogen en ik begreep dat ze zich tot mij richtte, ‘maar ik wil echt niet dat hij tegen me liegt.’

‘Hij liegt niet tegen je, Maka!’ Nu werd ik ook boos.

‘Hoezo liegt hij niet? Hoe weet jij dat?’ Haar stem ging de hoogte in. ‘Dat hij het maar bekent en vertrekt, dat hij maar dat lef heeft.’

‘Waar moet ik dan naartoe? Waar naartoe?’ Gigi gooide zijn telefoon op de grond.

‘Waar ze hoe dan ook op je wachten, daar naartoe!’

‘Ik heb hier niets mee te maken, sorry, jullie kunnen niet van me verlangen dat ik hier nog langer naar luister,’ en ik liep naar de deur.

‘Ze denkt dat jij mijn minnares bent,’ proestte Gigi.

‘Ben je nu in een goede stemming?’ krijste Maka tegen hem, ‘heb je je ballen kunnen masseren?’

Gigi’s stem brak van woede: ‘Je bent onbeschoft!’ Maka trapte tegen een stoel:

‘Wat ik ben, dat is mijn zaak! Wat ben jij dan? Een demagoog, een egoïst! Wie is het die je hier zoekt? Waarom ben je vanavond hier naartoe geracet?’

‘Maka, op deze manier zullen ze me hier buitengooien. Dit gaat te ver!’ Ik trok de deur dicht. Had ik maar gelogen tegen Lora en niet verraden dat ik Georgiër was. Ze zal voor altijd een hekel hebben aan mijn drieduizend jaar oude, arme vaderland!

‘Hij daar heeft met een invalide geneukt!’ schreeuwde Maka naar me, ‘denk maar niet dat hij een engel is. Ik weet alles over hem.’

‘Wat?’ Ik had niet eens goed verstaan wat ze me gezegd had.

‘Nu zal ik je wurgen!’ Gigi stak zijn handen uit naar Maka. O mijn god. Wat had ik moeten doen? Ik ben tussen hen in gesprongen.

Gigi spuwde naar Maka, maar zijn speeksel kwam per ongeluk op mij terecht en hij stormde uit de keuken. Ik weet niet waarom, maar ik besloot achter hem aan te rennen. Gigi liep de straat op.

‘Gigi!’ riep ik. Het valt moeilijk te geloven, maar hij sprong als een kat over de poort en stond in een fractie van een seconde aan de andere kant. Ik begreep dat hem achtervolgen geen zin meer had. Al helemaal niet met mijn slappe benen. Wat nu? Moest ik nu samen met Maka op zoek naar hém? Als je eens wist hoe ik er tegenop zag om weer naar binnen te gaan. Ik dacht: ik ga naar binnen, stuur haar naar mijn kamer en slaap zelf wel op de keukenstoelen en morgen verontschuldig ik me bij Lora. En zij tweeën kunnen me gestolen worden! Maka was thee aan het zetten. Ze was helemaal tot rust gekomen.

‘We hebben je gek gemaakt, nietwaar?’ en ze glimlachte naar me.

‘Niet mij, maar Lora,’ zei ik en ik beet op mijn tong. O nee, dacht ik, nu gaat ze ontploffen (Lora + Gigi = Aha, dus, ik had gelijk!) en uit angst begon ik te stotteren: ‘Lora is mijn buurvrouw, ze is zeker niet zijn minnares en ook niet die van mij. Morgen zal je haar zelf zien.’

‘Dat weet ik wel, man, ach!’ lachte Maka, ‘ik plaag hem zomaar.’ Ik dacht dat ik het verkeerd gehoord had.

‘Hij zal nog wat rondrennen en dan komt hij wel terug. Maak je maar geen zorgen,’ zei ze.

‘Jullie hebben stalen zenuwen, mijn beste, ik benijd jullie.’ Maka schonk thee in en ging aan tafel zitten.

‘Ik vermaak hem, meer niet. Tja, wat kan ik doen? Anders verveelt hij zich hier. Ik ben de hele dag weg en hij zit thuis te niksen. Ik heb medelijden met hem.’ Ik begreep echt niet wat ze bedoelde.

‘Kijk niet naar me alsof ik gek ben,’ lachte ze, ‘als ik geen schandaal voor hem verzin, minimaal één om de drie maanden, dan wordt hij depressief. Zo komt hij weer tot leven, tja, alleen op deze manier. Voor de rest is hij als een schaap, je kent hem toch?’

‘Wie is als een schaap?’ vroeg ik met opengevallen mond.

‘Laat ons nu niet over hem spreken.’

‘Hoezo over hem spreken, mens, ik snap hier niets van.’

‘Hoezo snap je hier niets van? Het is al zes jaar dat we hier wonen en hij kan nog altijd niet zonder mij op café. En hij is ook nog eens lui, te lui om te schilderen. Hij voelt zich hier niet goed. We woonden eerst in een dorp, in een prachtige villa, maar ja, hij verveelde zich daar dood. Schapen en koebellen, verder niets. Ik werk en hij kijkt toe. Ik had hem anderhalf jaar in Zug. Weet je waar Zug ligt? Je zou kunnen zeggen in het voorgebergte van Zwitserland, een beetje zoals ons Laag Svanetië. Enkel de geur van mest valt op. Het enige wat er daar te beleven valt, is die geur. Ik dacht dat hij zich in Mechelen beter zou voelen, met Antwerpen in de buurt. Maar ook hier voelt hij zich niet goed, hij klaagt voortdurend: ik heb geen geld, ik heb geen geld. Ik gaf hem twintig euro per dag, nu iets minder, je weet wat voor crisis er nu woedt. We waren ook bij de psycholoog.’

‘Maar Maka, wat is er met hem aan de hand, ik snap het niet?’

‘Niets. Zoals ik je al uitlegde. Hij verveelt zich, meer niet. Hij kon zich ook niet concentreren op de cursus voor spirituele therapie die ik volg. Hij komt met me mee naar de lessen, maar hij doet de oefeningen niet. Ik wel.’

‘Het is dus niet waar dat je zijn telefoon nakijkt?’

‘Zijn telefoon? Wat kan me zijn telefoon schelen!’

‘Heeft hij dan ook geen minnares?’

‘Ach, heeft hij daar het lef voor? Hij is zo braaf! Ten eerste wil hij dat helemaal niet en ten tweede, mocht hij dat willen, dan zou hij er zich zo diep voor schamen.’

‘Een engel is hij nu ook niet.’ Ik zal haar toch wat op de zenuwen werken, dacht ik. Ik wilde nagaan of ze me voor de gek hield of niet. Maar dat lukte niet. Ze werd alleen een beetje ernstiger: ‘Jawel,’ zei ze vastberaden, ‘hij is wel een engel. Echt waar.’ Ik heb haar niet langer tegengesproken.

‘Hij heeft dus ook geen invalide geneukt?’ vroeg ik.

‘Nee, natuurlijk niet, wat voor invalide?’ lachte ze,‘dat heb ik ter plekke verzonnen. Geniaal toch?’

‘Jazeker’ en ik trok mijn schouders op. Maar wat stelde dat spuwen dan voor? Van zulk vermaak had ik nog nooit gehoord.

‘En ‘s morgens masseert hij zijn ballen ook niet?’

‘O, dat wel,’ ze werd weer scherper, ‘maar dat is als oefening bedoeld. Lach niet, ik maak geen grapje. Het is een uitstekende ontspanningsoefening.’

‘Dat je ze zelf masseert of dat een ander ze masseert?’ vroeg ik haar. Mijn god, wat kwam er allemaal op me af.

‘Nee, je moet ze zelf masseren, niet iemand anders. Iemand anders, dat is een heel ander verhaal. Hou op met grappen maken. Neem het maar serieus. Ik raad je het ook aan.’

‘O ja?’

‘Zeker. Als ik er had, zou ik het met plezier uitproberen.’

‘Krijg je daar ook subsidies voor?’

‘Waarvoor?’

‘Niets, laat maar. Ik vroeg je het zomaar.’

‘En waarom ben jij hier?’

‘Ik moet een verhaal over Turnhout schrijven.’

‘Schrijf vooral niet over ons.’

‘Natuurlijk niet, mens, wat idioot. Alhoewel. Jullie zijn wel fantastisch. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Als hij nu wel eens een minnares had. Wat zou je dan doen?’

‘Hij heeft er geen. Nog voordat hij er een aan de haak zou slaan, zou ik hem dwarsbomen.’

‘Hoe dan?’

‘Ik heb zo mijn methodes.’

‘Wauw.’

‘Jawel.’

‘Maar storen al die gekheden dan niet?’

‘Hoezo?’

‘Tja, ik weet het niet, bij het werken bijvoorbeeld. Of bij het mediteren.’

‘Ach, dat bedoel je. Ja, natuurlijk. Maar wat kan ik doen? Soms heb ik echt met hem te doen; zo erg is hij er soms aan toe. Hij is lief. Je hebt toch gezien hoe hij naar me zocht? Je moet een mens de kans geven om zijn goede kanten te laten zien. Dat hebben ze me daar ook aangeraden. We hebben een heel aandachtige leraar.’

‘Dat weet ik. Gigi heeft me een foto van hem laten zien.’

‘Ja. Er zijn veel mensen met zo’n probleem. Vooral mensen die uit het zuiden komen.’

‘Maar loop je niet het risico dat hij uiteindelijk een hekel aan je gaat krijgen?’

‘Dat gaat niet gebeuren. Hij weet dat ik van hem hou. De vrouwen van hier volgen je niet zomaar van de ene stad naar de andere. Gigi zou ze in elk geval niet zover krijgen.’

‘En zijn oog?’

‘Hoezo?’

‘Hij heeft een blauw oog.’

‘Ja, hij heeft een klap van een bal gekregen. We hebben een Turkse buur en zijn zoontje heeft hem de bal in het gezicht getrapt.’ Maar Gigi vertelde me dat het een paraplu was. Ach, ik zoek het niet meer verder uit.

‘Dat hij dan wat vaker met dat kind speelt. Hij zal er vrolijker van worden,’ zei ik.

‘Daar ziet hij tegenop. Ik kan ook met hem spelen, geen probleem, ik kan ook voetballen, mocht dat nodig zijn!’

 


6.


Ik installeerde me op de bank en ik stelde mijn bed ter beschikking van Maka. Ik was zo opgewonden dat ik lange tijd niet kon slapen.‘s Morgens ontving ik een sms van haar:


Duizend excuses voor gisteren. Gigi is in Mechelen. Hij heeft me geschreven. Maak je maar geen zorgen. Kom zeker eens langs. Als je ons nog kunt uitstaan.


Aha, dus die geschifte kerel is gisteren nog vertrokken. Hoezo zeker eens langskomen? Van harte dank, het is genoeg geweest … Ik kwam Lora tegen in de keuken.

‘We hebben je gisteren niet laten slapen, nietwaar?’ vroeg ik angstig.

‘O, ik heb niets gehoord,’ zei ze. Wat was ze een beleefd meisje. Ik kon niet geloven dat ze niets had gehoord. Ik heb me toch maar verdedigd.

‘Ik had vrienden op bezoek. Italianen. Die kan je echt niet stilhouden. Je weet wel wat voor luidruchtig volk dat is.’ Tja, wat kon ik doen? Al dat kabaal heb ik in de schoenen van de Italianen geschoven. Wij Georgiërs verzuipen hoe dan ook in de problemen. Lora ontbrak er nog aan. Het is beter dat ze zich aan de Italianen ergert! Die dag heb ik naar haar geluisterd toen ze haar gedichten voorlas en ik heb uitbundig voor haar geapplaudisseerd.

‘Vond je ze echt mooi?’ vroeg ze me.

‘Ja hoor, heel erg mooi.’

‘Maar jij kent toch geen Nederlands?’

‘Ik was onder de indruk van het ritme.’

Waarom is ze niet op dieet gegaan voordat ze hier naartoe kwam? Ze leek me een lieve meid. Er had iets tussen ons kunnen bloeien. Maar we zijn uiteindelijk enkel als vrienden uit elkaar gegaan. Acht tot negen kilo, Lora, meer niet. Het klopte dat ze een grote adamsappel had, maar ik heb mijn blik gauw weggedraaid. Ach, ik heb aan Maka en Gigi echt genoeg om aan Belgische stress te lijden. De dag voordat ik uit Turnhout vertrok kreeg ik het volgende bericht:


We
hebben je gek gemaakt, maar ik weet dat je me zult begrijpen en vergeven. Die avond was erg belangrijk voor ons. Soms kunnen we alleen op die manier een catharsis bereiken. Dat is fantastisch en het hoort ook zo. Door zulke dingen kan je alleen maar groeien. Nu zijn we tot rust gekomen en gaat het prima met ons. Ik heb een paar ideeën en ik heb plannen voor een reeks schetsen. Maka heeft me haar excuses aangeboden en ik van mijn kant ook, want zo hoort het. Dat is een belangrijke eigenschap: in staat zijn je excuses aan te bieden aan een dierbaar iemand, want eigenlijk hebben we hier, behalve elkaar, niemand. Maka heeft mijn excuses nodig, wie anders! Vanaf volgende week volgt ze weer die therapiecursus. Kan je mijn excuses doorgeven aan je buurvrouw? Als je wil kunnen wij haar ook schrijven. Dat vind ik niet erg. Ik hoop dat je nog eens langskomt voordat je naar Tbilisi terugkeert?


Eerst dacht ik: ik stuur een beleefd antwoord, maar uiteindelijk kon ik het toch niet laten iets verder te gaan. Het is niet erg als hij me dit kwalijk neemt. Het zal hem vermaken:


S.O.S.! Ik weet niet wie me schrijft met Gigi’s adres. Ben jij het, Gigi? Of jij, Maka? Geef me duidelijkheid, speel niet met mijn zenuwen, heb medelijden!


Gigi nam het me zoals verwacht kwalijk: ‘Ja hoor, ik ben Maka!’ schreef hij me, meer niet.

Ik weet het niet. Wie weet was het echt Maka? Ik heb een maand lang niets van hem gehoord. Daarna dook hij weer op. Deze keer weer over hun ‘goeroe’, Maka’s meditatie en de keizer:

 

Ze is toch geen keizer. De goeroe heeft met ons geskypet. Het plaatje is nog interessanter: het is mogelijk dat je een gewone soldaat of boer was in een van je vorige incarnaties en dat je een keizer gezien hebt. Misschien wel van ver. Of van dichtbij. Dat doet er niet toe. Maar dat je hem gezien hebt, heeft zo’n grote indruk op je gemaakt dat die grootse persoonlijkheid je hele leven inneemt en dan leef je niet langer in je eigen geheugen, maar in die historische figuur die je fysiek waargenomen hebt. Zulke dingen komen blijkbaar vaak voor: het is in elk geval velen overkomen. Sommige kerels denken dat ze Newton of Napoleon zijn, terwijl ze die figuren gewoon op straat gezien hebben of in zijn leger gediend hebben. Vreemd toch? Ik dacht al, mijn vrouw is dus Caesar, maar ze heeft hem blijkbaar enkel van ver zien voorbijlopen. Daar zou je toch iets over kunnen schrijven!’


O ja, daar zal ik zeker iets over schrijven. Ik heb geen keus. Alles zoals het echt en niet echt is gebeurd. In de historische stijl die ook Turnhout typeert. Ik weet dat Gigi het me kwalijk neemt als hij het te lezen krijgt. Maar als hij niets kwalijk kan nemen of nergens boos over kan zijn, dan voelt hij zich toch niet goed. Dat is waar wij ‘Italianen’ zeker van zijn. Maar over welke verveling hebben zij het eigenlijk? Ik verveel me pas echt …

 

 

Vertaald uit het Georgisch door Ingrid Degraeve

Podcast voorgelezen door Jesse De Reu


Ingrid Degraeve (1972) woont en werkt in Brussel en in Tbilisi. In Tbilisi is ze sinds 1999 werkzaam als vertaler, schrijver, docent Nederlands, uitgever en kunstcurator. Ze richtte er het docentschap Nederlands aan de Ilia State University, Uitgeverij Link en een centrum voor hedendaagse kunst op. Sinds 2008 werkt ze ook als projectleider aan het Taaluniecentrum Nederlands als vreemde taal in Brussel. Ze publiceert vertalingen uit het Frans, het Duits en het Georgisch en voert opdrachten uit voor Poetry International, het Vlaams-Nederlands Huis deBuren, bloemlezers en literaire tijdschriften. Sinds 2003 verschijnen haar vertalingen uit het Georgisch bij Belgische en Nederlandse uitgeverijen. De uitgaven kregen de steun van het Vlaams Fonds voor de Letteren. 
In 2007 begon ze essays en verhalen in het Georgisch te schrijven. In 2008 kreeg ze in Georgië de Sachelebi-prijs toegekend als bezieler van de Georgische cultuur. Datzelfde jaar kreeg de dichtbundel mikroskopi van Maia Sarisjvili die ze met haar Georgische uitgeverij Link uitgaf, de Georgische Saba-prijs voor de beste dichtbundel van het jaar.

 

 

 

Download the ePub Print

À trois dans la ville

On peut lire ou écouter ici le citybook de Lasha Bugadze sur Tbilissi, Hymne à Tbilissi.


1.

 

...Quel choc ! Maka est en fait un soldat de la légion romaine ! Une réplique exacte de ceux des péplums, à ceci près qu’à voir son visage, elle n'en donne guère l'impression, et qu’elle ne porte rien sur la tête. D'ailleurs, elle est chauve. Je savais qu’au fond c’était un homme, pas besoin d’être grand clerc pour s’en apercevoir :)  Elle pousse le bouchon très loin… Depuis quatre jours, elle ne boit que de l’eau citronnée. Moi, je vais bien. J’étais un peu triste au départ. Il ne se passe pas grand-chose dans cette ville, mais justement : j’ai tout mon temps pour réfléchir. Elle commence son prochain cours après-demain. Ah, attention ! Ne prends pas ça comme sujet, hein !


Guigui et Maka vivent en Belgique depuis un an déjà. Guigui est peintre. Maka est ce qu’on pourrait appeler une dévoreuse de subventions professionnelle : elle sillonne l’Europe grâce à des projets innovants des plus étranges et traîne son mari derrière elle. Guigui n'a pas touché à ses pinceaux depuis six mois (« Je fais une pause pour l’instant, mais c’est une étape extrêmement importante pour moi »). Maka, quant à elle, ne cesse de se plaindre qu’on ne finance plus les projets artistiques. L’an dernier, à Malines, elle passait sept à huit heures dans son atelier et rentrait chez elle toute blafarde, affamée et énervée. Un jour, je lui demandai sur quoi elle travaillait. « J’explore l’espace entre les objets » me répondit-elle sur un ton évasif. Elle n’avait vraiment pas l’air d’aller bien et je fis part de mon inquiétude à Guigui – avec le plus grand tact possible, évidemment : ces gens sont plutôt du genre susceptible, à se vexer dès qu’on ne met pas un « pardon » dans chacune de ses phrases :

- Elle sort tout le temps, c’est pour ça qu’elle est si pâle ! me répondit-il.

- Elle sort où ? demandai-je, interloqué.

- Comment ça, « où » ? Elle sort de son corps, pardi !

Pour ma part, j’étais persuadé que sa pâleur était bel et bien due à sa diète ascétique. Je ne la voyais jamais boire autre chose que de l’eau chaude citronnée ni manger autre chose que des compotes.

Guigui m’expliquait qu’ils ne mangeaient pas pour ne pas prendre de poids, même si lui-même ne suivait pas à la lettre ce menu de carême à base d’eau citronnée et de compotes. Force était de constater qu’il jouait très bien la comédie devant Maka. Par contre, le jour où il découvrit des saucisses dans mon frigo, il les engloutit sans la moindre hésitation. À l’époque, si on lui avait demandé quel était son régime alimentaire, il aurait répondu qu’il était végétarien et, en présence de sa femme, il allait jusqu’à l’invective : « Comment peux-tu manger de la viande sans que ça te rende malade ? »

Ils avaient commencé à s’intéresser à des ’exercices de méditation‘ alors qu'ils habitaient encore à Zoug, en Suisse (enfin, disons plutôt : « Maka avait commencé à s’intéresser », le pauvre Guigui n’avait pas vraiment le choix !). Ils y séjournaient bien sûr dans le cadre d’un énième projet subventionné. Maka était tombée sur un personnage énigmatique et affable sur Internet, un démagogue qui proposait des cours basés sur une philosophie vaguement agnostique et légèrement ésotérique. Elle était vite devenue une inconditionnelle et elle assistait avec Guigui aux séances privées, semi-privées et publiques animées par cet individu (130 euros par an). Ils avaient même eu l’immense privilège de déjeuner avec lui cinq ou six fois...

Et c’est ainsi que je frôlai la crise cardiaque...

- Ah, ce gars, il rayonne ! On voit tout de suite qu’il dégage une bioénergie positive !

Lorsque Guigui se décida, après maintes tergiversations, à me montrer la photo du gourou sur le site, je ne vis en cette soi-disant divinité, source de lumière, qu’un vieillard teint en blond qui avait tout l’air d’un charlatan… Mais bon, peut-être était-ce la photo qui n’était pas de très bonne qualité.

Guigui m’informait régulièrement et avec force détails du cursus que Maka suivait et des ’progrès spirituels‘ qu’elle accomplissait. Il faut dire que peu de gens se retenaient désormais de ricaner dans son dos.

Malheureusement, je crois bien que c’est ce que je suis en train de faire… Sincèrement, je n’avais pas l’intention d’écrire sur Guigui et Maka. Et d’ailleurs, je n’en ai toujours pas l’intention !

Je m’étais retrouvé dans cette petite ville belge mélancolique en tant qu’écrivain et je voulais vraiment profiter de ce calme pour écrire une autre histoire. Tout s'y prêtait : le château des Ducs de Brabant (avec ses fameuses légendes sur Elsa et Lohengrin), une chambre mansardée, une table, de quoi subsister financièrement, la nature, un lit, un frigo individuel et des WC communs à la cloison si fine que je dus compatir dès la première nuit aux problèmes intestinaux de ma voisine (il n’y avait pas grand-chose à y faire et j’avoue avoir pris ma revanche plus d’une fois)… Mes hôtes faisaient tout pour que je me sente à mon aise et dans les meilleures dispositions pour écrire, mais en vain. Malgré tous mes efforts, je ne fus pas en mesure d’aligner une seule phrase.

J’aurais tout de même dû éviter de mettre Guigui au courant de ma présence (il y a à peine une heure de route entre Malines et Turnhout). Les évènements dans mon petit pays de fous furieux avaient déjà mis mes nerfs à rude épreuve. Avant mon départ, l’hystérie préélectorale était à son comble : gonflée à bloc par les discours des politiciens, la population avait transformé le web en champ de bataille.

À midi, mon hôte vint m'expliquer tout ce qu’il fallait savoir pour vivre confortablement à Turnhout : où manger, où louer un vélo au cas où j’en aurais un besoin urgent, où boire de la bonne bière belge et, pour finir, avec quelle clé ouvrir mon béguinage – oui, parfaitement : le portail qui clôturait la magnifique petite rue où je résidais fermait à vingt-trois heures. Si par malheur je perdais ma clé, je n’avais plus qu’à chercher une autre rue, ouverte celle-là.

Ma plus grande erreur, je l'avais commise le jour même de mon arrivée… Guigui m’avait tout de suite demandé mon adresse exacte et m’avait fait parvenir les dernières nouvelles des progrès spirituels de Maka :


Comment as-tu atterri ici ? C’est formidable ! Nous allons très bien…! Nous sommes tout excités… Devine de qui il s’agit d’après ce que décrit Maka ? Un indice : Veni, vidi, vici… Tu comprends ? Même le gourou le dit. On lui a parlé par Skype hier. Donc tu vois, pas seulement un légionnaire… J’en deviens dingue… C’est si stimulant ! Je revis… Il faut qu’on se voie demain ou après-demain !


Je le savais… On n’en aurait pas attendu moins de Maka ! Et voilà que non seulement Guigui, mais aussi le gourou était convaincu que, “par le biais d’une méditation intense“, elle avait trouvé son incarnation la plus significative… Elle avait donc découvert qui elle était dans une vie antérieure.

Que demande le peuple ?

Mais non, mais non… Là n’est pas le sujet de mon histoire !

 


2.


Un matin, je fus réveillé par les cloches de l’église et pendant un instant, je ne sus plus où je me trouvais... Il n’y a probablement qu’au paradis qu’on réveille les gens comme ça, et c’est sûrement réservé aux gens comme Maka…

Dans ma rue clôturée, je découvris une grande église et une sorte de sanctuaire paléochrétien aménagé dans le creux d’un chêne, mais je n’y vis jamais personne prier...

En tout et pour tout, je ne dus pas croiser plus de vingt personnes à Turnhout... Les bus qui circulaient dans les rues étaient vides. Personne n’attendait nulle part, mais les bus s’arrêtaient tout de même à chaque arrêt – comme s’ils transportaient des âmes...

Ne l’avais-je pas dit ?! J’étais arrivé au paradis !

Des cloches, la sinistre forteresse du Duc de Brabant, des bus vides, vingt personnes qui déambulent paisiblement…

D’après un ami, il y a même une ville du Nord de l’Europe où la situation est encore plus étrange qu’à Turnhout : à Turnhout il y a encore des chauffeurs pour conduire les bus, mais là-bas, figurez-vous que le tramway n’a même pas de conducteur; on attend debout (ou assis, comme on veut) à l’arrêt, un tram vide et sans conducteur arrive, il s’arrête, la porte s’ouvre, on monte (ou non) et (si on veut) on traverse des rues toutes tranquilles et toutes proprettes.

J’imagine que les habitants de Turnhout avaient dû mettre en garde leur gouvernement : « Ne touchez pas aux chauffeurs ! Qu’est-ce que cela peut faire que quelqu’un conduise ces maudits autobus ?! »

 


3.


Bon, j’avais pensé choisir un sujet classique comme celui-là : une ville calme et vide. Malheureusement, je me souviens de ces longues séances d’introspection infructueuses à regarder les pages blanches sur mon ordinateur : je ne savais absolument pas par où commencer.

Je finis par abandonner et par me connecter à quelques réseaux sociaux géorgiens. J’eus l’impression d’entendre tout le blabla des activistes politiques comme si j’étais sur place…

Après deux heures de sommeil absolument inutiles, je décidai de sortir à nouveau… Dans le corridor, je croisai ma voisine (celle avec qui je partageais les toilettes) qui s’excusa du fait que les cloisons fussent si fines (comme si c’était de sa faute) : « On entend tout », me dit-elle.

Effectivement, on entendait tout, mais c’était tout de même notre première véritable rencontre. Elle était poétesse et traductrice et, je vous le donne en mille, elle avait elle aussi l’intention d’écrire sur Turnhout ! Elle était d’une carrure impressionnante et faisait environ une tête de plus que moi.

Laura, c’était son prénom, m’invita à une soirée de lecture de ses poèmes qui devait avoir lieu deux jours plus tard à l’église de notre rue :

- Nous allons fermer le portillon, ce sera très amusant, me lança-t-elle.

Si seulement elle n’avait pas été si corpulente! Son poids excluait toute idylle, malheureusement ! Bon, d’accord, qu’est-ce que vous voulez, je vous l’accorde : je suis snob sur ce point, avec les femmes en surpoids, je sais que je ne peux pas. De plus, je suis sûr qu’un petit chétif comme moi n’aurait jamais suffi à Laura. Il lui en aurait sans doute fallu tout un bataillon…

À peine étais-je sorti dans ma petite rue clôturée que mon téléphone sonna.

- Je suis là mais je n’arrive pas à te trouver, m’annonça Guigui.

Il était donc arrivé…

J’eus beaucoup de mal à lui expliquer où je me trouvais (étant donné que moi-même je ne savais pas vraiment comment retrouver mon béguinage). Peu de temps après, j’aperçus une silhouette frêle qui se déplaçait comme une sauterelle.

- C’est fantastique ici ! me cria-t-il de loin.

C’était étrange, il était trempé.

- Il pleuvait à la gare, me dit-il. C’est comme ça ici : quand il pleut dans le centre, il fait soleil en périphérie.

Il avait l’œil droit au beurre noir.

- Qu’est-ce que tu as ? lui demandai-je.

- Où ça ? Ah, là ? Rien, rien ! répondit-il en éludant la question d’un geste de la main. Je me suis pris un parapluie dans l’œil…

- Et qu’est-ce que tu as fait de Maka ?

- Maka… Elle est restée à Malines. Elle se repose…

- Comment va-t-elle ?

- Elle va bien.

- Elle en est où avec Jules César, alors ?

- Ah, laisse tomber, va !

- Je ne plaisante pas, je te le jure.

- Raconte-moi plutôt comment tu es arrivé ici ?

- Je suis là pour écrire.

- Tu n’arrives pas à écrire à Tbilissi ?

- Je dois écrire quelque chose sur Turnhout.

- Et alors, tu ne pouvais pas écrire depuis Tbilissi ?

- L’usage veut qu’à Tbilissi, j’écrive sur Tbilissi...

- Tu as un appartement ?

- Où ça ?

- Ici.

- Oui, pourquoi ?

- Avec deux couchages ?

- Non, il n’y a qu’un lit.

- Tu n’as pas de fauteuil non plus ?

- Tu veux dormir chez moi ?

- Ce n’est pas possible ?

- Je ne sais pas, j’ai une espèce de chaise. Sinon, je peux t’orienter vers ma voisine, c’est une fille exquise.

- Tu as déjà tenté ta chance ?

- J’ai essayé, tant bien que mal.

- Je me demande bien ce que tu vas arriver à écrire si tu commences comme ça…

Impossible d’aller se promener. Guigui était trop mouillé. Nous décidâmes de boire un thé à la maison.

Les rideaux des habitants du rez-de-chaussée étaient grands ouverts, mais, bien que la télévision soit allumée, je n’y vis aucun téléspectateur vivant…

- Si j’étais le maire de Turnhout, je mettrais au moins pour la forme des poupées en cire représentant des grands-mères dans tous ces appartements et tous ces autobus, dis-je à Guigui.

- Ah ! Occupe-toi plutôt de nos grands-mères, toi ! s’esclaffa Guigui. Ne t’inquiète pas, ils s’occupent très bien de celles qui sont vivantes… Ici, les gens ne meurent pas, ils deviennent centenaires. D’ailleurs, ils ne prennent pas de médicaments. Chez nous, c’est le contraire, ils s’en gavent et c’est justement ce qui les tue.

- Tu n’as pas de sac ? Tu as l’intention d’utiliser ma brosse à dents ? lui demandai-je. Ou est-ce que tu ne te les brosses plus depuis que tu habites ici ?

- Pas de panique, j’ai ce qu’il faut dans ma poche.

Nous tombâmes nez à nez avec Laura dans la cuisine. Je les présentai et récupérai quelques tasses. J’essayai de les aiguiller l’un vers l’autre, mais sans succès…

- Oh, pourvu qu’elle ne pense pas que je suis gay et que j’ai fait venir mon petit ami, lançai-je à Guigui.

- Si tu savais comme je m’en fous…

J’avais comme l’impression qu’il était agacé et embarrassé (d’ailleurs, son cocard me paraissait suspect), mais je ne lui demandai rien. Je savais que s’il avait quelque chose à raconter, il me le raconterait de lui-même. Il ne pouvait rien garder pour lui.

- Il y a des élections dans votre pays, non ? demanda Laura.

- Oui, c’est aujourd’hui.

- Oui, j’ai vu ça dans le journal…

- Au fait, la Géorgie, c’est un pays musulman ou chrétien ?

- La majorité de la population est chrétienne orthodoxe, mais il y a aussi des Musulmans, lui répondis-je.

- Votre langue, c’est le russe ?

- Non, le géorgien, répondit sèchement Guigui, vexé. On a même un alphabet à nous !

- Et Staline, il était bien géorgien ?

- Staline ? Oui. Et Médée aussi, ironisai-je.

- Quelle Médée ? s’étonna Guigui.

- La Colchide, les Argonautes, ça ne vous dit rien ?

- Ah, oui ! Je vois ! Vous êtes en excellente compagnie, dit-elle en riant.

- Qu’est-ce que tu es allé raconter, là ? demanda Guigui tout en sirotant son thé.

- Tu penses peut-être qu’elle a entendu parler du saint hiéromartyr Théodore de Kvelta ?

Par politesse, nous aurions pu lui poser nous aussi quelques questions, mais je ne sais pas pourquoi, cela ne me vint pas à l’esprit. Elle se lassa donc vite de nous interroger, prit deux pommes vertes du frigo, s’excusa et s’éloigna avec un sourire entremêlé de bâillements.

- Charmante jeune fille, n’est-ce pas ? demandai-je à Guigui.

- Une jeune fille ? C’est un mec, il me semble.

Je pensais que Guigui faisait allusion à la stature impressionnante de Laura. Ce n’était visiblement pas le cas…

- Qu’est-ce que tu veux dire ? Qu’elle est lesbienne ?

- Lesbienne ? Mais non ! C’est sans doute un mec, je te dis ! Il y a en beaucoup ici, des comme ça, ils s’habillent comme des femmes. Tu as déjà vu une femme avec une pomme d’Adam pareille ?! Il ne faut jamais te fier à la première impression, tu iras vérifier!

Sur ce point, il avait raison. Quoi qu’il en soit, je n’avais aucune envie d’engager une discussion sur le larynx de Laura à ce moment-là et je n’en eus plus l’occasion par la suite.

 


4.


Que faites-vous généralement quand votre téléphone sonne ? Soit vous répondez, soit vous ne répondez pas. Et bien évidemment, votre mouvement dépend de votre décision : soit vous gardez la même position, soit vous amenez le téléphone à votre oreille, soit vous l’enfouissez au fond de votre sac. Et bien, il faut croire que tout le monde ne procède pas de la sorte…

D’un seul coup, je vis Guigui bondir, tout affolé, en levant les bras au ciel dans un élan acrobatique…

- C’est Maka !

- D’accord, mais qu’est-ce qu’il y a ? lui demandai-je, effrayé.

- Je ne réponds pas, me dit-il en recommençant à s’agiter.

Il me tendit le téléphone…

- Réponds, toi !

- Moi ? répondis-je tout étonné.

- Moi, je ne réponds pas ! cria-t-il en direction du téléphone.

- C’est Maka ? redemandai-je, car je ne comprenais rien.

Le téléphone cessa de sonner.

- Pourquoi tu n’as pas répondu ? demandai-je.

Guigui s’assit sur la chaise.

- Nous nous sommes disputés, répondit-il.

- Je regardai instinctivement son œil au beurre noir.

- Non, ça c’est le parapluie, me dit-il.

Le téléphone se remit à sonner.

- C’est Maka ? demanda-t-il en se levant.

L’écran affichait « Mia ».

- Une certaine « Mia », lui dis-je.

- C’est Maka, je l’ai enregistrée comme ça.

- Pourquoi ?

- Pourquoi, pourquoi… Parce ce que je la surnomme comme ça, tiens !

- Allez, réponds !

- Tu veux vraiment que je réponde ?

- Non…

- Réponds-lui, allez, arrête ce cirque ! lui dis-je, agacé.

Guigui se prit la tête dans les mains et grimaça. Je voyais bien comme il hésitait. Je décidai qu’il valait mieux le laisser seul et sortis de la pièce.

- Quoi ? entendis-je (il avait bien fini par répondre).

Il me rattrapa dans les escaliers pour m’annoncer que Maka l’avait suivi et qu’elle était là, à la gare…

- Guigui, qu’est-ce qui se passe ?

- Non ! cria-t-il. Qu’elle s’en aille ! Je m’en fous !

- Chut ! lui dis-je (il ne manquait plus qu’on réveille Laura). Elle est à la gare de Turnhout ?

- Oui ! Et je suis sûr qu’elle a pris du diazépam…

Je me demandais s’il délirait…

- Qu’est-ce tu veux que je fasse ? Dis-moi !

- Elle va sûrement venir.

- Maka ? Elle connaît mon adresse ?

- Oui… Elle a fouillé dans les mails.

- Les mails de qui ?

- Les miens, évidemment !

Tout cela me donnait envie de risquer une plaisanterie un peu vache :

- Tout ce que je vous demande, mes chéris, c’est de ne pas me casser la gueule.

Guigui joignit les mains en signe de prière.

- Excuse-moi, j’ai vraiment honte… Mais je t’en prie, je t’expliquerai plus tard… Elle m’a tout simplement rendu fou ! Tu m’avais déjà vu comme ça avant ?

- Bon, allez, calme-toi…

- En plus, tu m’avais vraiment manqué… Je voulais venir te voir dans de toutes autres dispositions émotionnelles… D’habitude, je ne suis jamais dans un état pareil… C’est très… Tu ne peux pas savoir…

- Je te crois, Guigui, je te comprends, mais s’il te plaît, ne réveille pas la voisine…

- Quelle voisine ? C’est un voisin que tu as !

- Bon, comme tu veux…

- Pardon, hein… Je pensais que je pourrais me reposer chez toi… Impossible, bien sûr !

Nous montâmes dans ma chambre.

Comme par hasard, les escaliers et le plancher n’avaient jamais craqué aussi fort que sous nos pieds… Un bruit strident, fait exprès pour taper sur les nerfs ! Tout était contre nous !

À peine rentré dans la pièce, Guigui se vautra de tout son long sur le lit, comme s’il était venu pour une séance de psychanalyse. Étrange vu que, si Maka était vraiment à la gare de Turnhout, elle ne devrait pas mettre plus de vingt minutes à arriver jusqu’à chez moi… Elle ne pointa pas le bout de son nez.

- Elle n’arrive pas à se décider à venir parce qu’elle a honte, dit Guigui. Elle me craint d’une certaine manière, mais il aurait mieux valu qu’elle ne vienne pas du tout. Il faut qu’elle me laisse un peu tranquille…

- Vous vous êtes disputés à quel sujet ? lui demandai-je timidement en espérant qu’il ne me remballe pas par un « De quoi tu te mêles ?! » intempestif.

- Je te l’ai dit : elle a fouillé dans mes mails… Et elle pense avoir découvert que j’ai une maîtresse ici !

- Où ça, ici ?

- Ici, à Turnhout.

- Comment ça ?

- Qu’est-ce que j’en sais ! Elle est malade !

- Tu as vraiment une maîtresse ?

- Comment ça, une maîtresse ? N’importe quoi !

- Mais alors, comment elle s’est mis ça dans la tête ?

- Demande-lui. Elle dit qu’elle a vu un message.

- Un message de qui ?

- De ma soi-disant maîtresse.

- Comment ça ?

- Elle a fouillé dans mon téléphone aussi.

- Et il y avait quelque chose ?

- Mais non ! Qu’est que tu veux qu’il y ait ?!

- Mais alors, qu’est-ce que c’est que ces fameux messages ?

- Tous ces messages n’existent pas ! Elle prétend que lorsqu’elle les a lus, elle ne m’a rien dit… Elle aurait soi-disant été sous le choc et n’aurait cessé de penser à ça pendant deux jours. Elle aurait décidé de m’en parler et de me présenter des preuves, mais j’aurais eu entre-temps la possibilité d’effacer les messages. Ensuite, elle a commencé à fouiner dans mes mails aussi et elle a lu que j’avais l’intention de venir à Turnhout. Elle en en déduit que j’avais une maîtresse ici.

- Mais enfin ! C’est bien moi qui ai écrit ces fameux messages, non ? Elle ne l’a pas remarqué ?

- Elle ne veut pas croire que c’est toi.

- Comment ça ?

- Je n’en sais rien… Elle ne juge pas l’argument recevable. Elle délire. Elle pense que tu es ma maîtresse !

- Moi ? Ta maîtresse ?

- Pas toi, évidemment. La personne qui m’écrit en ton nom.

- Oh là là…

- Je te le jure sur ma mère, j’ai vraiment honte !

- Mais comment elle a fait pour fouiner dans tes mails? Elle a craqué ton mot de passe ?

- Craqué ? Mais non ! On connaît par cœur les mots de passe l'un de l'autre. On n’a rien à se cacher.

- Tu vois où ça vous mène, vos méditations ! Vous allez finir par vous entretuer…

- Ça part complètement en vrille. Ils la rendent folle… On ne va même plus aux cours. Elle n’avait plus le courage… Quand je pense jusqu’où elle aurait pu aller. Et puis ça… Elle a eu peur de se plonger plus profondément dans le truc, alors elle a pris pour prétexte une crise banale pour en sortir. Elle s’est concentrée là-dessus. Elle a merdé, de ce côté-là, c’est sûr… Elle est faible…

Les cloches de l’église de ma rue sonnèrent.

Guigui regarda le téléphone.

- Il est onze heures et demie, dit-il.

- Elle n’aurait pas rebroussé chemin, par hasard ?

- Non, elle fait tout pour m’énerver, à sa manière… Il fait nuit, elle est dans une ville qu’elle ne connaît pas et elle sait pertinemment que, dans une situation pareille, quand bien même je pourrais être très énervé, je me ferais du souci pour elle… Mais là, je ne m’inquiète absolument pas. Je me sens très bien. Et pour cause : ici, la criminalité n’existe pas.

- Oui, enfin… Ils ont juste trois cents personnes en prison.

- Comment tu le sais ?

- J’ai fait des recherches sur Google.

- Pourquoi ?

- Je rassemble des informations sur la ville.

- Tu écris sur les criminels ?

- Pour l’instant, je ne sais pas…

- Attends voir ! dit-il en sursautant. À quelle heure ferme le portail de la ruelle ?

- À vingt-trois heures, me rappelai-je.

- Donc, elle doit sûrement être dehors...

- Elle aurait appelé, non ?

- Elle n’a peut-être plus de batterie…

- Je vais descendre, attends…

- Non…

- Comment ça, non ?...

Guigui était toujours allongé sur mon lit. Je sortis dans le couloir.

Les escaliers craquaient en faisant un bruit insupportable. Je priai pour que Laura ne me maudisse pas, d’autant plus que Guigui avait l’air de vouloir me suivre.

- Ne ferme pas la porte, lui criai-je, je n’ai pas les clés et on ne pourra plus rentrer !

- Ah bon, excuse-moi, me dit-il en repassant la porte.

Je sortis dans la rue. Il n’y avait personne près du portail fermé. La fière petite bourgade de Turnhout dormait à poings fermés.

- Maka ! appelai-je.

Personne ne répondit. L’atmosphère était bruineuse.

Diable ! Qu’ai-je donc fait pour mériter ça ? Ils n’auraient pas pu rester à Malines, ces deux-là ? Comme si je n’avais pas déjà assez à faire avec les timbrés d’ici !

Je remontai dans ma chambre.

Guigui m’accueillit dans les escaliers.

- Où est-elle ? me demanda-t-il.

- Qu’est-ce que j’en sais, dis-je en haussant les épaules, elle n’est pas là en tout cas.

- Elle a éteint son téléphone, dit Guigui, elle joue avec mes nerfs, je te dis ! C’est une sadique.

Il était vraiment très angoissé.

- Elle a déjà fait ça ? lui demandai-je.

- Quoi ?

- D’éteindre le téléphone exprès, pour que tu t’inquiètes.

- Je n’en sais rien… C’est possible, mais à ce moment-là, je n’avais sans doute pas compris qu’elle le faisait exprès.

- Donc, elle va bien réapparaître.

- Oui, bien sûr... Mais là, c’est quand même une ville qu’elle ne connaît pas… Enfin, à Bruxelles, il y a beaucoup de maniaques, mais ici je ne pense pas…

- Tu veux qu’on aille à la gare ?

- Non. Il ne manquerait plus que ça ! répondit-il avec fermeté.

Vingt minutes plus tard, nous étions à la gare. Nous nous y rendîmes à vélo. J’étais assis derrière et je souffris le martyre, mes pieds étaient en compote. Guigui pédalait de façon très agressive. Maka n’était pas à la gare non plus.

Ensuite, en empruntant la rue commerçante qui monte vers la Sint-Pieterskerk, nous arrivâmes sur une grande place. Le vélo avançait sur les pavés dans un cliquetis de ferraille… L’horloge de l’église sonna minuit.

- Maintenant, je me transforme en citrouille ! dis-je pour plaisanter.

Guigui bifurqua vers la forteresse et fit deux fois le tour du château entouré de douves. Deux ans auparavant, une jeune fille de dix-neuf ans s’était noyée à cet endroit et son père y déposait des fleurs tous les jours. Le souvenir de ce triste évènement me rendit soucieux… Bizarre comme elle était, Maka aurait tout à fait pu se jeter à l’eau, elle aussi ! Surtout lorsque je pensais à ce qu’elle m’avait dit sur l’exploration de l’espace entre les objets…

- Elle n’était pas soûle quand même ? demandai-je.

- Qui ? Maka ? Ça va pas ? Elle ne boit pas, elle…

Oui, c’est vrai que Maka ne buvait que de l’eau citronnée, ça je m’en souvenais bien, mais elle aurait pu se mettre à la boisson sous l’effet de la colère.

- Elle aura tout de même réussi ! Elle est vraiment sans vergogne, s’énerva Guigui. Je sais très bien qu’elle le fait exprès, mais, si tu savais ce qui me passe par la tête… Et si quelqu’un l’avait enlevée ? Et si quelqu’un l’avait attirée quelque part près de la gare et l’avait violée ? Est-ce qu’il y a beaucoup d’immigrés ici ? C’est censé être une ville tranquille… Non ?

Il répéta plusieurs fois cette phrase…

Il ne me vint pas à l’idée de lui proposer d’aller à la police ; je pensais qu’elle appellerait de toute façon et je me disais surtout que Guigui s’imaginerait quelque chose de terrible. Je lui proposai donc simplement de rentrer à la maison.

- Elle rallumera bien son téléphone, tu verras ! lui dis-je. Elle a obtenu ce qu’elle voulait. On s’est bien inquiété et maintenant on lui demandera pardon.

- Pour quoi ?

- Pour ce qu’elle voudra. C’est moi qui lui demanderai pardon. Et puis, je lui dirai que tout est fini entre nous.

Mon ironie laissa Guigui de marbre.

Le vélo nous amena tant bien que mal jusqu’à mon béguinage.

Maka nous attendait devant le portail.

 


5.


Guigui ne prononça pas un mot. Je lui conseillai d’embrasser sa femme.

- Je suis toute mouillée, protesta-t-elle.

Ce n’était pas bien grave. Nous aussi, nous étions trempés. Moi, je l’embrassai quand même. Sa joue était froide. Déjà qu’elle n’avait que la peau et les os, mais là elle ressemblait vraiment à un squelette de cours d’anatomie.

- On a été à la gare, lui dis-je, on s’est inquiété. Ton téléphone s’est éteint ?

Qu’est-ce que je n’avais pas dit là !

- Personne ne m’a appelée, dit-elle, catégorique.

Je regardai Guigui.

Je n’aurais pas dû…

- Je t’ai appelée vingt fois ! Arrête tes sornettes ! s’écria-t-il.

- Chut ! dis-je en lui mettant la main sur la bouche.

- Personne ne m’a appelée, répéta Maka.

- Comment ça ? C’est quoi ça, alors ? Ça ? demanda Guigui en sortant son téléphone de sa poche.

Je me dirigeai vers le portail dont j'eus du mal à trouver la serrure. Maka n’était pas pressée de rentrer, peut-être même n’en avait-elle pas du tout envie. La ruelle s’ouvrit dans un grincement. Le visage de Maka était éclairé par une lumière bleue – Guigui lui collait presque l’écran de son téléphone sur le nez. J’eus tout le mal du monde à les faire avancer. Le temps que j’aille attacher mon vélo, ils avaient déjà commencé à s’enguirlander à voix basse. Je ne compris que les « Non », « Baisse d’un ton ! » et « Je m’en fous ! » de Maka.

Je pensai les laisser continuer dans la cuisine et monter moi-même dans ma chambre.

- Le thé c’est par ici, le café par là, leur indiquai-je.

- J’ai vraiment honte vis-à-vis de toi, me dit Maka avec un sourire gêné, je ne t’ai même pas demandé : qu’est-ce que tu fais ici ?

- Il me cherche une maîtresse, dit Guigui en me faisant un clin d’œil, présente-la-lui, peut-être que ça la calmera…

Maka lui jeta un regard de reproche ; elle avait compris que Guigui m’avait confié la raison de leur conflit et cela la mit à n'en point douter de mauvaise humeur. Moi, je fis l’innocent, comme si je n’avais pas entendu ce que Guigui avait dit…

- Et est-ce que tu lui as raconté comment tu te masses les testicules de bon matin ? lança-t-elle, froidement.

- Quoi ?! demanda Guigui en rougissant.

J’aurais voulu sortir immédiatement…

- Non attends, dit Maka en me regardant, laisse-le te raconter. Il te raconte tout, alors pourquoi pas ça ?

- Très drôle ! dit Guigui.

- Les amis, excusez-moi, mais il faut que j’aille me coucher, dis-je en souriant à Maka. Montez dormir quand vous voulez. Si ça lui va, Guigui peut se faufiler sous mes draps.

Aucun des deux ne sembla apprécier mes blagues.

- Moi aussi, je vais me coucher, dit Guigui. Qu’est-ce que tu veux que je fasse ici ?...

- Te coucher où ? Tu ne vas pas bien, toi ! m’énervai-je.

Maka me mit la main sur l’épaule :

- Je m’excuse, je ne voulais vraiment pas qu’on en arrive là.

J’essayai de l’amadouer…

- Tu n’as pas idée du souci qu’il a pu se faire ! Il était mort d’inquiétude… Là, il fait le fier, mais en réalité son cœur était prêt à lâcher quand tu as éteint ton téléphone…

- Mais je n’ai jamais éteint mon téléphone ! Il a appelé quelqu’un d’autre, protesta Maka.

Guigui dégaina aussitôt son téléphone.

- Ah bon ? Et ça c’est quoi, alors ?! Qu’est-ce que ça peut bien être ? Il est à qui ce foutu numéro ?! C’est qui, cette satanée Mia ?! C’est qui, hein ?!

- Je ne suis pas folle, dit Maka.

Elle avait les yeux fermés, mais je compris qu’elle s’adressait à moi :

- Seulement, je ne veux pas qu’il me mente.

- Il ne te ment pas, Maka ! finis-je par m’écrier moi aussi.

- Qu’est-ce que tu en sais, toi, qu’il ne me ment pas ?! s’écria Maka. Qu’il ait le courage de me le dire et qu’il foute le camp !

- Que je m’en aille ? Mais où ça ? dit Guigui en jetant le téléphone sur le lit.

- Là où on t’attend ! Vas-y donc !

- Bon, tout ça ne me regarde pas. Si vous pouviez m’épargner toutes vos discussions… dis-je en me dirigeant vers la porte.

- Elle pense que tu es ma maîtresse ! s’exclama Guigui.

- Tu es de bonne humeur, ça va ? ironisa Maka. Tu as eu le temps de bien te les masser ?

Guigui ne répondit rien, tellement il était en colère :

- Tu n’as pas honte ?

Maka donna un coup de pied dans la chaise :

- Honte ? Moi, au moins, j’ai ma conscience pour moi ! Toi en revanche… Démagogue ! Égoïste ! Pourquoi tu t’es précipité ici ce soir, hein ?!

- Maka, ils vont me mettre dehors. Ça ne se fait pas, je t’en prie, dis-je en fermant la porte.

Si seulement j’avais menti à Laura ! Je n’aurais jamais dû lui dire que j’étais géorgien. Vous imaginez un peu ce qu’elle doit penser à présent de mon pauvre vieux pays trimillénaire ?!

- Il a sauté une handicapée ! s’écria Maka. Ne crois pas que c’est un ange, je sais tout !

- Quoi ? (Je n'étais pas sûr d'avoir bien entendu ce qu’elle avait dit)

- Je vais t’étrangler ! dit Guigui en tendant les mains vers elle.

Aïe aïe aïe ! Que faire ? J’étais pris entre deux feux.

En voulant viser Maka, Guigui me cracha malencontreusement dessus et se précipita hors de la cuisine…

Je ne sais pas pourquoi, mais je décidai de le suivre. Il courut dans la rue.

- Guigui ! criai-je après lui.

C’était à peine croyable, mais il bondit par dessus le portail, souple comme un chat, et disparut. Ce n’était plus la peine de partir à sa poursuite, surtout avec mes jambes éreintées.

Et maintenant ? Fallait-il que je parte à sa recherche avec Maka ?!

Si vous saviez comme je n’avais pas envie de rentrer chez moi…

Je m’imaginais déjà laisser ma chambre à Maka, dormir dans la cuisine et m’excuser le lendemain auprès de Laura. Leur histoire à ces deux-là, je m’en foutais complètement !

Maka était en train de préparer un thé. Elle avait l’air apaisée.

- On te rend dingue, hein ? me demanda-t-elle en souriant.

- Moi non, lui répondis-je, mais Laura peut-être…

À peine avais-je prononcé le prénom que je m’en mordis déjà la langue… J’en avais marre des explosions de colère (ayant vu Maka à l’œuvre, je me disais qu’elle penserait : « Laura + Guigui = Ha ha ! J’avais donc raison ! »).

Tout affolé, je précisai :

- C’est ma voisine. Ce n’est vraiment pas la maîtresse de Guigui, ni la mienne d’ailleurs. Je te la présenterai demain.

- Je sais, je sais ! répondit-elle en riant. J’emmerde mon monde pour rien…

Je décidai de l’écouter.

- Il est allé courir, il va revenir, ne t’inquiète pas, dit-elle.

- Vous avez les nerfs solides, les amis ! Chapeau ! Je vous envie…

Maka servit le thé et s’assit à la table.

- Il faut bien que je l’amuse un peu ! Autrement il s’ennuie ici. Je travaille tout le temps et lui ne sort pas de la journée. Il reste à la maison sans rien faire. Il me fait de la peine…

Je n’étais pas sûr d’avoir bien saisi…

- Ne me regarde pas comme si j’étais folle ! dit-elle en riant. Si je ne lui organise pas un petit scandale au moins une fois par mois, il sombre dans la dépression. Ça lui redonne un peu vie, quoi… Sinon, on dirait un poisson dans un bocal, tu le connais, non ?

- Qui ça ? Quel poisson ? dis-je en ouvrant la bouche comme un poisson rouge.

- Ne lui en parle pas, d’accord ?

- De quoi tu veux que je parle ? Je n’y pige plus rien, à vos salades.

- Comment ça, tu n’y piges plus rien ? C’est pourtant simple. Ça fait six ans qu’on vit à l’étranger et il ne peut même pas aller au café sans moi. Et puis, il est fainéant, il a la flemme de peindre. Il n’a aucune distraction ici… On a vécu à la campagne quelques temps, dans une superbe résidence, mais il s’ennuyait énormément. C’est vrai qu’il n’y avait que des moutons et leurs petites cloches, c’est tout… Moi, je travaillais et lui, il me regardait faire… Il est resté un an et demi avec moi à Zoug… Tu sais où c’est Zoug ? C’est l’équivalent suisse de la Basse Svanétie chez nous… On ne sentait que l’odeur du fumier. C’est d’ailleurs la seule chose dont on se souvient, cette odeur… J’ai pensé qu’il trouverait de quoi s’occuper à Malines, c’est à deux pas d’Anvers, mais non… Il ne s’y plaît pas non plus. Il passe son temps à se lamenter qu’il n’a pas d’argent. Avant, je lui donnais vingt euros par jour, maintenant j’ai un peu réduit. Moi aussi, j’ai du mal, tu connais la conjoncture en ce moment… On a même été voir un psychologue !

- Et c’est quoi son problème, Maka ? Je ne comprends pas…

- Rien. Comment t’expliquer… Il s’ennuie, c’est tout. Il n’a pas réussi non plus à s’impliquer dans les cours de thérapie spirituelle. Il vient y assister avec moi, mais il n’arrive pas à faire les exercices… Il n’y a que moi qui m’entraîne.

- Alors, tu n’as pas fouillé dans son téléphone ?

- Bien sûr que non ! Pour ce que ça m’intéresse !

- Et il n’a pas de maîtresse ?

- Ce n’est pas son genre. C’est un homme bien. Tout d’abord, il n’en aurait pas envie, et puis même s’il en avait envie, il n’oserait pas…

Je cherchai à la provoquer un peu, pour m'assurer qu'elle n’était pas en train de me baratiner, mais elle n’en devint que plus sérieuse dans son discours :

- Ce n’est pas un ange, non plus…

- Si, répondit-elle, sûre d’elle. C’est un ange, vraiment.

Je n’étais décidément pas parvenu à mes fins…

- Il n’a pas sauté d’handicapée, alors ? lui demandai-je.

- Mais non, voyons ! répondit-elle en riant. J’ai inventé cette histoire sur le coup, dans le feu de l’action ! C’était génial, non ?

- Ah oui, génial, c’est le mot… dis-je en haussant les épaules.

Et ce crachat ? Pour moi, cette façon de s’amuser demeurait un grand mystère…

- Il ne se masse pas les testicules de bon matin non plus, alors ?

- Ah, si ! répondit Maka d’un air sérieux. Mais ça, c’est pour s’entraîner. Je ne plaisante pas, ne rigole pas ! Il se produit une concentration d’énergie dans les bourses et le matin, il les étire, c’est bon pour la relaxation.

- Et il faut se les masser soi-même ou se faire aider ? lui demandai-je.

Mon Dieu ! Quand je repense à toutes ces énormités que j’ai eu la patience d’écouter…

- Non, soi-même ! Avec quelqu’un, ce serait autre chose ! Arrête de me mettre en boîte ! C’est sérieux. Tu devrais t’y mettre toi aussi.

- Tu crois ?

- J’en suis persuadée. Si j’en avais, je me les masserais, je t’assure.

- Il y a des subventions pour ça ?

- Pour quoi ?

- Pour rien, laisse tomber. C’était juste une question en l’air…

- Et toi, comment tu es arrivé là ?

- Je suis censé écrire une histoire sur Turnhout.

- Ah, attention ! Ne parle pas de nous, hein !

- Mais non, quelle idée ! Quoique… Quand même, c’est formidable, je n’avais encore jamais entendu parler de quelque chose comme ça… Mais dis-moi, si tu lui découvrais vraiment une maîtresse, qu’est-ce que tu ferais ?

- Ça ne risque pas d’arriver, je le bloquerais avant qu’il ne se passe quoi que ce soit.

- Comment ?

- J’ai mes méthodes…

- Ah bon ?

- Oui, cher ami !

- Et tous ces trucs de fous, ça ne te gêne pas ?

- En quoi tu veux que ça me gêne ?

- Et bien, je ne sais pas, moi… Ça pourrait t’empêcher de travailler… Ou de méditer…

- Ah ! Oui, c’est pesant, mais que veux-tu ? Le pauvre, il est vraiment à plaindre… Il est si gentil. Tu as bien vu comment il me cherchait ? Il faut donner aux êtres humains des occasions de révéler leurs intentions positives… C’est ce qu’on m’a conseillé en thérapie. Notre mentor est vraiment très attentionné.

- Je sais, je sais, Guigui m’a montré sa photo.

- Oui… En fait, beaucoup de gens sont confrontés à des problèmes semblables. Surtout les gens venus des pays du Sud.

- Et tu ne penses pas qu’un jour il s’en lassera ?

- Non, il ne se lassera pas de moi. Il sait que je l’aime. Ici, aucune femme ne suivrait un homme dans une autre ville. Enfin, pas Guigui du moins…

- Et son œil ?

- Quoi, son œil ?

- Il a un cocard…

- Ah oui, c’est vrai. C’est le ballon du fils de nos voisins turcs…

Tiens, à moi, il avait parlé d’un parapluie ! Je ne poussai pas davantage mes investigations…

- Il pourrait jouer avec ce gamin au moins, ça lui ferait du bien, dis-je.

- C’est sûr, moi, à sa place, c’est ce que je ferais. Jouer au foot, ce n’est pas bien compliqué ! Mais il a la flemme…

 


6.


Je m’endormis sur le fauteuil et laissai mon lit à Maka. J’étais si tendu que je mis un bon moment à m’endormir…

Le matin, je trouvai le message suivant :


Mille pardons pour hier. Guigui est à Malines. Il m’a écrit. Ne t’inquiète pas. Viens nous voir. Si tu nous supportes…

 

Ah ah ! Alors, comme ça, la crise avait pris fin cette nuit…

Ah, ils pouvaient compter sur moi pour venir… J’avais eu ma dose, merci bien !

Je croisai Laura dans la cuisine.

- On t’a empêchée de dormir hier soir, hein ? lui demandai-je, craintif.

- Non, je n’ai rien entendu, répondit-elle.

C’était une fille bien élevée et, même si je n’avais pas l’impression qu’elle ait dit ça pour me faire plaisir, je cherchai à parer à toute éventualité :

- C’était mes amis… Des Italiens. Je n’ai pas pu les faire taire… Tu sais bien, ces gens-là, ça parle toujours fort…

Qu’est-ce que j’aurais bien pu faire d’autre ? Désolé d’écorner l’image des Italiens, mais, en plus de l’épisode de la veille, je considère que nous autres, Géorgiens, avons déjà assez de problèmes sur le dos ! Il ne nous manquerait plus que Laura ! Autant qu’elle passe ses nerfs sur les Italiens !

Ce jour-là, j’avais écouté une lecture de ses poèmes et applaudi avec enthousiasme.

- Vraiment, ça t’a plu ? me demanda-t-elle.

- Oui, vraiment…

- Pourtant, tu ne parles pas le flamand, non ?

- Non, mais j’ai senti le rythme.

Elle n’aurait pas pu se mettre au régime avant de venir ici ? Elle avait l’air d’une fille sympa. On aurait pu arranger quelque chose… Pour l’instant, nous nous quittions bons copains. « 8 – 9 kilos, Laura, pas plus.. ». En fait, j’avais repéré chez elle quelque chose de semblable à une pomme d’Adam, mais j’en avais tout de suite détourné le regard. Avec Maka et Guigui, j’avais largement rempli mon quota de stress pour tout mon séjour en Belgique !

Je reçus une lettre la veille de mon départ de Turnhout :


Nous t’avons rendu fou, mais je sais que tu me comprendras et que tu me pardonneras. C’était quelque chose de très important pour nous. Parfois, il est nécessaire de passer par une sorte de catharsis. C’est très fort et très bénéfique. Ces choses-là te font vraiment grandir. Nous nous sommes apaisés et nous allons bien. J’ai des idées qui germent et j’ai l’intention de réaliser quelques esquisses. Je me suis excusé et elle aussi, c’était ce qu’il fallait. C’est très important de pouvoir demander pardon à la personne qu’on aime, parce qu’en réalité, on n’a personne d’autre dans la vie. Mes excuses doivent aller à Maka, à qui d’autre sinon ?! Cette semaine, elle reprend ses entraînements thérapeutiques. Présente mes excuses à ta voisine s’il te plaît… Si tu veux, nous pouvons lui écrire aussi, pas de souci… Sinon, peut-être que tu peux passer nous voir avant de rentrer à Tbilissi ?


Je pensai tout d’abord leur écrire une réponse polie, mais je n’en eus pas le courage… Tant pis s’il se vexait. Ça le distrairait sans doute :


Au secours ! Je ne sais plus qui m’écrit depuis cette boîte mail – Guigui ou Maka ? Allez, dites-le moi ! Arrêtez de jouer avec mes nerfs ! Ayez pitié de moi, je vous en supplie !


Comme on aurait pu s’y attendre, Guigui se vexa : « Oui, c’est ça ! C’est Maka ! » répondit-il sèchement. Qu’est-ce que j’en sais ? C’était peut-être vraiment Maka !

Je n’eus plus aucune nouvelle de lui pendant un mois, puis il réapparut, pour continuer à me parler du gourou, des méditations de Maka et de Jules César.

Tenez, voici son dernier message, datant d’avant hier :


Elle n’était pas Jules César ! :))) On a parlé au gourou par Skype. Le tableau est encore plus intéressant : il est possible qu’elle ait été un simple soldat ou un paysan qui ait vu Jules César. Peut-être de loin, peut-être de près… Ce n’est pas d’une importance capitale… Cette impression a été si forte, que cette immense personnalité a tout simplement recouvert sa vie et que cette personne ne se retrouve plus elle-même dans sa propre mémoire ! Elle est remplacée par ce personnage qu’elle a vu !
Il paraît que ces choses-là se produisent souvent : c’est arrivé à beaucoup de monde. Les gens se prennent pour Newton ou Napoléon, alors qu’en réalité ils ont seulement rencontré l’un dans la rue ou servi dans l’armée de l’autre… N’est-ce pas fou ? Tu te rends compte ? Si j’avais Jules César pour femme ! :))) Bon, elle l’a juste aperçu de loin… Au fait, ça ne te tenterait pas comme sujet ?


Ben voyons ! Il était une fois… Ils vécurent heureux, et cætera… Un vrai conte de fée sur Turnhout !

Je sais que Guigui sera vexé quand il lira mon texte, mais on s’ennuie si on ne se met pas un tant soit peu en colère, paraît-il ! C’est en tout cas ce qu’on dit chez nous (en Italie)…

Finalement, les plus déprimés ne sont pas forcément ceux que l’on croit ! Voyez dans quel état je suis…

 

Traduction : Caroline Riera-Darsalia

Podcast lu à haute voix par Philippe d'Hollandere

 

Sans doute parce qu’elle a grandi dans une petite sous-préfecture française aussi paisible que Turnhout, Caroline Riera-Darsalia cultive un goût immodéré pour les voyages et l’aventure. Ses pérégrinations l’ont finalement amenée à Grenoble, ville heureusement très animée ! Elle y travaille comme traductrice interprète en allemand, géorgien, italien et turc au sein de la société coopérative inikâs traduction, qu’elle a créée avec une petite équipe de consœurs et confrères. Sa traduction de “სამნი ქალაქში“ doit beaucoup aux remarques inspirées et ô combien inspirantes de son collègue Khaled Satour, ainsi qu’aux suggestions éclairées du réviseur Michel Perquy.

 

Download the ePub Print

Three in the city

Lasha Bugadze also wrote a citybook about his hometown Tbilis: A song for Tbilisi.

 


1.


…Talk about a shock. It turns out Maka’s a Roman legionary! You know, like the ones in the movies. She can’t make out the face, just a bare head—bald as a coot! It must be a man, though, it doesn’t take a genius to work that out. ☺ I was getting a bit low to be honest, so far away and in such a quiet town—there’s nothing going on here at all!—but then I suppose that’s quite good. At least it gives me plenty of time to think. She starts her next course the day after tomorrow. Hey, don’t write about this, OK?


Gigi and Maka have been living in Belgium for two years. Gigi is a painter, and Maka…well, she’s a typical grant-guzzler, swanning about all over Europe doing curious, ground-breaking projects, while her husband trails along behind her. Gigi, however, hasn’t lifted a paintbrush for six months—“I’m taking a break; it’s a very important step for me”—and Maka spends most of her time moaning that nobody funds art projects anymore. When I last saw them a year ago in Mechelen, she was spending seven or eight hours a day in the studio and coming home pale, hungry and irritable. I asked her once what she was working on and she just muttered something vague about “exploring the space between objects…” Maka looked unwell, I remember, and I expressed my concerns to Gigi as tactfully as I could, as they’re inclined to take offence if you’re too direct.

“She only looks that pale because she spends so much time outside,” Gigi said.

“Outside?” I was confused.

“Outside her body. You know.”

But I was pretty sure that she was pale because she wasn’t eating. Every time I saw her, she seemed to be surviving on lemon water and boiled cabbage.

“We don’t eat because we don’t want to become weighed down,” Gigi explained, although I feel it only right to point out that Gigi wasn’t actually following the lemon water and boiled cabbage diet at all. True, when Maka was around, he exhibited the same self-restraint that she did, but once, when he found some sausage in my fridge, he wolfed it down without a second thought. At that time, if you’d asked him, he’d have said he was a vegetarian.

“How can you eat meat? Doesn’t it make you feel sick?” he asked me when his wife was there.

They first became interested in ‘meditation training’ when they were living in the Swiss town of Zug, financed with funding from some grant or other. At least, Maka got into it, and that made it inevitable that Gigi would too. Maka had come across some enigmatic, smooth-talking demagogue online and soon enough she became a fully paid-up subscriber to his sceptical, vaguely esoteric lectures and training programmes. They signed up for a whole year of private, semi-private and public lectures (130 Euro per year) and on five or six occasions even joined him for dinner.

“He just glows,” Gigi enthused. “You can practically see the positive bio-energy he radiates!” Although when, after much evasiveness, he finally showed me the guru’s photo on his website, I didn’t see a radiant deity so much as an old man with dyed blond hair and the undeniable look of a con-man… But what do I know, maybe it was just a bad website.

Gigi kept me fully up-to-date with Maka’s ‘spiritual progress’ and all the training she’d managed to complete, because I was the only person he knew who wouldn’t laugh behind his back.

But that’s what I’m doing right now, isn’t it? It honestly wasn’t my plan to write about Gigi and Maka, and I’m not really planning to do so now.

I’d come to this melancholic little Belgian town for work, and I really wanted to make the most of the peace and quiet to get my new story written. I had everything I needed: the Castle of the Dukes of Brabant (with its legends of Lohengrin and Elsa), an attic room with a table, all the supplies I needed for day-to-day living, a bed, my own fridge, and a shared toilet, from which, on the very first night, I heard the sound of thunderous wind and rather sudden bowel movements courtesy of my neighbour. There wasn’t much we could do about it, though, because of the paper-thin walls. I in any event got my own back a few times…

My hosts had done everything they could to make me feel at home and ready to write, but try as I might, I couldn’t get a single sentence down. I made the fundamental error of telling Gigi I was in town (Mechelen is less than an hour from Turnhout). My judgement must have been a bit off, because of all the madness I’d been living through back home, where election fever had reached its peak just before I left and where a hysterical populace had turned online chatrooms into battlefields. At midday, my host dropped by to tell me everything I might possibly need to know about living in Turnhout: where to eat, where to hire a bike (should I get the urge), where to drink Belgian beer and which key to use to get into my Begijnhof. Yes, the quirky, remarkably pretty little gated street I was staying on was locked every night at eleven. If I lost my key, I’d have to find another way in through an unlocked street.

I made my fundamental error the very day I arrived… Gigi asked me exactly where I was staying and then gave me the latest update on Maka’s spiritual progress.


You’re here? Fantastic! We’re both well… Actually, I’m so excited I’m going out of my mind! From the way Maka’s describing him do you know who we think it is? Veni, vidi, vici… Can you guess? Even the guru himself was saying it when we were on Skype yesterday. Yes, you guessed it, she’s no ordinary legionary… I just can’t believe it… It’s just mad. It’s given me such a boost! Anyway, I’ll be with you tomorrow.


What could you expect from Maka? Gigi and the guru both seemed to be of the opinion that, through the power of intense meditation, Maka had channelled her most important incarnation and had discovered who she was in a former life.

Not bad, eh?

But no, no, I’m not writing about them…

 


2.


The next morning, I was woken by church bells and for a moment I couldn’t work out where I was… Surely you only get woken like that in heaven?

There was a large church on my gated street and a shrine built into the hollow of an oak, but in all the time I was there I never saw a single soul come to pray…

In fact, I didn’t see more than 20 people during my entire stay in Turnhout. Empty buses drove through the streets. No one was ever at the bus stops, but the buses stopped anyway, before moving on to the next empty stop. It was almost as if they were carrying souls…

Didn’t I say I was in heaven? Church bells, the bleak Castle of the Dukes of Brabant, those empty buses, 20 people moving silently through the city…

Mind you, a friend told me there was a city in northern Europe where even stranger things happened. At least in Turnhout the buses have drivers. In that other city, the trams are driverless; you stand (or not) at the tram stop, the completely empty (driverless) tram comes along, it stops, the doors open, you get on (or not) and then off it goes again down silent, empty, immaculate streets…

It seems Turnhout’s residents had made their feelings known to the powers that be, though: “Hands off our drivers! Let them sit in the damned bus, will you? What harm are they doing?!”

 


3.


Yes, I thought to myself, I’ll write about this empty, silent town.

But, as I recall, when I got back to my room I just stared at the blank computer screen for a long time, and for the life of me I couldn’t think how or where to begin.

I gave up and went onto a couple of Georgian social networking sites instead, and I could almost physically hear the hysterical ravings of all those political activists…

After a completely gratuitous two-hour sleep I decided to go out again. In the corridor I bumped into my neighbour (the one I shared the toilet with), and she started apologising for the thin walls as if it was her fault.

“You can hear everything...” she said.

You could indeed hear everything, but actually this was the first time we’d met face-to-face. She turned out to be a poet and translator and, strangely enough, she was planning to write about Turnhout too. She was a good head taller than me and more heavily built than me as well.

Her name was Laura, and she invited me to come to her poetry reading two days later in the church on our street.

“We’ll lock the gate and have some fun,” she said.

Oh, what might have been… If only she hadn’t been so fat! Sadly her weight meant any romance was out of the question. Yes, I’ll admit to being a snob when it comes to weight; I just can’t get it on with a fat girl and I’m sure that a weedy bloke like me wouldn’t be enough for Laura anyway…

My phone rang the second I stepped out into the street. I heard Gigi’s voice on the other end: “I’m here, but I can’t find you.”

He’d arrived, then.

I just about managed to give him directions, as I really wasn’t sure what the best way of getting to my gated Begijnhof was, and after a while I saw his lanky silhouette in the distance. He was hopping around like a cricket.

“It’s great here,” he shouted when he was still some distance away.

For some strange reason, he was soaking wet.

“It was raining near the station,” he said. “It does that in Belgium: it’ll be raining in town, but the sun’ll be shining in the outskirts.”

He had a black eye.

“What on earth happened to you?!” I asked.

“What do you mean? Oh…nothing.” He waved his hand dismissively. “I whacked myself in the eye with my umbrella…”

“What have you done with Maka?”

“Maka… She’s in Mechelen. Resting.”

“How is she?”

“Fine.”

“So who was she in the end? Caesar?”

“Oh, leave off.”

“I’m not taking the piss, I swear.”

“How come you’re here, anyway?”

“I’m writing.”

“Can’t you write in Tbilisi?”

“I’ve got to write about Turnhout.”

“What, and you couldn’t do that in Tbilisi?”

“When I’m in Tbilisi, I write about Tbilisi. That’s how it works.”

“Have you got a flat?”

“Where?”

“Here.”

“Yeah. Why do you ask?”

“Just the one bed?”

“Yeah, just the one…”

“No sofa?”

“What, are you staying with me then?”

“Is that a problem?”

“You can if you want, I suppose. There’s an armchair. You can otherwise bunk up with my neighbour. Great girl, a real sweetie.”

“Have you tried it on with her yet?”

“I didn’t get very far…”

“Doesn’t sound like you’ve got much of a story for me…”

Going for a walk was out of the question; he was soaking wet. We decided to go back to the flat and have a cup of tea instead.

Someone had drawn the curtains on the ground floor, but even though there was a television on somewhere I couldn’t see a soul.

“If I worked in the mayor’s office in Turnhout I’d at least dot a few waxwork grannies around the place,” I said to Gigi. “You know, in houses and on buses. It’s manners really, isn’t it?”

“You worry about your own grannies,” Gigi laughed, “and don’t worry about this lot. They know how to take care of the living… People don’t die here. They live to a hundred, and they hardly ever take pills. It’s the other way round back at home; people knock back the pills like there’s no tomorrow and that’s what kills them.”

“Haven’t you got a bag with you? Were you planning to use my toothbrush?” I asked. “Or don’t they clean their teeth in Belgium?”

“Relax, it’s in my pocket.”

We bumped into Laura in the kitchen. I did think about palming Gigi off on her…but nothing came of it.

I introduced them and took a couple of mugs down from the cupboard.

“Oh Christ, I hope she doesn’t think you’re my lover,” I said to Gigi.

“So what if she does. Doesn’t bother me.”

I might have imagined it, but Gigi seemed annoyed and a bit bewildered. That black eye was starting to look more and more suspicious. I didn’t ask, though. I knew that if Gigi had anything to say he’d tell me. Nothing could stop him talking if he wanted to.

“You’ve got elections in your country at the moment, haven’t you?” Laura asked me.

“Yes, they’re today.”

“Yeah, it was in the paper…”

“Is Georgia a Muslim country or a Christian one?”

“Most of the population are Orthodox Christian, but there are a few Muslims there too,” I told her.

“And do Georgians speak Russian?”

“No.” Gigi looked rather offended. “We speak Georgian. We’ve even got our own script.”

“Stalin was Georgian, wasn’t he?”

“Yes…” And for some reason I added: “And so was Medea.”

Gigi looked surprised. “Which Medea?”

“The Colchian, you know! Jason and the Argonauts?”

“Oh, right. I remember.” Laura laughed. “You’re in great company!”

“Why on earth did you tell her that?” Gigi sipped his tea.

“Well, she’d hardly have heard of Theodore the Priest, would she?”

If we’d had better manners we’d have asked her about herself a bit too, but for some reason I didn’t think to, and Laura soon got tired of asking all the questions, took two green apples from the fridge, excused herself, leaving with a half-yawn, half-smile.

“Nice girl, isn’t she?” I smiled at Gigi.

“Girl?” he said. “I’m pretty sure that was a bloke.”

I thought he was referring to her appearance. Apparently I was wrong…

“What, you mean a lesbian?” I asked.

“No, I don’t mean a lesbian, you idiot. I mean I think she’s a man. There are loads of blokes like that here. They dress in women’s clothes. I mean, when was the last time you saw a woman with an Adam’s apple? Never trust first impressions. You have to look more closely.”

He was right, but I didn’t want to argue about Laura’s larynx now, and anyway, we never got the chance.

 


4.


When your phone rings what do you do? You either answer it or you don’t, and the movement you make next depends on your decision: you stay where you are, you put the phone to your ear or you put it back in your pocket. Gigi, however, swung his arms around acrobatically, jumped up, sat down again and, looking quite flushed, whispered to me: “It’s Maka.”

“So…?” I was a bit disconcerted.

“I’m not answering.” He jumped up again and thrust the phone at me. “You answer it!”

“Me?” I said in surprise.

“Well, I’m not answering!” he shouted at the phone.

“Is it Maka?” I couldn’t work out what was going on.

The phone stopped ringing.

“Why didn’t you answer it?” I asked.

Gigi sat down on his chair again.

“We had a fight,” he said.

I glanced at his black eye almost instinctively.

He must have guessed what I was thinking. “No, no, that was the umbrella.”

His phone started ringing again.

“Is it Maka?” He stood up.

The name ‘Mia’ flashed across the top of the screen.

“It’s someone called Mia,” I said.

“It’s Maka. I’ve got her under Mia.”

“Why?”

“What do you mean, why? It’s what I call her, isn’t it. Just answer it, will you?”

“You want me to answer it?”

“No…”

“Oh for God’s sake, just pick up, and leave me out of it!” I said angrily.

Gigi slapped his hands to his cheeks and grimaced. I could see him struggling to make up his mind. I decided to give him some privacy and left the room.

“What is it?” I heard him say. He must have picked up...

He caught up with me on the stairs. “She’s here. She’s at the station. She’s followed me here…”

“Gigi, what’s going on?”

“No!” he shouted. “No, she can bugger off. I’ve had it with her!”

“Shhh!” I glanced upstairs; waking Laura up was the last thing I wanted to do. “She’s at the station here?”

“Yes! And she’s probably taken diazepam…”

Had he completely lost it?

“Just tell me what you want me to do,” I said.

“She’ll probably come here…”

“Maka? Does she know the address?”

“Yeah… She went through my emails.”

“What?”

“What do you mean, what? She went through my emails!”

“All right, mate, keep your hair on!” I said, jokingly.

Gigi put his hands together as if in prayer.

“Look, I’m begging you… This is all very embarrassing. I’ll explain later… She’s just been driving me mad. Have you ever seen me like this?”

“Fine. Just calm down…”

“God, I’ve been so looking forward to seeing you… But I didn’t want to see you like this… I was in a completely different headspace… I’m not usually like this, I’m really not… I’m doing great… I know you’ll find that hard to believe, but…”

“I believe you, Gigi, but please, Laura, let’s not wake her up…”

“I’m telling you, she’s a bloke.”

“Whatever…”

“Look, I’m sorry… I told her I was staying at yours…”

We went back up to my room.

The stairs creaked more noisily than they ever had before. It was as if they were doing it to spite us.

As soon as we got back inside Gigi lay down on the bed, as if he had just arrived for a session with his psychologist. If Maka really was at Turnhout station, it would have taken her no more than 20 minutes to get to my flat, but there was no sign of her.

“She probably can’t decide whether to come,” Gigi said, “because she’s embarrassed. She’s afraid of me…on some level. Why did she have to come at all?? I need time…”

“What did you fight about?” I was scared to ask. I thought he might get angry and tell me to mind my own business.

“She went through my emails, like I said…and somehow came to the conclusion that I’ve got a bit on the side.”

“Where?”

“Here, in Turnhout.”

“How did she work that out?”

“I don’t know, do I? She’s lost it!”

Are you seeing someone?”

“Of course I’m bloody not!”

“So why does she think you are?”

“I asked her, and she said she’d read the text.”

“What text?”

“The one from my lover.”

“What do you mean?”

“She went through my phone, too.”

“There was something on your phone?”

“No, mate, of course not.”

“So what was this text she saw?”

“There was no text! She’s saying that she didn’t mention it to me when she first read it because she was in shock, and she spent two days thinking…and by the time she decided to tell me about it, you know, to confront me with her allegations, I’d already had time to delete it. Then she went through my emails and read something about me coming to Turnhout and that was enough to convince her I’ve got a lover here.”

“Hold on. Weren’t those emails to me? Was it my emails she saw?”

“She doesn’t believe it was you writing to me.”

“What do you mean?”

“She just doesn’t buy it. She’s mad. She thinks you’re my lover.”

“Me?!”

“Well, not you. The person writing to me under your name.”

“Bloody hell…”

“This is all very embarrassing, honestly… “

“How did she get into your account, anyway? Did she hack it?”

“She didn’t have to. We know each other’s passwords, don’t we? Why would we keep them secret?”

“Is this what meditation’s teaching you? From what I can see you’re killing each other!”

“She’s gone off the rails. Those people have driven her crazy… We don’t go to the lectures anymore. Fuck it. I mean, look what happened… And now this… She was scared about getting in any deeper so she dreamt up some idiotic little crisis. It’s all she’s been thinking about. She’s screwed up, hasn’t she… I mean, she’s just weak…”

Suddenly the church bells started chiming outside.

Gigi looked at his phone.

“It’s half eleven,” he said.

“Do you think she’s gone back?”

“No, she’s trying to wind me up… It’s night, she’s in a strange city, and she knows that no matter how angry I am I’ll be worried about her…but I’m not worried. I’m just fine. There aren’t any criminals round here, anyway.”

“Well, there are 300 of them in the prison.”

“How do you know that?”

“I Googled it.”

“Why?”

“I’m gathering information about the town.”

“What, you’re writing about criminals?”

“I don’t know yet…”

“Wait.” He sat down suddenly. “What time do they lock the gate?”

“Eleven.” I remembered.

“Well, she’s probably standing outside then…”

“She’d have called, surely?”

“What if her battery’s dead?”

“I’ll go and have a look.”

“No…”

“What do you mean, no?”

Gigi lay back down on the bed. I went out into the corridor. The stairs creaked noisily again—“Laura, please don’t hold it against me!”—but that didn’t stop Gigi coming after me.

“Don’t shut the door,” I shouted back up at him. “I haven’t got my keys with me. We won’t be able to get back in!”

“Oh, sorry,” he said, and went back inside.

I went out into the street. There was nobody standing by the locked gate. Turnhout was sound asleep in a proud, untroubled slumber.

“Maka!” I called.

Nobody answered. It was drizzling steadily.

Hell! What did they want from me? Why couldn’t they have stayed in their blessed Mechelen? The last thing I needed was lunatics like them giving me trouble!

I went back up to the house. Gigi met me on the stairs.

“Where is she?” he asked.

“How the hell should I know?” I shrugged. “She’s not here.”

“She’s switched her phone off,” he said. “She’s trying to freak me out, like I told you! She’s such a sadist.”

He was genuinely worried.

“Has she done this before?” I asked.

“What?”

“Has she turned her phone off on purpose before, just to worry you?”

“I don’t know… Maybe she has. Maybe she has and I just didn’t realise.”

“She’ll probably turn up any minute then.”

“Yeah, she’ll turn up… But then again she doesn’t know the city… Brussels is full of psychos, but there won’t be any here, will there…?”

“Do you want to go down to the station?”

“No,” he said crossly. “No, I do not.”

Twenty minutes later we were at the station. We cycled down, with me sitting on the back. It was sheer torture – my legs got ripped to shreds. Gigi pedalled like a madman. There was no sign of Maka anywhere at the station.

We went down the shop-lined street that led towards the Sint Pieterskerk and came out into a big square. The bike bumped noisily across the paving stones. The hands on the church clock showed midnight.

“Any minute now I’ll turn into a pumpkin,” I joked.

Gigi turned towards the moated castle and cycled round it twice.

I’d heard that two years previously a 19-year-old girl had drowned herself in the moat and everyday her father had brought fresh flowers to mark the spot. When I remembered that story my mood darkened; might Maka, in her altered mental state, have drowned herself too? I don’t know… Then I remembered her “exploring the space between objects”…

“She wasn’t drunk, was she?” I asked.

“Who, Maka? Of course not! She doesn’t drink!”

Yes, of course. Maka only ever drank lemon water, I remembered that much, but might she drink when she was angry?

“First she made me worry about her, now she’s trying to make me feel guilty too,” Gigi whimpered. “I know it’s exactly what she wants me to do, but I still can’t help thinking the worst. What if she’s been abducted, grabbed by someone outside the station? What if she’s been raped? There aren’t many immigrants round here, are there? I mean, it’s a nice quiet town, right?”

He said that a few times…

I decided against suggesting we go to the police. I realised that if I did he’d lose it completely; that would be enough to convince him things were really serious. So I suggested we go back home.

“She’ll switch her phone back on in a minute,” I said. “You’ll see. She’s got what she wanted, hasn’t she? We’re worrying about her and at this rate it’ll be us apologising to her.”

“Apologising for what?”

“Whatever she wants. I’ll apologise. I’ll beg her forgiveness and tell her it’s all over between us.”

Gigi didn’t laugh. He just cycled us back to my gated Begijnhof.

That’s where we found Maka, soaking wet.

 


5


Gigi didn’t say anything. I went to give his wife a kiss on the cheek.

“I’m all wet,” she said, startled.

It didn’t matter. We were all wet. I gave her a kiss anyway. Her cheek was cold. She was skin and bone and looked like a medical student’s skeleton.

“We went to the station,” I told her. “We were worried. Did you switch your phone off?”

I just couldn’t help myself.

“Nobody called me,” she said crossly.

I glanced at Gigi. That was a mistake…

“I must have called you 20 times, you liar!” he shouted.

“Shh!” I put my finger to my lips.

“Nobody called me,” Maka said again.

“What? What the hell’s this then?” Gigi pulled his phone out.

I grabbed the gate and just about managed to find the keyhole. Maka seemed in no hurry to go in—I’m not even sure she wanted to. The street opened up to us with a loud creak. Maka’s face was lit by a blue light—Gigi had shoved the phone screen right under her nose. I almost threw it to the ground. While I locked the bike up they whispered angrily at each other. I could hear Maka saying “No!”, “Lower your voice!” and “I’m not interested”.

I decided to leave the two of them in the kitchen and go upstairs.

“Here’s the tea,” I said, pointing to a cupboard, “and the coffee’s over there.”

“I’m so embarrassed about all this.” Maka gave a forced smile. “I haven’t even asked what you’re doing here.”

“He’s here to support my lover,” Gigi said, winking at me. “I brought him here to help calm her down a bit…”

Maka looked at him reproachfully; she realised Gigi must have told me why they’d been fighting and she didn’t seem very happy.

I did my best to look as if I had no idea what Gigi was talking about…

“Did he tell you that he massages his balls every morning too?” Maka gave a frosty smile.

“What?” Gigi blushed.

I tried to make my escape.

“No, you wait there, let him tell you all about it.” Maka looked at me. “If he tells you everything there’s no reason for him not to tell you about that.”

“Very funny,” said Gigi.

“Guys, look, I’m going to bed,” I smiled at Maka. “You go to bed when you’re ready. There’s a sofa, and if Gigi wants he can shack up with me.”

Nobody laughed.

“I’m going to bed, too, I’ve had enough of this.” Gigi stood up.

“What do you mean, you’re going to bed? Are you mad?” I glared at him.

Maka put her hand on my arm.

“I’m so sorry. I didn’t want this to happen…”

“Do you have any idea how worried he was?” I thought I’d try and make her feel sorry for Gigi. “He was in pieces! He’s trying not to show it now you’re here, but he was frantic when your phone was off…”

“My phone wasn’t off; he must have been calling someone else,” Maka said through clenched teeth.

Gigi pulled his phone out of his pocket again.

“What’s this, then? What the hell is this? Whose number is this?! Whose fucking number is this?! Who the fuck is Mia? Who is Mia?”

“I’m not mad, you know.” Maka had her eyes closed, but I could tell she was looking at me. “I just won’t have him lie to me.”

“He’s not lying, Maka!” I was getting angry too.

“How would you know?” She raised her voice. “Just grow a pair and tell me the truth and then go!”

“Go where, woman?” Gigi put his phone on the floor.

“To wherever it is you’re supposed to be!”

“I’m sorry, but this has nothing to do with me, and I’d really rather you didn’t drag me into it,” I said, and started for the door.

“She thinks you’re my lover!” Gigi burst out laughing.

“Oh, you think this is funny, do you?” Maka screamed at him. “Did you remember to rub your balls this morning?”

Gigi’s voice was almost cracking with anger: “You foul-mouthed tart!”

Maka wound her leg around the chair: “So what if I am? What about you! You egotistical prat! Why the hell have I come after you? Why the hell did I even bother?”

“Maka, will you stop yelling, you’re going to get me thrown out.” I closed the door.

If only I’d lied to Laura. If only I hadn’t told her I was Georgian. She’d have nothing but bad feeling now towards my 3000-year-old country!

“He fucked a cripple, you know,” Maka yelled at me. “He’s no angel. I know everything.”

“What?” I had no idea what she was talking about.

“I’ll break your bloody neck!” Gigi lunged at Maka with his hands out.

Bloody hell…

I jumped between them. What else could I do?

Gigi spat. It was aimed at Maka, I suppose, but it hit me. He ran out of the kitchen.

I don’t know why, but I decided to follow him.

Gigi ran out into the street.

“Gigi!” I shouted.

It was incredible to watch, but he leaped up and over the fence like an agile young cat. I realised there was no point going after him, especially not with my poor battered legs.

Now what? Was I supposed to go and look for him with Maka?

I can’t begin to tell you how little I wanted to go back to the flat…

I decided to give Maka my room and sleep in the chair in the kitchen. I would apologise to Laura tomorrow. As for Gigi and Maka, I couldn’t care less what happened to them.

I found Maka making tea. She seemed a lot calmer.

“Sorry, we’ve been a real pain in the arse, haven’t we?” She smiled at me.

“It’s fine. It’s just Laura…” And I suddenly bit my tongue. Oh God, I thought, it’s all going to kick off now—“Laura + Gigi = I was right all along!”—and I started stuttering nervously. “She’s my neighbour; she’s definitely not Gigi’s lover and she’s not my lover either. I’ll introduce you tomorrow…”

“I know that, you idiot!” Maka laughed. “Sorry, I was just messing around…”

I couldn’t believe what I was hearing.

“He storms off like that, but he always comes back. Don’t worry,” she said.

“Jesus, you two have got some nerve…”

Maka poured the tea and sat down at the table.

“I’m just having a bit of fun. What else am I supposed to do? He gets so down otherwise. I’m out all day, and he just sits at home doing nothing. I feel sorry for him…”

I didn’t understand.

“Don’t look at me like I’m mad,” she laughed. “If I don’t spice things up with a good row at least once every three months he gets really depressed. This perks him up a bit, you know, keeps him going. Otherwise he’s just like a fish, isn’t he?”

“Who’s like a fish?” I stared at her.

“Let’s not talk about that now, eh…”

“Talk about what? You’ve completely lost me...”

“Lost you? What’s so hard to understand? We’ve been here six years and he can’t even go to a café without me, and he’s so lazy, he can’t even be bothered to paint anymore. He just can’t find anything to do here… We used to live in a beautiful house in a village, but he got bored. It was just sheep and their little bells, and that was it… I work and he just sits there staring at me. We were in Zug for 18 months… Do you know where Zug is? It’s a little place up in the mountains…smells of manure. It’s the only thing you remember, really, the smell of manure... So I thought he might find more to do in Mechelen with it only being a stone’s throw from Antwerp, but he’s just the same there. He just moans about not having any money, all the time… I used to give him twenty Euros a day. It’s a bit less now, because I’m short myself, you know how it is. We even saw a psychologist…”

“I still don’t get what’s wrong with him, Maka.”

“Nothing. How can I explain it to you. He’s just low, really. He won’t even do the spiritual therapy course. He comes with me to the lectures, but he can’t manage the training… I do it on my own.”

“And did you go through his phone?”

“Of course not! Why would I want to do that?”

“And the lover?”

“What on earth would he want a lover for?! He’s much too decent. He wouldn’t want one, first of all, and even if he did he’d be too ashamed to do anything about it.”

“He’s no angel, you know.” I decided to wind her up a bit. I wanted to find out whether she was having me on, but it didn’t work. She just got became more serious.

“You’re wrong,” she said firmly. “He is an angel. Really, he is.”

I didn’t argue….

“And what about fucking the cripple?” I asked her.

“Hah! There was no cripple,” she laughed. “It just popped into my head. Funny, eh?”

“Hilarious.” I shrugged.

And what about the spitting? That didn’t seem like ‘a bit of fun’ to me.

“Did you make up the bit about massaging his balls, too?”

“No, that was true.” She was serious again. “But it’s an exercise. Don’t laugh. I’m being serious. You get a build-up of energy in the glands and so you massage them every morning. It helps with relaxation.”

“Do you massage them yourself or does someone do it for you?” I asked. God almighty, what on earth were we talking about…

“No, no, you do it yourself. Someone else massaging your balls… well, yeah, that’s a whole different thing, so stop taking the piss. I’m serious. You should do it too.”

“You think?”

“Definitely. If I had balls I’d certainly be massaging them.”

“Can you get a grant for that?”

“What?”

“Oh never mind, ignore me.”

“And why are you here, anyway?”

“I’m supposed to be writing a story about Turnhout.”

“Well, don’t write about us.”

“Of course I won’t! But I have to say…you two really are something… I’ve never heard anything like it… What on earth are you going to do if a lover actually does turn up?”

“There won’t be any lover. I’ll stop it before it gets to that point.”

“How?”

“I have my methods.”

“Wow.”

“Yep.”

“Doesn’t it get in the way a bit, all this crazy stuff?”

“Get in the way of what?”

“I don’t know, work maybe? Meditating?”

“Ah. Well, yes, it does a bit. But what can I do? I feel so sorry for him. And he’s so sweet. Did you see how he was looking for me? People need to be given opportunities to reveal their good qualities… They taught me that. Our course leader is very caring.”

“I know, Gigi showed me his photo.”

“Yes… Apparently lots of people have this kind of problem. Especially people from the south.”

“And what if he starts resenting you?”

“He won’t. He knows I love him. Women here wouldn’t follow their men around from city to city. At least, they wouldn’t follow Gigi….”

“And his eye?”

“What about it?”

“He’s got a black eye.”

“Oh, right. Yeah, we’ve got this Turkish neighbour, and his kid kicked a football in Gigi’s face…”

Gigi told me he poked himself with an umbrella. I didn’t probe any further…

“He should play with that kid more, it’d give him something to feel good about,” I said.

“He can’t be bothered… Anyway, I play with him – what does he need football for?”

 


6.


I settled myself onto the sofa and gave Maka my bed. I was so worked up I didn’t get to sleep for ages…

In the morning I found this message:


Really, really sorry for yesterday. Gigi’s back in Mechelen. He sent me a message. Don’t worry. Come and see us if you’re not fed up with us by now.


That lunatic must have left during the night, then.

But as for going to see them… I’d had enough.

I found Laura in the kitchen.

“I hope we didn’t wake you up last night?” I asked her nervously.

“No, I didn’t hear anything,” she said.

She was a polite girl, and although I don’t think she was just saying it I covered myself just in case.

“It was my friends, you see… They’re Italian. I just couldn’t shut them up. You know what a noisy lot Italians are…”

What else could I say? I blamed noisy Italians – we Georgians have enough problems dumped on our heads without adding Laura to the pile. Yes, far better that I shift her irritation towards Italians instead….

That evening I went to her poetry reading and applauded enthusiastically.

“Did you really like them?” she asked

“Yes, very much…”

“You don’t even speak Flemish.”

“I could feel the rhythm, though.”

Why couldn’t she have lost a bit of weight before she came? She seemed like a nice girl. We could have worked something out… This time round, though, we parted as friends. “Eight to nine kilos would’ve done it, Laura.” I did glimpse something that looked like an Adam’s apple, and looked quickly away... I had enough to worry about in Belgium with Gigi and Maka.

The day before I left Turnhout I got this email:


We were a bit of a nightmare, weren’t we? But I know you understand and I know you’ll forgive me. It was a very important process for us. Sometimes you just need catharsis like that. It’s great, and it’s just what you need. Things like that really help you grow as a person. Things have calmed down again now, and we’re both doing really well. I have some new ideas and I’m about to start some preliminary sketches. She apologised to me, and I apologised to her, because that was the right thing to do. It’s important to be able to say sorry to the people you love. After all, we don’t really have anyone but each other here. It’s Maka who I should be apologising to, nobody else. She’s starting another therapy training course on Sunday. Please say sorry to your neighbour for me… Do you want me to write to her? It’s no trouble. And do you think you’ll have time to drop in and see us before you go back to Tbilisi?


I thought about writing a nice polite reply, but then… So what if they took offence? After all, it’d keep them entertained.


Help! I can’t tell who’s writing to me from Gigi’s address anymore. Is it Gigi or Maka? How can I be sure? You’re making me very anxious, you know… Help, show me mercy, please!


Gigi took offence, as expected. “Yes, it’s me, Maka,” he wrote, and that was it.

But then what do I know? Maybe it really was Maka! I heard nothing for a whole month and then suddenly he popped up again with another update on the guru, Maka’s meditation practice and Caesar.

The day before yesterday he sent me this:


It turns out she wasn’t Caesar after all! ☺ We had a chat with the guru on Skype. Although actually it’s even more interesting: apparently in a former incarnation she might have been some ordinary soldier or peasant who just happened to see Caesar. Maybe up close, maybe from a long way away. It doesn’t really matter. It must have in any event been such a powerful experience that this individual’s whole life became somehow “overshadowed”, so that instead of that individual staying in Maka’s memory it was the historical figure they saw in the flesh! Apparently it’s quite common; it’s happened to loads of people. Someone thinks they’re Newton or Napoleon, and it turns out they just saw them in the street or served in their army… Crazy, right? To think I thought my wife was Caesar ☺ When all along she just saw him from afar… Why don’t you write about that!


Yes, I’ll write about that, of course I will…just as it happened. As if it’s a story about Turnhout. I know Gigi will be cross when he reads it, but then if he doesn’t have something to get cross about once in a while there’ll be nothing to stop him from getting low.

That’s what we Italians think, anyway.

And those two don’t seem very low to me. It’s me that’s low…

 

 

Translated from Georgian by Elizabeth Heighway

Podcast read by Richard Wells


Elizabeth Heighway first became interested in Georgian whilst studying for a degree in Philosophy and French at Oxford University. She subsequently studied Georgian at the University of Chicago, holds the Diploma in Translation from Georgian to English, and is currently finishing her MA in Translation Studies at the University of Birmingham. She has a particular interest in contemporary fiction and poetry. She lives in Birmingham, UK with her two children and works as a freelance translator from French and Georgian.