The Final Ending

Akhir yang Terakhir

Veronica B. Vonny

Veronica B. Vonny

Veronica B. Vonny (Jakart, 1974) is a poet, freelance editor and writer. From the day she was born until present this graduate in Indonesia literature never left Jakarta except for some short holiday breaks out of town. In 2012 Sebuah Tembang Cinta Zaman Purba (A broken love in the Prehistory), an anthology with short stories, was published by Indie Publishing. Other stories appeared in various anthologies. Since 2000 she works as an editor at Grasindo and Gramedia Pustaka Utama publishers, where she has edited a large number of fiction books. She also adapts theatre plays of Melayu-Tionghoa such as Nonton Capgome, and Zonder Lentera, a work by Kwee Tek Hoay. For the latter she was awarded with the price of first Runner Up in the writing competition celebrating 10 years of the ‘Tionghoa Culture Forum’. Love poems and short stories and novels mixing thriller-horror and psychology are among her favourite genres. It is no surprise then that she contributed to and edited the compilation of short horror stories Tales from the Dark (2013).

Close

Jakarta All citybooks

Download the ePub Print

Akhir yang Terakhir


SISA-SISA KASTIL BATAVIA (1) , 16 JUNI 2014, MALAM


Terengah-engah, terhalangi tembok bata yang tebal dan tinggi, lelaki muda itu terpaksa berhenti lari. Kini dia sibuk mengatur napasnya. Sendi-sendi kakinya serasa hendak lepas. Dia tak tahu berapa jauh dia telah berlari, jalan mana yang dia lewati, dan di mana dia kini. Dia cuma tahu bahwa dia harus lari. Lari. Lari. Demi sepotong kewarasan yang dia tak yakin masihkah ada di otaknya.

Perlahan, setelah napasnya sedikit teratur, dia tolehkan kepalanya ke arah dari mana dia datang tadi. Hanya gelap teramat pekat yang tertangkap jangkauan matanya.

“Hhh…, selamaaat!” Dia mengelus dada, menarik napas panjang-panjang.

He? Selamat? Selamat dari apa? Selamat buat apa…? Buat apa selamat…?

Tiba-tiba, pertanyaan-pertanyaan itu mendedau-dedau di kepalanya. Tiba-tiba, kepalanya teramat sakit, bagai digodam di segenap areanya tanpa menyisakan satu inci pun.

Eeerrrghhh….” Ditekannya kuat-kuat tempurung berambut agak pirang itu, untuk meredakan sakit yang begitu hebat mendera. Teriakannya memecah malam yang hanya dihiasi suara seliweran kendaraan, nun jauh di luar sana, di sisi yang berlawanan dari arah dia datang.

Hah? Di luar…? Berarti ini… di dalam…?

Baru dia sadari, tembok tinggi yang menghalangi larinya tadi adalah bagian dalam suatu ruangan kosong yang teramat lembap dan pengap. Tak ada langit-langit. Hanya ada kayu-kayu lapuk sebagai penyangga atap dan lantainya. Pasti bangunan ini sudah tua sekali. Pada sisi yang dari luarnya terdengar seliweran kendaraan tadi, sesekali cahaya lampu-lampu kendaraan yang lewat itu masuk melalui sebuah jendela berkaca retak yang dipalangi kayu. Oh, Tuhan! Lelaki muda itu bergidik. Ketika sekilasan cahaya menerangi sejenak ruangan itu, dari langit-langit di dekat jendela terlihat menjalar akar-akar beringin. Panjang-panjang dan menakutkan, hingga menyentuh lantai….

“Pieter…? Oh, Pieter! Akhirnya kamu datang juga, Sayang…!”

“Si…siapa kamu…?” Lelaki muda itu susah payah mengeluarkan suaranya.

Di hadapannya, berdiri seorang gadis belia, mengenakan gaun panjang model kuno berwarna krem. Wajah gadis itu tersamarkan gelap. Namun, dari cahaya yang sesekali melintas, dapat ditangkap oleh lelaki muda itu wajah pucat dan rambut cokelat gadis itu. Dia sungguh-sungguh masih remaja. Usianya pasti masih belasan tahun.

“Pieter…, tidakkah kamu mengenali aku?”

“Aku bukan Pieter! Namaku… Hustam….” Lelaki muda itu menyahut, ragu.

Gadis itu terdiam. Lama dipandanginya wajah Hustam yang berpelangi antara takut, bingung, dan… asing. Rasa asing yang selalu menyertai pemuda itu ke mana pun dia pergi.

“Ya, aku tahu. Kamu memang bukan Pieter-ku. Dia telah dihukum mati oleh ayah angkatku, ratusan tahun lalu….” Suaranya tercekat menahan tangis.

Hustam melonjak kaget. “Ap…apa? Ratusan tahun lalu? Jad…jadiii…, kamu ituuu…? PERGIII…!!!”

Suara-suara asing—yang sebenarnya sudah sangat tak asing—mengepung Hustam dari segala penjuru. Suara-suara aneh yang entah berucap apa. Hanya bising yang tak pernah bisa dia tangkap artinya, namun mereka selalu mengejarnya. Mengejarnya…. Mengepungnya…! Dia jongkok. Matanya dipejamkannya kuat-kuat. Telinganya ditutupnya dengan kedua tangan rapat-rapat. Peluh dari dahi dan lehernya sampai merembes ke pori-pori bajunya. Suara-suara itulah penyebab larinya tadi. Dia ingin menghindar sejauh mungkin dari suara-suara itu. Dia ingin sembunyi, di tempat paling gelap dan terpencil, yang tak mungkin disusupi suara-suara itu. Namun, mereka telah menemukannya di sini. Dan, suara-suara itu semakin dekat dan semakin kuat, siap melumatnya! Di sini….

 


SISA-SISA KASTIL BATAVIA, 17 JUNI 2014, PAGI


“Hei! Bangun, kamu!” Sebuah suara bariton menyerbu telinga Hustam. Tidak banyak, satu itu saja—sepertinya.

Kesadaran Hustam menormal. Semakin jelas telinganya menangkap suara-suara. Bukan suara bariton itu saja, ternyata. Di sekelilingnya banyak sekali suara lain. Bukan, bukan jenis suara yang menyerbunya semalam. Suara yang sekarang ini lebih ramai, tetapi... lebih… manusia.

Perlahan, Hustam mengangkat wajahnya. Dibukanya matanya sedikit. Perih. Sekejap, langsung dipejamnya lagi. Dia menemukan posisi tubuhnya masih jongkok di tempat dia menutup mata dan telinganya semalam. Ya, ini masih tempat yang semalam.

“Heh, cepat berdiri!” Suara itu tak mengizinkan dia berlama-lama menekuri keadaannya. Orang itu memukul lengan Hustam dengan sebatang tongkat pendek. Tidak kuat, tetapi cukup memaksanya bangkit.

Hustam mengerjap-ngerjapkan matanya, memaksa kelopaknya membuka, melawan sinar-sinar menyilaukan yang menyambar pandangannya. Samar, makin jelas keadaan sekelilingnya yang kemudian dipindainya dengan sekali sapuan. Dan, jelas…, apa yang dilihatnya sangat menggamangkan, sangat menakutkan. Lelaki-lelaki tegap berseragam cokelat tampak begitu sibuk memeriksa setiap jengkal area itu. Tampak juga paramedis, mobil-mobil polisi, ambulans, mobil jenazah, dan orang-orang dengan kamera dan notes di tangan—mungkin wartawan dan kameramen.

“Mana identitas kamu?” Lelaki kekar tadi tiba-tiba bertanya.

Hustam segera memalingkan wajahnya. Baru diperhatikannya, lelaki itu berseragam cokelat juga. Ada jejeran tanda pangkat dan papan nama kecil di dadanya. Sepertinya dia ini pimpinannya.

Gugup, Hustam mengeluarkan dompet dari sakunya. Rasa kikuk membuat tangannya bergetar ketika hendak mengambil kartu identitasnya dari antara beberapa kartu lain yang terselip di sana. Tak sabar, polisi itu merebut dompet Hustam dan mengeluarkan semua isinya. Ditelitinya kartu-kartu yang ada di situ satu-satu. Sebuah kartu pengenal dibolak-balik dan dibaca polisi itu.

“Jadi, nama kamu Hustam bin Sabeni?”

Hustam hanya mengangguk. Perasaannya sangat tidak enak. Dia merasa sesuatu yang buruk sedang terjadi dan akan segera menimpanya.

“Kamu tinggal di Kampung Sungaibambu?”

Hustam mengangguk lagi.

“Kamu guru di SMP swasta ini?” tanya kepala polisi itu lagi, mengacungkan sebuah kartu nama.

Hustam kembali mengangguk.

“Kamu bisa ngomong, kan? Jawab pakai suara, jangan cuma mengangguk-angguk!”

“I…iya, Pak….”

“Sudah berapa lama kamu mengajar di situ?”

“Ti…tiga bulan, Pak.”

“Mengajar apa kamu?”

“Se…seja…rah.”

“Hm. Jadi, kamu guru sejarah? Lalu, apa yang kamu lakukan di sini semalam?”

“Saya… nggak ngerti… apa yang saya lakuin dan buat apa saya di sini. Saya juga nggak tahu ini tempat apa. Saya cuma lari. Tahu-tahu sampe sini….”

Jawaban bodoh, Hustam! Lihat saja, mereka akan segera menganggapmu gila. Saatnya segera mulai. Pasti!

PLAK! Polisi itu menampar Hustam.

Benar, kan! Tamparan itu adalah awal dari…—mungkin neraka…?

“Kamu tahu ini tempat apa?”

Hustam memandang sekitarnya. Dia hanya bisa menduga, ini sebuah bangunan tua. Sangat tua. Namun, dia tak tahu selebihnya. Maka, dia menggeleng-geleng, mengharap kepala polisi itu memberikan jawabannya.

“Ini sisa-sisa bangunan Kastil Batavia. Pernah ke sini sebelumnya?”

“Mm…, eh…, mungkin, Pak, nggak ingat….” Hustam menjawab hati-hati.

“Nggak ingat, ya? Oke. Lalu, tadi kamu bilang, semalam kamu ke sini lari. Kenapa? Ada yang mengejar kamu? Atau, ada yang kamu kejar? Lalu, apa yang kamu lakukan setelah kamu di sini? Kamu berjumpa seseorang? Apa yang kamu lakukan terhadapnya?”

Hustam menggeleng-geleng. Dia mulai bingung dengan rentetan pertanyaan itu. Apalagi, raungan sirene mobil-mobil polisi dan rumah sakit di luar sana teramat memusingkan kepalanya.

“Dengar! Di sini baru saja ditemukan sesosok mayat. Profesor sejarah yang juga kurator museum. Kebetulan yang menarik sekali bahwa kamu berada di sini bersama-sama mayat itu, dan kamu pun seorang guru sejarah! Sejarah dan sejarah, sama-sama ditemukan di tempat bersejarah! Hahaha….”

Bulir-bulir peluh berebut tempat di dahi Hustam. Perkataan polisi itu teramat menohoknya. Sejarah dan sejarah. Dan…, aku benci sejarah!!!—jerit hatinya.

“Oke, Hustam. Keberadaanmu di sini dengan tampang seberantakan itu sangat memberatkanmu. Jadi, tak perlulah berbelit-belit. Langsung saja akui kalau kamu memang membunuh profesor itu semalam!” tekan Pak Kepala Polisi.

“Saya…, saya…—”

Suara-suara asing yang selalu meriuhi kepala Hustam kini kembali mengepungnya. Dia tak sempat peduli lagi pada apa pun di sekitarnya. Dia sibuk memegangi kepalanya yang seakan diserbu ribuan tawon.

ARRRGHHH...!!!” Hustam mengerang keras.

“Heh, kenapa kamu? Kamu sakit?!”

EEERRRGGGH…!!!” Kembali Hustam meraung sambil memegangi kepalanya.

Kepala polisi memanggil anak buahnya. “Amankan orang ini dan suruh paramedis memeriksanya. Sepertinya dia punya masalah kejiwaan.”

“Siap, Komandan!”

Itu suara terakhir yang didengar Hustam. Lalu, dia merasa sebuah tangan menyeretnya.

 


CASTEEL BATAVIA (2) , 17 JUNI 1629, SIANG


“Kamu… sudah bangun?”

Hustam mengucek-ucek matanya. Gadis itu lagi…? Oh, tidak! Di mana aku…?

“Abang punya nama… Hus-tam…? Tenang. Aku tidak jahat, kok….” Gadis itu tersenyum. Ramah. Menenangkan. “Boleh aku panggil ‘abang’ saja? Aku sudah tahu, Abang Hustam orang Batavia, kan?”

Hustam mengangguk, berusaha tersenyum juga. Senyum yang canggung. Barulah dia memerhatikan, wajah gadis ini seperti orang Asia—mungkin Jepang. Matanya agak sipit. Tetapi, kulitnya putih pucat, lebih seperti bule Eropa atau Amerika. Rambutnya cokelat susu—tidak hitam, cokelat tua, atau merah, juga bukan pirang. Tingginya sedang-sedang saja. Dia masih mengenakan gaun yang kemarin. Eh, sungguhkah aku bertemu gadis itu kemarin? Kemarin malam…? Hei, apa dia bilang? Batavia…???

“Kamu siapa sebenarnya?” Hustam hampir frustrasi. Dia cuma ingat, semalam gadis itu mengatakan sesuatu yang membuatnya takut. Lalu…, lalu…—argh, nggak tahulah!

“Namaku Saartje Specx (3) . Tapi, orang-orang suka memanggilku Sara. Aku juga lebih suka dipanggil Sara. Lebih manis terdengarnya.”

“Ap…apa? Kamu… Sara Specx? Lalu, di mana ini…?” Tubuh Hustam kontan terlonjak mundur. Matanya berputar-putar, memandang sekitar.

Dia kini duduk di sebuah tempat tidur kuno. Kamar itu besar. Berlantai marmer. Berlangit-langit tinggi. Di dinding, ada beberapa hiasan dan bingkai antik. Yang paling besar dan tampak jelas adalah lukisan seorang perwira tinggi Belanda yang bermuka tirus dan tampak sangar dengan kumis baplang. Hah? Itu…—Jan Pieterszoon Coen…? Langsung Hustam teringat. Gambar itu terpampang di banyak buku sejarah yang wajib dilahapnya sejak sekolah, kuliahnya yang tak selesai, hingga belakangan ini ketika dia diharuskan menghafal lagi untuk ditransfernya ke murid-muridnya.

Terpaksa. Ya, demi nama baik kakek moyang dari pihak babe (4) -nya, yang konon adalah pembela negeri ini dari tangan Kompeni (5) . Menurut babe Hustam, kakek moyangnya adalah salah satu “tangan kanan” Si Pitung (6) . Jadi, sebagai keturunan terakhir, Hustam wajib meneruskan kisah kepahlawanan leluhurnya itu kepada generasi muda. Itulah sebabnya, sang babe teramat ngotot ingin dia menjadi guru sejarah. Tak peduli dia suka atau tidak, mampu atau tidak. Atau, dia tak akan diakui lagi sebagai anak….

“Abang! Abang kenal Sara?” seru Sara antusias, memecah lamunan Hustam. “Ini rumah ayah angkatku. Casteel Batavia.”

“Jadi…, kamu… benar-benar hantu? Hantu Sara Specx...? Dan, ini… Kastil Batavia??? Lalu, ayah angkat kamu…, yang di lukisan itu…? Jan Pieterszoon Coen???”

“Ya, ya, benar sekali!” Sara bertambah antusias. “Abang Hustam tahu semua tentang aku dan ayah angkatku?” Wajahnya menampakkan keheranan.

“Ya, terang tahu. J.P. Coen itu, kan, Gubernur Jenderal Batavia yang sangat terkenal. Dan, Sara…, kekasihmu bernama Pieter yang…—mmm…, mati digantung, kan?”

Hustam diam, menghela napas beberapa kali, berusaha menenangkan deburan aneh di dadanya, antara takut dan sensasi… entah apa. Baiklah, kalau ini proses kegilaanku yang lebih akut, akan kuikuti permainan ini. Toh, tak ada yang bisa kulakukan selain menurut.

“Ampuuun, Be! Gue pasrah, dah, kalo Babe mau masukin gue sekarang ke rumah sakit jiwa!” gumam Hustam pelan. Ya, aku toh hanya bisa menurut, seperti biasanya. Dan, aku, sedang berbicara dengan HAN-TU!

“Apa? Abang bilang apa?” Sara tak mendengar gumaman itu dengan jelas.

“Eh, enggak, kok, cuma ngomong sendiri. Mm, terusin aja kalo Sara mau cerita….” Hustam memberanikan diri menatap Sara, melupakan kecanggungannya. Sara memang manis!

“Begitulah, Bang. Aku tidak menyangka, Papa Jan bisa sekejam itu. Bahkan, terhadap aku sendiri….” Air mata Sara menitik. “Apa salah kalau kami saling mencintai, Bang? Aku memang baru 12 tahun dan Pieter 17 tahun. Tapi, Abang maklum, kan, betapa cinta kami sangat menggebu-gebu, sampai kami… lupa diri….” Wajah mendung Sara berubah merah jambu. “Tapi…, Papa Jan memergoki kami. Pieter lalu diadili dan dijatuhi hukuman mati. Sedangkan, aku… sungguh dipermalukan di muka umum! Punggungku dicambuki dengan hanya tersisa pakaian dalam di tubuh ini. Sungguh malu, Bang. Huhuhu….” Sara menutupi wajahnya. Tubuhnya berguncang-guncang seiring sesenggukan tangisnya.

Hustam perlahan mengulurkan tangannya, menyentuh bahu gadis itu. “Kamu sabar, ya. Mungkin emang udah jalannya kayak gitu.”

“Lihat punggungku ini, Bang!” Sara membuka kancing atas gaunnya dan menepikan pakaian dalamnya. Tampak bercak-bercak miring memanjang yang tampak aneh di sana.

Hustam kaget. Hatinya miris membayangkan betapa perih ketika punggung mulus itu dicambuki.

“Bang Hustam….” Tiba-tiba Sara mengangkat kepalanya. Disekanya bekas-bekas air mata di wajahnya dengan saputangannya. “Abang sudi tolong Sara?”

“Tolong apa?” Hustam bingung.

“Sara tahu, ini mungkin permintaan konyol. Tapi…, sejak Pieter tiada, aku benar-benar tak ingin hidup lebih lama lagi, Bang. Dia segalanya bagiku. Dia satu-satunya cintaku dan satu-satunya yang boleh menyentuh aku. Bang, bantu aku mengubah sejarah agar Pieter tak jadi menjalani hukuman mati dan aku tidak dipermalukan di depan umum, Bang….”

“Lha, tapi…, gimana caranya…?”

“Bang, Abang ingat kenapa Abang kupanggil ‘Pieter’ waktu kita baru berjumpa semalam?”

“Iya, inget. Emang kenapa? Apa tampangku mirip Pieter?”

“Ya! Abang mirip sekali dengan Pieter!” Sara melonjak gembira. “Berabad-abad aku menunggu kesempatan berjumpa seseorang yang mirip Pieter untuk menjalankan rencana ini, tapi tak pernah berhasil. Akhirnya, semalam Abang datang ke sini…! Aku yakin, Abang penyelamat aku! Aku pasti bisa bersatu dengan Pieter lagi selamanya! Ah, bahagianya!”

“Nanti dulu, deh! Gimana mungkin aku bisa mirip si Pieter? Dia, kan, Belanda asli. Lha, aku? Blasteran kagak jelas begini. Kulitku dari leher ke bawah rada gosong, cuma muka, nih, putih kayak bule dan rambut pirang tanpa pernah dicat.”

“Justru karena itu, wajah dan rambut Abang mirip sekali dengan Pieter! Soal kulit Abang yang lebih cokelat, aku yakin, para algojo itu tidak akan memperhatikan. Usia Abang yang sedikit lebih tua daripada Pieter waktu itu juga tidak masalah. Tapi…, apa Abang bersedia… mengorbankan nyawa Abang untuk Sara…?”

“Ini…, maksudmu gimana, sih, Sara? Aku belum ngerti. Kamu mau aku ngelakuin apa? Kenapa bawa-bawa algojo segala?”

“Mmm…, aku mau…, Abang gantikan Pieter menjalani hukuman mati itu, sementara aku kabur bersama Pieter….”

“APA???”

Hustam pingsan.

 


POLRES JAKARTA UTARA, 17 JUNI 2014, SORE


“Hei, Hustam! Babe kamu menjenguk, tuh! Lekas, bangun!”

Masih setengah linglung, Hustam membiarkan saja petugas itu mengeluarkannya dari sel, memborgol kedua tangannya, lalu mendorong-dorong tubuhnya menuju ruangan pimpinan polisi.

Begitu sosoknya muncul, sang babe langsung menyambut dengan jeweran keras di telinga. “Dasar anak sialan! Selamanya lo cuma bisa bikin malu Babe doang, he?! Kakek moyang lo dulu pejuang yang mati-matian ngebelain Jakarte biar kagak digerogotin Kumpeni! Bahkan, lo sengaja gue namain Hustam, singkatan nama Muhammad Husni Thamrin, pahlawan kemerdekaan dari Betawi, noh, biar lo nurunin kehebatannye! Eeeh, ternyate, udah muke lo bule kagak jelas kayak Kumpeni begitu, sekarang lo jadi pembunuh pula! Lo bener-bener sakit, ye! Kagak sudi gue ngakuin elo lagi! Emang mestinye dari lahir udah gue buang lo ke kali!”

PLAK!!! Sebuah tamparan melayang ke pipi Hustam. Saat itu juga, terbayang kilatan adegan yang bukan sekali saja terjadi selama hidupnya. Pertengkaran tak berujung!


PLAK!!!

“Belain aje terus, tuh, anak haram lo!”

Emak memegangi pipinya yang merah ditampar Babe, menahan tangis sekuatnya. Nekat, dia luapkan seluruh sesak di dadanya, “Lo emang tega, Be! Kenapa, sih, lo kagak pernah percaya kalo si Hustam kebule-bulean gitu karena turunan kakek buyutnye yang Indo dan bukan karena gue selingkuh sama mantan majikan gue? Kenape lo nyiksa gue sama Hustam tiap hari kayak gini, tapi kagak mau juga nyere’in (7) gue? Karena lo takut kehilangan warisan babe gue, kaaan?!”

“Eeeh, ape lo bilang??? Udah berani ngelawan laki lo??? Nih, rasain! Biar lo kapok!!!”

Tamparan, pukulan, hingga sabetan ikat pinggang pun ambil peranan. Hustam tahu sekali rasanya. Bukan sekali juga dia nekat mendekat, merelakan tubuhnya menjadi tameng bagi emaknya.

“Pak Sadeli, sabar, Pak. Anak Bapak belum terbukti bersalah. Kami masih menyelidiki kasus ini. Bapak jangan menghakimi dia sekasar itu, Pak....” Di saat yang sama, Pak Kepala Polisi berusaha meredakan kemarahan babe Hustam.

“Pak Polisi! Dari kecil nih anak emang rada aneh. Sukanye menyendiri, kadang ngomong sendiri. Kuliahnye aje putus di tengah jalan lantaran die bikin kasus di kampusnye. Nah, yang mati semalem ‘ntu dosen sejarah die, yang bikin die di-DO (8). Pasti nih anak diem-diem dendam sama tuh dosen! Semuanye udah jelas, Pak, pasti die yang ngebunuh! Hukum aje seberat-beratnye!” Babe Sadeli terus mencerocos penuh emosi.

Selama itu, Hustam bergeming saja. Matanya setengah dia pejamkan. Masih berat dibuka—pasti karena pengaruh obat bius yang disuntikkan paramedis tadi. Lagi pula, dia sangat muak melihat wajah ayah yang temperamental itu. Kedua tangan Hustam mengepal semakin erat. Rasa takut telah terkalahkan emosinya yang hampir meledak. Babe boleh saja tidak mengakui aku sebagai anaknya. Aku memang belum bisa membuat Babe bangga. Tapi, menuduh aku membunuh mantan dosenku sendiri, benar-benar tidak bisa kumaafkan!

“Gue kagak sejahat itu, Be!!! KAGAAAK!!!”

“Heh, diam! Yang sopan di depan Pak Kepala!” hardik petugas yang menggiring Hustam tadi. Dan…, PLAK!!! Spontan tangannya menampar Hustam. Pipi yang sebelumnya sudah “dimesrai” tangan kasar ayahnya.

GRRRGGGHHH!!! SEMUA KEPARAAAT!!!”

Entah mendapat kekuatan dari mana, seiring teriakannya itu, Hustam menyentakkan tangannya yang terborgol kuat-kuat hingga terpisahlah borgol sebelah kiri dan kanannya. Pak Kepala Polisi segera berseru memanggil anak-anak buahnya untuk mengamankan pemuda yang mengamuk itu.

Di dalam hatinya, Hustam sudah berketetapan, dia akan memenuhi permintaan Sara!

 


WILHELMINA PARK (9) , 18 JUNI 1890, SORE


Huaaah….” Hustam membuka mata dan segera saja terlonjak kaget. Dia berada di sebuah bangku taman berukir yang sangat indah. Dan, di sampingnya..., “Ka…kamu lagi…?”

“Ya, ini Sara, Bang. Aku terus mengikuti ke mana pun Abang pergi. Aku tak tega melihat Abang disiksa. Perlakuan babe Abang sama saja dengan Papa Jan. Jahat! Maka, untuk menghibur hatimu, aku bawa Abang ke sini. Aku tahu, Abang sering memimpikan melihat taman indah ini, yang sudah tak ada lagi di zamanmu, kan? Selamat menikmati Wilhelmina Park, Bang Hustam!”

“Hah? Ini beneran Taman Wilhelmina? Gimana kamu bisa tahu keinginanku? Eh, tapi…, waktu kamu hidup, kan, ini taman belum ada….” Hustam bingung dan takjub melihat taman seluas dan sebagus itu.

“Abang lupa? Aku, kan, bisa pergi ke masa dan tempat mana pun yang aku mau. Dan, karena Abang sudah berinteraksi denganku, aku juga bisa bawa Abang ke mana pun! Hihihi….”

Gadis itu mengikik geli. Tapi, tidak, suara tawanya sama sekali tak menakutkan seperti sosok hantu di film-film horor picisan bikinan negeri ini. Justru, bagi Hustam, tawa itu manis sekali. Wajah Sara begitu polos dan lembut, gayanya lincah dan ceria. Hustam memandangi gadis itu. Dan, untuk pertama kalinya, dia merasakan suatu getaran aneh di hatinya. Bahkan, dia bisa merasa normal setiap kali berada di dekat Sara. Suara-suara aneh pengganggunya seakan tak pernah ada!

“Ayo, Bang. Aku temani keliling taman ini.” Sara menarik tangan Hustam, mengajaknya melihat-lihat taman itu. Di bangku-bangku taman, juga di lapangan berumput hijau empuk itu, tampak pasangan-pasangan maupun keluarga-keluarga yang asyik bercengkerama dan berpiknik. “Itu Citadel (10) Prins Frederik Hendrik!” Sara menunjuk sebuah bangunan benteng yang kokoh. “Dan, itu… Waterloo Monument (11) ! Ini hari Sabtu. Para pembesar dan keluarganya biasa bertamasya di sini.”

“Wah, aku kagak nyangka bisa ngeliat semua ini! Makasih banget, Sara!” Di bawah pohon angsana, dengan kikuk Hustam menggenggam tangan Sara. “Sekarang aku udah puas. Hidup pun nggak ada artinya. Semua orang nganggap aku nggak berharga. Aku siap dijemput maut, Sara. Aku bersedia gantiin Pieter di tiang gantungan.”

Sara mengembangkan senyum termanisnya. “Dank u (12) , Abang Hustam.” Dia berjingkat, mengecup pipi Hustam. “Besok tanggal 19 Juni, tanggal berdarah itu,” katanya penuh duka. “Aku sudah menyuap para penjaga dengan uang emas yang banyak, untuk menyelundupkan Abang ke penjara bawah tanah Stadhuisplein (13), menggantikan Pieter, kekasihku….”

Hustam mengangguk setuju. Dipandanginya wajah Sara lekat-lekat.

Untuk pertama kalinya, dia bersekutu dengan suara-suara di dalam kepalanya, menyusun suatu rencana besar. Rencana yang tak dia katakan kepada Sara!

 


BERITA UTAMA SEBUAH HARIAN SORE IBU KOTA, 18 JUNI 2014


Pengungkapan kasus pembunuhan Profesor Doktor Tedi Wirakusuma, dosen Jurusan Sejarah Universitas Indonesia sekaligus kurator Museum Fatahillah Jakarta, semakin menemui titik terang. Hustam bin Sadeli, tersangka tunggal kasus ini, diduga kuat membunuh korban karena dendam.

Korban adalah mantan dosen tersangka saat korban masih mengajar di sebuah universitas swasta di Jakarta, dua tahun lalu, dan tersangka adalah mahasiswa Jurusan Sejarah Semester III di universitas tersebut. Beberapa saksi mengungkapkan, ketika itu Profesor Tedi merobek-robek tugas akhir semester Hustam karena terlambat mengumpulkan, sambil mengucapkan kata-kata penghinaan. Hustam, yang tidak terima diperlakukan demikian, mengamuk hingga merusak beberapa properti kampus. Akibatnya, dia dikeluarkan dari universitas. Mungkin inilah motif pembunuhan sadis di bekas Kastil Batavia beberapa hari lalu.

Saat ini, tersangka yang baru tiga bulan mengajar di sebuah SMP di Jakarta Utara masih dalam perawatan ketat di RS Kepolisian. Dokter Tamimi, salah satu tim medis yang menangani Hustam, mengatakan, “Kondisi jiwa pasien tidak stabil. Dia sering berhalusinasi dan tidak menyadari realitas di sekelilingnya. Dia sering tiba-tiba pingsan apabila menghadapi suatu kondisi yang membuatnya merasa terdesak atau terancam. Di sisi lain, apabila emosinya tersulut, dia bisa melakukan tindakan-tindakan ekstrem di luar kontrol dirinya.”

Menurut sebuah sumber, Hustam diterima mengajar di SMP itu karena sang kepala sekolah adalah teman baik ayah Hustam.

Kini pihak kepolisian masih mengumpulkan bukti-bukti lebih lanjut.

 


LAPANGAN STADHUISPLEIN, 19 JUNI 1629, SIANG


Eksekusi terhadap terpidana mati, Letnan Muda Pieter Jacobs Cortenhoeff, selesai dilaksanakan. Warga Batavia, yang menyemut di tepi lapangan menyaksikan hukuman mati tersebut, heboh. Gubernur Jenderal Coen memurkai para petinggi pengadilan dan penjaga penjara. Pemimpin tertinggi Hindia Belanda itu baru kembali dari Sunda Kelapa (14) , setelah mendapat laporan mendadak bahwa ada penyusup dari Mataram yang merusuh di pelabuhan. Namun, ternyata, itu hanya laporan palsu.

“BODOH!!! Kenapa eksekusi dilakukan tanpa menunggu saya kembali?! Kenapa pula kalian izinkan hukuman gantung dengan wajah terbuka yang telah disepakati Raad van Justitie (15) diganti hukuman pancung dengan wajah tertutup?! Ini akibatnya! Bukan si Cortenhoeff berengsek itu yang dihukum pancung, tetapi malah lelaki pribumi tua ini! Ada yang tahu siapa dia? Lalu, ke mana kedua pasangan zina itu? Bagaimana mungkin mereka bisa menghilang begitu saja?! Apa kerja kalian, he???”

“Kami tidak tahu, Tuan. Kami seperti terhipnotis, seperti ada yang memerintahkan kami melakukan semua itu di luar sadar kami. Ampuni kami, Tuan….”

Godverdomme! (16) Sudah! Segera angkat dan buang mayat orang tua itu dan cari Cortenhoeff dan Sara sampai dapat!”

Coen menatap muak ke sebuah kepala yang sudah terlepas dari badannya tergenangi darahnya sendiri. Tak tampak lagi kesangaran di wajah itu.

 


BREAKING NEWS SEBUAH TELEVISI SWASTA, 21 JUNI 2014


Hustam bin Sabeni, tersangka kasus pembunuhan Profesor Tedi, yang diduga mengidap kelainan jiwa dan pagi tadi dilaporkan menghilang secara tiba-tiba dari ruang perawatannya di RS Kepolisian yang dijaga ketat, malam ini ditemukan tewas mengenaskan di bekas penjara bawah tanah Museum Sejarah Jakarta, dengan kepala terpenggal. Sebuah pedang kuno dari zaman Belanda yang berlumuran darah tergeletak di sisinya.

Polisi belum bisa mengatakan apakah kematian Hustam ada kaitannya dengan dibunuhnya Profesor Tedi dan hilangnya Sabeni Sadeli, ayah Hustam, secara misterius dari rumahnya, dua hari yang lalu.

Sementara itu, beberapa menit lalu kami mendapat berita bahwa pihak kepolisian baru saja menangkap pembunuh Profesor Tedi yang sebenarnya. Pelaku adalah pembunuh bayaran suruhan istri Profesor Tedi. Nyonya Tedi cemburu karena suaminya memiliki istri simpanan.

 


BEBERAPA JAM SEBELUMNYA…


“Hahaha…. Kamu memang ahli strategi hebat! Entah bagaimana caranya, tipu muslihatmu berhasil membuat babe kamulah yang berada di tempat pesakitan itu. Bahkan, kamu berhasil pula membohongi semua orang, termasuk Gubernur Jenderal! Ckckck…. Hebaaat! Kamu, yang seumur hidupmu dianggap bodoh oleh sekelilingmu dan selalu ingin mati, tiba-tiba jadi pintar dan ingin hidup selamanya. Itu semua berkat Sara-ku, kan? Dia memang menakjubkan, tapi juga tolol. Dia lupa bahwa aku ini sudah mati seperti dia, sehingga kami mudah saja untuk bersatu kembali. Buat apa dia repot-repot hendak mengubah sejarah dengan meminta bantuanmu? Hahaha…. Dasar dia masih kecil, masih suka berfantasi berlebihan!

“Lalu, kamu? Babemu benar, kamu memang pecundang sejati! Kamu kira, kamu bakal berhasil juga mengecundangiku? Kamu berniat membawa Sara ke zamanmu, kan? Haha…, kamu lupa bahwa aku bisa mengejarmu ke mana pun demi merebut Sara-ku kembali! Sekarang, rasakan ini!”

Pieter Cortenhoeff menebas leher Hustam dengan pedangnya, meninggalkan mayat pemuda itu di penjara lembap dan gelap yang pernah mengurungnya dan memisahkan dia dari cinta sejatinya, 385 tahun yang lalu.

 

 

(1) Terletak di Jl. Tongkol, daerah Pasar Ikan, Jakarta Utara.
(2) Benteng di wilayah kota. Tempat para petinggi Belanda dan keluarganya tinggal. Didirikan Jan Pieterszoon Coen, Gubernur Jenderal Hindia Belanda periode 1619 –1623 dan 1627–1629.
(3) Saartje (Sara) Specx adalah putri Jacques Specx, petinggi VOC yang kembali ditugaskan di Jepang, sehingga anaknya dititipkan pada J.P. Coen di Batavia. Ibunya Sara adalah wanita Jepang. Sara meninggal di Formosa (Taiwan), 1636.
(4) Sebutan untuk ayah (Betawi).
(5) Sebutan untuk VOC = Vereenigde Oost-Indische Compagnie.
(6) Tokoh pahlawan Betawi legendaris (semacam “Robin Hood”) yang konon memiliki kekebalan tubuh dan hanya bisa mati ditembak peluru emas.
(7) nyere’in = menceraikan; bahasa percakapan Betawi.
(8) Drop Out = putus sekolah/kuliah.
(9) Taman modern terluas di Batavia. Sejak 1950, oleh Soekarno (presiden pertama Republik Indonesia), diubah menjadi Masjid Istiqlal.
(10) Benteng.
(11) Dikenal juga sebagai Atjeh Monument yang dulu terletak di Wilhelmina Park. Dibangun untuk memperingati tewasnya serdadu Belanda dalam perang di wilayah Nangroe Aceh Darussalam.
(12) Terima kasih (Belanda).
(13) Balai Kota Batavia. Kini menjadi Museum Sejarah Jakarta atau Museum Fatahillah.
(14) Pelabuhan utama di Batavia pada masa itu.
(15) Dewan Kehakiman.
(16) Umpatan dalam bahasa Belanda.

 

Download the ePub Print

Onherroepelijk einde


Op de overblijfselen van Kasteel Batavia, (1) 16 juni 2014, ’s avonds


Hijgend hield de jongeman stil voor de hoge, dikke bakstenen muur die zijn weg versperde. Hij probeerde op adem te komen. Het leek alsof zijn gewrichten het zouden begeven. Hij had geen idee hoe ver hij al had gerend, langs welke straten hij was gegaan, en waar hij nu was. Hij wist alleen dat hij rennen moest. Rennen. Rennen. Gedreven door dat beetje gezond verstand dat nog in zijn hersens restte.

Voorzichtig, nadat zijn adem wat regelmatiger was geworden, keek hij om in de richting van waar hij gekomen was. Maar hij zag niets anders dan een diepe duisternis.

‘Hehe, ik ben veilig!’ Hij streek zich over zijn borst en haalde diep adem.

He? Veilig? Gered waarvan? Veilig waarvoor? Waarom ‘veilig’?

Plotseling gonsden die vragen door zijn hoofd. Hij voelde een scherpe pijn alsof hij overal hard op zijn schedel werd geslagen.

‘Auuuuuuuu...’ Hij drukte zijn handen stevig op zijn blonde hoofd, om de hevige pijn een beetje te verlichten. Zijn gegil doorbrak de stilte van de nacht die alleen werd opgeluisterd door het vage geluid van verkeer ergens ver weg, uit de tegenovergestelde richting van waar hij gekomen was.

‘He? Is dat daar buiten? Wil dat zeggen ... dat ik hier binnen ben?

Nu pas bemerkte hij dat de hoge muur die zijn weg versperde, deel uitmaakte van een lege, vochtige en bedompte ruimte zonder plafond. Er waren alleen wat halfvergane balken die het dak ondersteunden. Dit gebouw moest al heel oud zijn. Hij hoorde het geruis van verkeer dat van buiten kwam. Af en toe scheen het licht van koplampen naar binnen door een venster met gebarsten ruiten, waarvoor wat planken waren gespijkerd. Oh mijn God! De jongeman huiverde toen een lichtflits de ruimte even verlichtte en hij de luchtwortels van een waringin vlakbij het kozijn van het raam zag hangen, helemaal tot op de grond. Lang en griezelig.

‘Pieter? Oh, Pieter! Eindelijk ben je dan gekomen, mijn liefste!’

‘Ww... wie ben je?’, bracht de jongeman met moeite uit.

Voor hem stond een jong meisje in een ouderwetse, crèmekleurige jurk. Haar gezicht was niet te zien in het donker maar telkens als er een lichtflist naar binnen schoot, kon hij haar bleke gezicht en haar bruine haren zien. Ze leek erg jong. Nog in haar tienerjaren.

‘Pieter ... ken je me niet meer?’

‘Ik ben Pieter niet! Ik ben .... Hustam,’ antwoordde de jongeman verward.

Het meisje zweeg. Lange tijd keek ze naar het gelaat van Hustam, waarop ze beurtelings angst, verwarring en vervreemding zag. Dat gevoel van vervreemding dat hem altijd vergezelde, waar hij ook heenging.

‘Ja, ik weet het. Jij bent inderdaad mijn Pieter niet. Die is terdoodveroordeeld door mijn stiefvader, honderden jaren geleden.’ Haar stem stokte in een poging niet te huilen. Hustam sprong geschrokken op. ‘W... wat? Honderden jaren geleden? Dus... dussss, jij bent ...? Ga weg!!!

Vreemde stemmen – die niet vreemd meer voor hem waren – omringden Hustam van alle kanten. Vreemde stemmen die iets zeiden maar hij wist niet wat. Hij hoorde alleen de herrie waaruit hij nimmer de betekenis kon opmaken, maar die hem altijd achtervolgde. Hem achtervolgde, hem omringde ... Hij ging op zijn hurken zitten en kneep zijn ogen stijf dicht. Hij legde zijn handen plat tegen zijn oren. Zweet parelde op zijn voorhoofd en op zijn hals en doordrenkte de boord van zijn hemd. Het waren diezelfde stemmen die hem daarstraks op de vlucht hadden gejaagd. Hij had zo ver mogelijk weg willen rennen van die stemmen. Hij had zich willen verbergen op een zo donkere en afgezonderd mogelijk gelegen plek waar die stemmen niet konden komen. Maar nu hadden ze hem hier weer gevonden. En de stemmen kwamen steeds naderbij en werden steeds luider, klaar om hem op te slokken.

 


Op de overblijfselen van Kasteel Batavia, 17 juni 2014, ‘s morgens


‘He! Opstaan jij!’ Een geluid als van een bariton bulderde in Hustams oren. Het leek een stem te zijn.

Hustam kwam weer bij zinnen. Zijn oren vingen steeds duidelijker stemmen op. Er was niet alleen die bariton, blijkbaar. Om hem heen bevond zich een menigte andere geluiden. Dat waren niet, echt niet, de stemmen die hem gisteren hadden overvallen. De stemmen van nu waren veel luider maar ... duidelijk menselijke stemmen.

Langzaam keek Hustam op. Hij opende zijn ogen een beetje. Het deed pijn. Hij deed zijn ogen heel even open en kneep ze meteen weer dicht. Hij merkte dat hij nog steeds op zijn hurken zat op dezelfde plek waar hij de avond tevoren zijn ogen en oren had gesloten. Ja, dit was dezelfde plek als gisteravond.

‘He, schiet op. Ga staan!’ De stem stond hem niet toe dat hij lang over zijn situatie kon nadenken. De man sloeg Hustam met een korte stok op zijn arm. Niet hard, maar voldoende om hem te dwingen op te staan.

Hustam knipperde met zijn ogen en dwong zijn oogleden zich te openen, tegen de verblindende lichtstralen in die hem het zicht ontnamen. Eerst vaag en toen steeds duidelijker werd hij zijn omgeving gewaar en nam die vervolgens goed in zich op. Wat hij zag, verwarde hem enorm en boezemde hem angst in. Stoere mannen in bruine uniformen waren druk doende om alle hoeken en gaten van de omgeving te doorzoeken. Er waren ook verplegers, politieauto’s, een ambulance, een lijkwagen en mensen met camera’s en notitieboekjes in hun handen – waarschijnlijk journalisten en cameramannen.

‘Waar is je identiteitsbewijs?’ vroeg een forse man.

Hustam gluurde uit zijn ooghoeken naar de man. Nu pas zag hij dat de man ook een bruin uniform aan had. Op zijn borst prijkte een rij medailles en een klein naambordje. Het leek erop dat hij de hoofdagent was.

Zenuwachtig haalde Hustam zijn portefeuille uit zijn zak. Door zijn gejaagdheid trilden zijn handen toen hij er zijn identiteitskaart tussen de andere kaarten die erin zaten, wilde uitpakken. Ongeduldig griste de agent de portefeuille uit Hustams handen en haalde de hele inhoud eruit. Hij bekeek iedere kaart een voor een aandachtig. Hij draaide een identiteitskaart om en om en las wat erop stond.

‘Dus jij heet Hustam bin Sabeni?’

Hustam kon alleen maar bevestigend knikken. Hij voelde zich helemaal niet lekker. Hij had het gevoel dat het noodlot hem weldra zou bespringen.

‘Je woont in Kampung Sungaibambu?’

Hustam knikte weer.

‘Je ben een docent op deze middelbare school?’ vroeg de hoofdagent verder terwijl hij een naamkaartje omhoog hield.

Hustam knikte nogmaals.

‘Je kunt toch wel praten, mag ik aannemen? Je mag best je stem gebruiken om mij te antwoorden in plaats van alleen maar te knikken!’

‘J... ja, meneer.’

‘Hoe lang geef je daar al les?’

‘Dr... drie maanden, meneer.’

‘Wat doceer je?’

‘Ge... schie... denis.’

‘Hmmm. Dus je bent geschiedenisleraar? En wat deed je hier gisteravond?’

‘Ik ... weet niet ... wat ik hier doe en waarom ik hier ben. Ik weet ook niet waar ik ben. Ik zette het alleen maar op een rennen. En nu opeens ben ik hier.’

Stom antwoord, Hustam! Moet je zien, ze zullen weldra denken dat je gek bent. Dat moment zal spoedig komen. Vast en zeker!

Pets! De agent gaf Hustam een klap.

Zie je nou wel! Die klap is het begin, misschien wel van de hel.

‘Weet je wel waar je bent?’

Hustam keek om zich heen. Hij kon alleen maar vermoeden waar hij was. Het was een oud gebouw. Heel oud. Maar meer dan dat wist hij niet. Daarom schudde hij zijn hoofd in de hoop dat de hoofdagent hem het antwoord zou geven.

‘Dit zijn de overblijfselen van Kasteel Batavia. Ben je hier ooit geweest?’

‘Hmmm... eh ... misschien, meneer. Ik kan het me niet herinneren,’ antwoordde Hustam voorzichtig.

‘Je kunt het je niet herinneren, he? Oké. Net zei je dat je gisteravond hier naartoe was gerend. Waarom? Zat iemand je achterna? Of zat jij iemand achterna? En toen je hier kwam, wat deed je toen? Heb je hier iemand ontmoet? Wat heb je met die persoon gedaan?’

Hustam schudde zijn hoofd. Hij begon in de war te raken van die hele reeks vragen. Bovendien tolde zijn hoofd van het lawaai van de sirenes van de politieauto’s en van de ambulance buiten.

‘Luister! Er is hier net een lijk gevonden van een professor in de geschiedenis die ook de curator was van het museum. Het is interessant en wel heel toevallig dat jij hier bent op het moment dat er een lijk gevonden wordt en dat jij ook nog eens geschiedenisleraar bent! Geschiedenis en geschiedenis die mekaar treffen of een historische plek! Hahahaha...’

Zweetdruppels vochten om een plaats op Hustams voorhoofd. De woorden van de agent troffen hem. Geschiedenis en geschiedenis. En zijn hart schreeuwde: ‘Ik haat geschiedenis!!!’

‘Oke, Hustam. Jouw aanwezigheid hier, in deze duidelijk onbeholpen staat, is heel belastend voor je. Dus je hoeft je niet in allerlei bochten te wringen. Geef nou maar direct toe dat jij die professor vannacht hebt vermoord!’ zei de hoofdagent met klem.

‘Ik ... ik ...’

De vreemde stemmen die altijd door zijn hoofd zoemen, begonnen hem weer te omgeven. Hij had geen enkele aandacht meer voor wat er om hem heen gebeurde. Hij omklemde zijn hoofd want het leek alsof hij door duizend wespen werd aangevallen.

‘Aauu!’ Hustam schudde hevig.

‘He, wat is er met je? Ben je ziek?!’

‘Oooh!’ Weer gilde Hustam het uit terwijl hij naar zijn hoofd greep.

De hoofdagent riep zijn ondergeschikte. ‘Zorg dat hij niet wegloopt en laat de verplegers hem onderzoeken. Het ziet er naar uit dat hij een psychische stoornis heeft.’

‘In orde, commandant!’

Dat was het laatste wat Hustam hoorde. Vervolgens voelde hij dat iemand hem meetrok.

 


Kasteel Batavia, 17 juni 1629, overdag (2)


‘Ben... ben je al wakker?’

Hustam wreef zich in de ogen. Is dat meisje er weer? Oh, nee! Waar ben ik?

‘Hoe heet je? Hus-tam? Rustig maar. Ik ben niet gevaarlijk hoor.’ Het meisje glimlachte. Vriendelijk. Geruststellend. ‘Zal ik je maar “oudere broer” noemen? Ik heb gehoord dat je uit Batavia komt, nietwaar?’

Hustam knikte en probeerde ook te glimlachen. Een ongemakkelijke glimlach. Nu zag hij pas dat het meisje een Aziatisch gezicht had – misschien Japans. Ze had een beetje spleetogen. Maar haar huid was blank. Meer zoals de huid van een Europeaan of van een Amerikaan. Haar haar was lichtbruin; niet zwart, donkerbruin, of rood, maar ook niet blond. Ze was van gemiddelde lengte. Ze had dezelfde jurk aan als gisteravond. He, heb ik haar daadwerkelijk gisteren gezien? Vannacht? En wat zei ze nou? Batavia???

‘Wie ben je eigenlijk? Hustam raakte geïrriteerd. Hij herinnerde zich alleen dat gisteravond het meisje iets had gezegd wat hem bang had gemaakt. Toen, toen ... ooooh, ik weet het ook niet meer!

‘Ik heet Saartje Specx (3) maar de mensen noemen me meestal Sara. Ik heb ook liever dat ze mij Sara noemen. Het klinkt veel aardiger.’

‘Wat? Jij bent ... Sara Specx? Dus, waar zijn we nu dan? Hustam sprong op en week achteruit. Hij draaide met zijn ogen en keek om zich heen.

Hij zat nu op een oud bed. De kamer was groot en had een marmeren vloer. Het plafond was hoog. Aan de muren hingen schilderijen in antieke lijsten. De grootste was duidelijk een schilderij van een hooggeplaatste Hollandse held met een spits gezicht die er angstaanjagend uitzag met zijn dikke en woeste snor. Huh? Jan Pieterszoon Coen? Terstond herinnerde Hustam het zich. Het portret stond in veel geschiedenisboeken waaruit hij had moeten leren in zijn schooltijd en op de universiteit. Tegenwoordig probeerde hij zich dit portret weer voor de geest te halen om het aan zijn leerlingen te beschrijven.

Daar was geen twijfel over mogelijk. Ja, ter meerdere eer en glorie van zijn voorouders van vaderszijde die naar verluidt dit land hadden verdedigd tegen de Compagnie. Volgens Hustams vader was een van zijn voorouders een van de rechterhanden van Si Pitung.(4) Als laatste afstammeling moest Hustam het verhaal van de heldendaden van zijn voorouders doorgeven aan de jongere generaties. Daarom had zijn vader erop gestaan dat hij geschiedenisleraar werd. Of Hustam het nu wilde of niet, dat kon zijn vader niets schelen. Anders zou hij niet langer als zoon erkend worden.

‘Luister! Ken jij Sara?’ riep Sara enthousiast uit en doorbrak daarmee Hustams overpeinzingen. ‘Dit is het huis van mijn pleegvader. Kasteel Batavia.’

‘Dus je bent een geest? De geest van Sara Specx? En dit is Kasteel Batavia? En jouw pleegvader is dus degene op dat portret? Jan Pieterszoon Coen?!’

‘Ja, ja, dat klopt!’ Sara ging gedreven verder. ‘En jij weet blijkbaar alles van mij en mijn pleegvader!’ Haar gezicht verried verbazing.

‘Ja, natuurlijk weet ik dat. J.P. Coen was immers de beroemde Gouverneur-Generaal van Batavia. En, Sara, jouw geliefde Pieter ... mmm... is opgehangen, toch?’

Hustam zweeg en haalde een paar keer diep adem, in een poging het vreemde gebonk in zijn borst tot bedaren te brengen, een gevoel dat het midden hield tussen angst en sensatie. Goed, als dit hoort bij mijn acute gekheid dan zal ik dit spel maar meespelen. Ik kan toch niets anders doen dan erin meegaan.

‘Sorry, vader! Ik zal me niet verzetten, als jij mij nu in het gekkenhuis stopt,’ mompelde Hustam zachtjes. ‘Ja, ik kan toch alleen maar volgzaam zijn, net als altijd. En nu ben ik aan het praten met een spook!’

‘Wat? Wat zeg je?’ Sara kon niet precies horen wat hij mompelde.

‘Eh, niets. Ik zit zomaar in mezelf te kletsen. Als je meer wilt vertellen, ga je gang, Sara.’ Hustam vermande zich om Sara aan te kunnen kijken en hij vergat zijn onbeholpenheid. Sara was inderdaad erg mooi!

‘Het zit zo. Ik had er geen idee van dat papa Jan zo wreed zou zijn. Laat staan tegenover mij.’ Sara begon te huilen. ‘Wat was er verkeerd aan onze liefde? Ik was inderdaad pas twaalf en Pieter zeventien. Maar je begrijpt toch wel dat onze liefde zo opvlamde dat wij onszelf vergaten?’ Sara’s gezicht klaarde op en ze begon te blozen. ‘Papa Jan heeft ons op heterdaad betrapt. Pieter is toen veroordeeld tot de doodstraf. Terwijl ik in het openbaar te schande werd gezet en zweepstraf kreeg totdat ik alleen dit nog maar aan mijn lijf had! Ik schaamde me dood. Huhuhu...’ Sara verborg haar gezicht. Haar lichaam schokte met het ritme van haar gehuil.

Hustam strekte langzaam zijn arm uit en raakte de schouder van het meisje aan. ‘Je moet maar geduld hebben. Misschien moest het zo wel gaan.’

‘Moet je mijn rug zien!’ Sara maakte de bovenste knopen van haar jurk los en schoof haar ondergoed opzij. Je kon duidelijk schuine, langwerpige striemen zien die er heel gek uitzagen.

Hustam schrok. Zijn hart kromp ineen toen hij zich voorstelde hoe pijnlijk het had moeten zijn toen zweepslagen die zachte huid op haar rug raakten.

‘Hustam...’ Plotseling hief Sara haar hoofd op. Ze veegde de resten van haar tranen weg met een zakdoek. ‘Wil je mij helpen?’

‘Waarmee?’ zei Hustam, verbaasd.

‘Ik weet dat dit misschien een idioot verzoek is maar sinds Pieter er niet meer is, heb ik geen enkele zin om nog langer te leven. Hij was mijn alles. Hij was mijn enige liefde en de enige die me mocht aanraken. Wil je me helpen om de loop van de geschiedenis te veranderen, zó dat Pieter niet de doodstraf kreeg en ik niet in het openbaar te schande werd gezet?’

‘Hoe dan?’

‘Weet je nog dat ik je “Pieter” noemde toen we elkaar vannacht ontmoetten?’

‘Ja, dat weet ik nog. Wat wil je daarmee zeggen? Lijk ik op Pieter?’

‘Ja! Je lijkt sprekend op Pieter!’ Sara sprong uitgelaten op. ‘Eeuwenlang heb ik moeten wachten tot ik iemand tegenkwam die op Pieter leek, zodat ik mijn plan ten uitvoer kon brengen maar dat gebeurde niet. En toen kwam jij hier vannacht naartoe! Ik twijfel er niet aan dat jij mijn redder bent! Ik zal nu vast en zeker voor eeuwig met Pieter verbonden worden! O, wat een geluk!’

‘Wacht even, hoor! Hoe kan ik nu op Pieter lijken. Hij was toch een echte Hollander. En ik? Ik ben een onbestemde indo. Mijn huid is van boven tot beneden bruin. Alleen mijn gezicht is wit als dat van een blanke en mijn haar is blond zonder het ooit te verven.’

‘Dat is het hem nou juist. Jouw gezicht en jouw haar lijken precies op dat van Pieter! Dat jouw huid bruiner is, dat zal de beul vast niet opvallen. Je bent ook een klein beetje ouder dan Pieter toen, maar dat is geen probleem. Ben je bereid om je ziel te offeren voor mij?’

‘Wat bedoel je Sara? Ik snap het nog niet. Wat wil je dat ik doe? Waarom heb je het zelfs over een beul enzo?’

‘Ik wil ... ik wil dat jij Pieters plaats inneemt bij zijn executie en dan ga ik er met hem vandoor!’

‘Wat?’

Op dat moment viel Hustam flauw.

 


Op het politiebureau in Noord-Jakarta, 17 juni 2014, namiddag


‘He, Hustam! Je vader is hier om je te bezoeken. Schiet op, sta op!’

Nog half verdwaasd liet Hustam zich door een bewaker uit zijn cel halen en zijn handen boeien en liet hij zijn lichaam voortduwen naar de kamer van de hoofdagent. Op het moment dat hij tevoorschijn kwam, ontving zijn vader hem met een stevige draai om zijn oren.

‘Mislukkeling! Het enige wat je altijd hebt kunnen doen is je vader voor gek zetten, he?! Jouw voorouders waren strijders die op leven en dood vochten om Jakarta te verdedigen tegen overname door de Compagnie. Ik heb je zelfs Hustam genoemd omdat het een afkorting is van de namen Muhammad Husni Thamrin, de vrijheidsheld uit Batavia, opdat jij zijn voortreffelijkheid kon voortzetten. Maar nee, blijkbaar heb je een blanke kop net als de Compagnie en nou ben je ook nog eens een moordenaar! Jij bent echt gestoord! Ik erken je niet meer! Ik had je eigenlijk bij je geboorte al in een rivier moeten flikkeren!’

Pets! Een mep kwam terecht op Hustams wang. Op hetzelfde moment kwam hem een flits van een scène voor de geest, een scène die hij vaker had meegemaakt. Het was een gevecht zonder einde!

Pets!

‘Blijf je maar verdedigen, misbaksel!’

Zijn moeder aaide over zijn wang die rood was door de klappen van zijn vader en probeerde niet te huilen. Uit alle macht liet zij alles wat in haar borst was opgekropt eruit. ‘Hoe kun jij het over je hart verkrijgen, pa? Hoe zit dat? Jij hebt nooit kunnen geloven dat Hustam zo blank ziet omdat jouw voorouders indo waren en niet omdat ik met mijn vroegere baas heb liggen rotzooien? Waarom folter je mij en Hustam iedere dag op deze manier en wil je maar niet van mij scheiden? Dat komt omdat je bang bent dat je de erfenis van mijn vader misloopt, nietwaar?!’

‘Heeee, wat zeg je?! Heb je het lef om je tegen je man te verzetten? Ik zal je eens wat laten voelen zodat je het wel afleert!’

Meppen, klappen, ja zelfs een riem kwam eraan te pas. Hustam wist goed hoe het voelde. Het was niet de eerste keer dat hij naar voren sprong om met zijn lichaam zijn moeder te beschermen.

‘Meneer Sadeli, rustig aan. Het is nog niet bewezen dat uw zoon iets verkeerds heeft gedaan. Wij moeten de zaak eerst nog onderzoeken. U dient hem niet zo wreed te straffen, meneer.’ ‘Meneer de agent! Van kleins af aan was hij al vreemd. Hij houdt ervan om zich af te zonderen en soms praat hij in zichzelf. Hij is halverwege met zijn studie opgehouden omdat hij problemen had op de campus. Wel, de vent die vannacht is vermoord, is zijn geschiedenisdocent die er de reden voor was dat hij met zijn studie moest stoppen. Hij heeft natuurlijk in het geniep op wraak op zijn docent gezonnen. Alles is al duidelijk, meneer. Hij heeft hem vast vermoord! Straf hem maar zo zwaar als u kunt!’ ging pa Sadeli driftig voort.

Tot op dat moment had Hustam zich volkomen stil gehouden. Zijn ogen hield hij half gesloten. Het was nog steeds moeilijk om ze open te houden – dat was vast vanwege de injectie die hij van de verplegers had gekregen. Bovendien had hij ook geen zin om naar dat opgewonden gezicht van zijn vader te kijken. Hustam balde zijn vuisten. Zijn angst had nu plaats gemaakt voor emoties die op ontploffen stonden. Vader mag gerust zeggen dat ik zijn zoon niet ben. Ik heb hem inderdaad nooit trots kunnen maken. Maar om mij ervan te beschuldigen dat ik zelf mijn eigen docent heb vermoord, kan ik hem werkelijk niet vergeven!

‘Zo slecht ben ik niet, pa! Niet!’

‘He, hou je kop! Gedraag je voor de hoofdagent!’ beet de beambte hem toe die hem hiernaar toe had gebracht.En, pets! Spontaan gaf hij Hustam een mep op de wang die zo-even liefdevol was behandeld door zijn vaders grove handen.

‘Grrrggghhh!!! Jullie zijn allemaal schoften!!!’

Hij wist niet waar hij de kracht vandaan haalde maar al tierend sloeg hij krachtig zijn armen uit waardoor de handboeien links en rechts losgingen. De hoofdagent riep zijn mannen om de jongeman, die amok aan het maken was, te overmeesteren.

In zijn hart had Hustam al besloten dat hij het verzoek van Sara zou inwilligen!

 


Wilhelmina Park,18 juni 1890 (5)


‘Huaaah!’ Hustam opende zijn ogen en sprong geschrokken op. Hij zat op een prachtige houten bank in een park. En naast hem ... ‘Ben, ben jij het weer?’

‘Ja, ik ben het, Sara. Ik volg je waar je ook heengaat. Ik kan het niet aanzien dat ze je zo folteren. Dat gedrag van jouw vader is precies hetzelfde als dat van pa Jan. Gemeen! Dus om je een beetje op te vrolijken, heb ik je hier mee naar toegenomen. Ik weet dat je veel droomt over dit mooie park dat er in jouw tijd al niet meer is, toch? Geniet maar van het Wilhelmina Park, Hustam!’

‘Hè, is dit echt het Wilhelmina Park? Hoe wist je dat ik dat wou? Toen jij nog leefde, was dit park er nog niet.’ Hustam was in de war en keek vol bewondering naar het uitgestrekte en prachtige park.

‘Ben je het dan vergeten? Ik kan gaan naar welk tijdperk of welke plek ik maar wil. Omdat jij mij kent, kan ik jou ook overal mee naartoe nemen. Hihihi!’

Het meisje giechelde een beetje eng. Maar, nee, haar lach was niet zo grimmig als de lach van enge geesten in die goedkope horrorfilms die in dit land gemaakt worden. Integendeel, voor Hustam klonk haar lach juist erg lief. Sara zag er zo lief en onschuldig uit, en ze was zo vlot en vrolijk. Hustam keek het meisje aan en voelde voor het eerst hoe een vreemde trilling zijn hart beroerde. Hij voelde zich zelfs heel erg op zijn gemak steeds als hij bij Sara in de buurt was. Het was net of de vreemde, storende stemmen er niet meer waren!

‘Kom, laten we samen wat door het park wandelen.’ Sara trok Hustam mee om samen het park te bekijken. Op de banken in het park en op de zachte groene gazons zaten stelletjes en gezinnen gezellig te kletsen en te picknicken. ‘Dat is de Citadel Prins Frederik Hendrik!’ Sara wees naar een massief fort. ‘En dat is het Waterloo Monument! Het is vandaag zaterdag. De hoogwaardigheidsbekleders en hun gezinnen komen zich hier gewoonlijk wat verpozen.’

‘Jee, ik had niet gedacht dat ik dit alles ooit zou kunnen zien! Dankjewel, Sara!’ Onder een Padoukboom pakte Hustam onhandig Sara’s hand. ‘Nu ben ik helemaal tevreden. Het leven heeft geen betekenis meer. Iedereen denkt toch dat ik waardeloos ben. Ik ben bereid om de dood te accepteren, Sara. Ik ben bereid om Pieters plaats in te nemen aan de galg.’

Sara toonde haar liefste glimlach. ‘Dank je, Hustam.’ Ze sprong op en kuste Hustam op zijn wang. ‘Morgen is het 19 juni, die bloedige datum,’ zei ze vol verdriet. ‘Ik heb de bewakers al met veel goud omgekocht om jou de gevangenis onder het Stadhuisplein in te loodsen om de plaats van mijn geliefde Pieter in te kunnen nemen.’

Hustam knikte instemmend. Hij kon zijn ogen niet van Sara afhouden.

Het was voor het eerst dat hij zich verenigde met de stemmen in zijn hoofd en een groots plan bedacht. Een plan waarvan hij Sara niets vertelde.

 


Hoofdartikel in een avondkrant in de hoofdstad, 18 juni 2014.


De ontknoping van de moordzaak op prof. dr. Tedi Wirakusuma, docent geschiedenis aan de Universiteit van Indonesië en tevens curator van Museum Fatahillah Jakarta lijkt steeds dichterbij. Hustam bin Sadeli, de enige verdachte in deze zaak, wordt er ernstig van verdacht dat hij zijn slachtoffer uit wraak om het leven heeft gebracht.

Het slachtoffer is een oud-docent van de verdachte. Twee jaar geleden doceerde hij nog aan de universiteit in Jakarta waar verdachte destijds student geschiedenis was. Een aantal getuigen heeft verklaard dat op een zeker moment prof. Tedi een semesterexamenopdracht van Hustam verscheurde omdat hij hem te laat had ingeleverd. Daarbij had hij vernederende woorden geuit. Hustam accepteerde het niet dat hij zo behandeld werd en maakte amok waarbij hij een aantal zaken op de campus vernielde. Als gevolg daarvan werd hij van de universiteit verwijderd. Dat is mogelijk het motief voor de sadistische moord enige dagen geleden op de plek van het voormalig Kasteel Batavia.

Op dit moment is de verdachte, die pas drie maanden doceert aan een middelbare school in Noord-Jakarta, in bewaakte behandeling in een politieziekenhuis. Dokter Tamimi, een van de leden van het medisch team dat Hustam behandelt, verklaarde: ‘De conditie van de patiënt is instabiel. Hij hallucineert vaak en is zich niet bewust van de realiteit om hem heen. Veelvuldig valt hij ineens flauw wanneer hij in een situatie belandt die bedrukkend of bedreigend op hem overkomt. Aan de andere kant, als zijn emoties geprikkeld worden, kan hij extreem reageren en de controle over zichzelf verliezen.’

Volgens een informatiebron is Hustam aangenomen om les te geven op die middelbare school omdat het hoofd van de school een goede vriend is van zijn vader. Op dit moment is de politie bezig meer bewijsmateriaal te verzamelen.

 


Stadhuisplein, 19 juni 1629, midden op de dag


De executie van de terdoodveroordeelde onderluitenant Pieter Jacobs Cortenhoeff is voltrokken. De leden van de Bataviasche gemeente die waren samengedrongen aan de rand van het plein, kwamen in opstand toen zij getuige waren van de executie. Gouverneur-Generaal Coen was woedend op de hoge rechters en de gevangenisbewakers. De hoogste leider van Nederlandsch Indië was zojuist teruggekeerd van Sunda Kelapa waar hij naartoe ging toen er plotseling berichten waren dat Mataramse smokkelaars rellen veroorzaakten in de haven. Het bleken valse berichten te zijn.

‘Stommerds! Waarom hebben jullie niet met de executie gewacht tot ik terug was? Waarom hebben jullie toegestaan dat de onthoofding is voltrokken met bedekt hoofd, terwijl de Raad van Justitie had bepaald dat het ophanging aan de galg met onbedekt gelaat zou worden? Dit is nu het gevolg! Niet die schoft van een Cortenhoeff is onthoofd maar een oude inlandse man. Weet iemand wie hij was? En waar zijn die twee overspeligen? Hoe is het mogelijk dat ze er zo maar vandoor konden gaan? Wat zaten jullie te doen?’

‘We weten het niet, heer. We waren als gehypnotiseerd. Het was alsof iemand ons opdracht gaf om dit te doen, buiten ons weten om. Vergeef ons, heer ...’

‘Godverdomme! Genoeg. Ruim dat lijk van die ouwe op en gooi het weg en zoek die Cortenhoeff en Sara tot je ze gevonden hebt!’

Coen keek met walging naar een hoofd dat los van de romp in een plas bloed lag. Van het grimmige gelaat was niets meer te zien.

 


Laatste nieuws op een particulier televisiestation, 21 juni 2014


Hustam bin Sabeni, de verdachte in de zaak van de moord op prof. Tedi, van wie men vermoedde dat hij aan een geestesziekte lijdt en van wie hedenochtend werd gerapporteerd dat hij plotseling uit het ziekenhuis was verdwenen waar hij onder strenge bewaking werd verpleegd, is hedenavond dood aangetroffen in de gewezen gevangenis onder het Museum Sejarah in Jakarta. Hij is onthoofd. Een met bloed besmeurd oud zwaard uit de Nederlandse tijd lag naast hem.

De politie kan nog niet zeggen of Hustams dood verband houdt met de moord op prof. Tedi en de mysterieuze verdwijning van Sabeni Sadeli, Hustams vader, twee dagen geleden.

Ondertussen kregen we enige minuten geleden het bericht door dat de politie zojuist de werkelijke moordenaar van prof. Tedi heeft aangehouden. Het betreft een huurmoordenaar die ingehuurd was door prof. Tedi’s vrouw. Mevrouw Tedi was jaloers omdat haar echtgenoot er een tweede vrouw op nahield.

 


Enkele uren tevoren


‘Hahaha, jij bent echt een geweldige strateeg. Ik weet niet hoe je het voor elkaar kreeg, maar je bent er door een slimme truc in geslaagd om ervoor te zorgen dat je vader op de plaats van het onheil terecht kwam. Je hebt zelfs iedereen, tot de Gouverneur-Generaal toe, voor het lapje gehouden! Jajaja, geweldig! Jij, die je hele leven als een sukkel werd beschouwd en altijd maar dood wilde, werd ineens slim en wilde voor altijd leven. Dit is allemaal vanwege Sara, niet? Zij is echt betoverend maar ook dom. Ze vergat dat ik al dood was zodat we ons zonder probleem konden verenigen. Waarom al die moeite doen om de geschiedenis te veranderen door jouw hulp in te roepen? Hahahaha, dat komt omdat ze nog zo jong is en er overdreven fantasieën op nahoudt!’

‘En jij? Je vader had gelijk, jij bent echt een geboren provocateur. Jij dacht dat je onkwetsbaar zou zijn voor mijn plannetjes? Jij wilde Sara naar jouw tijd meenemen, niet? Hahaha, je vergat dat ik je kon achterhalen waar je ook maar heen zou gaan om Sara weer van je af te pakken! Nu moet je het maar voelen!’

Pieter Cortenhoeff sloeg met zijn zwaard Hustams hoofd eraf en hij liet het lichaam van de jongeman achter in de vochtige en donkere gevangenis die hem ooit gevangen had gehouden en hem van zijn ware geliefde had gescheiden, 385 jaar geleden.

 

 

 

NOTEN
(1) Gelegen in Jln. Tongkol in de buurt van de Pasar Ikan (Vismarkt) in Noord-Jakarta.
(2) Kasteel in de benedenstad van Batavia waar Nederlandse hoge ambtenaren met hun gezinnen woonden. Het was gebouwd door Jan Pieterszoon Coen, de Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Indië 1619-1623 en 1627-1629.
(3) Saartje (Sara) Specx was de dochter Jacques Specx, een hoge VOC-ambtenaar die was uitgezonden naar Japan en die zijn dochter onder de hoede van J.P. Coen in Batavia had achtergelaten. De moeder van Sara was een Japanse vrouw. Sara stierf in Formosa (Taiwan) in 1636.
(4) Een soort legendarische Bataviaasche Robin Hood die naar verluidt onkwetsbaar was en alleen door een gouden kogel kon worden doodgeschoten.
(5) Het was het grootste moderne park in Batavia. Sinds 1950 staat er de Masjid Istiqlal-moskee, gebouwd door Soekarno, de eeste president van Indonesië.

 

Vertaald uit het Indonesisch door Monique Drenthem Soesman en Dick van der Meij

 

Monique Soesman woont en werkt sinds de jaren ’90 in Indonesië. Zij studeerde talen en culturen van Zuidoost-Azië in Leiden. Na haar studie heeft ze veel vertaalwerk verricht, waaronder non-fictionele verhandelingen over Indonesië, veelal voor het KITLV. Haar grote hobby is het vertalen van literair werk van Indonesische schrijvers. Samen met een covertaalster vertaalde ze onder andere werken van Ayu Utami en Pramoedya Ananta Toer en recentelijk Het dansmeisje uit mijn dorp van Ahmad Tohari.

Dick van der Meij werd geboren in Lisse, Zuid-Holland in 1956. Hij studeerde Indonesische Talen en Culturen in Leiden waar hij in 1983 zijn doctoraal haalde. Vervolgens werkte hij als coördinator Indonesische studenten gedurende 7 jaar bij de NUFFIC in Den Haag . Daarna was hij eindredacteur van de serie Indonesische vertalingen in het kader van het Indonesian – Netherlands Cooperation in Islamic Studies (INIS) aan de universiteit Leiden. Hij promoveerde in 2002 op een tekstuitgave van de Javaanse tekst Puspakrama uit Lombok. Momenteel is hij reeds 10 jaar verbonden aan de Islamitische Staatsuniversiteit te Ciputat, Zuid Jakarta.

 

Download the ePub Print

Une fin inexorable


Dans les ruines du fort de Batavia (1), 16 Juin 2014, nuit


Haletant, coincé entre des murs de briques épais et hauts, le jeune homme a été forcé d'arrêter sa course. Maintenant, il est occupé à retrouver son souffle. Les jointures de ses jambes semblent sur le point de se briser. Il ne sait pas quelle distance il a dû courir, par où il est passé, et où il est maintenant. Il sait juste qu'il devait courir. Courir. Courir. Par souci d'un reste de santé mentale qu'il n'est pas sûr d’avoir encore dans son cerveau.

Lentement, après avoir un peu retrouvé un souffle plus régulier, il tourne la tête dans la direction d'où il est venu. Ses yeux ne peuvent que capter une obscurité profonde.

« Sauf ! » Il se caresse la poitrine, prenant une respiration profonde.

Sauf ? Sauf de quoi ? Sauf pour quoi… ? A quoi sert d’être sauf ... ?

Soudain, des questions hurlent dans sa tête. Soudain, sa tête lui fait très mal, comme si elle était frappée dans une zone sans laisser un pouce de libre.

« Aaarrrghhh ......» Il prend sa tête, aux cheveux plutôt blonds, entre ses mains pour soulager la douleur intense. Son cri brise la nuit décorée des allers et venues des véhicules au loin, à l’opposé de la direction d’où il est venu.

Hein ? À l’extérieur… ? Cela signifie qu’ici… à l’intérieur… ?

Il prend alors conscience que la haute muraille qui a bloqué sa course fait partie d'une pièce vide très humide et étouffante. Pas de plafond. Seulement un toit et un sol de bois patiné. Assurément, un très vieux bâtiment. À l’extérieur, le va et vient des véhicules entendu plus tôt, et occasionnellement les feux qui entrent en traversant une fenêtre brisée et condamnée par des planches de bois. Oh, mon Dieu ! Le jeune homme trésaille. Lorsque la lumière éclaire la pièce un instant, au plafond près de la fenêtre, des racines de banian sont visibles. Longues et effrayantes, descendant jusqu’au sol......

- Pieter… ? Oh, Pieter! Finalement te voici aussi, mon chéri… !

- Qui… qui es-tu… ? Le jeune homme a un mal fou à sortir un son.

En face de lui se tient une jeune fille, vêtue d'une longue robe ancienne de couleur beige. Son visage est dans l’obscurité. Cependant, à partir de la lumière occasionnelle, le jeune homme peut voir que le visage de la jeune fille est pâle et ses cheveux bruns. Elle est vraiment encore toute jeune, guère plus qu’une adolescente.

- Pieter ..., tu ne me reconnais pas ?

- Je ne suis pas Pieter ! Mon nom est ... Hustam ...... », répond le jeune homme dubitatif.

La jeune fille se tait. Dévisageant le visage d’Hustam qui hésite entre la peur, la confusion et ... une sensation étrangère. Sensation qui accompagne toujours le jeune homme partout où il va.

- Oui, je sais. Tu n’es pas mon Pieter. Il a été condamné à mort par mon père adoptif, il y a des centaines d'années ...... Sa voix est étouffée de larmes.

Hustam sursaute. « Qu ... quoi ? Des centaines d'années auparavant ? Donc ... donc ..., vous êtes un ... ? DISPARAISSEZ ... ! »

Des voix étrangère, qui en vérité ne sont plus étrangères à Hustam, l’assaillent de toutes les directions. Des bruits étranges qui disent, on ne sait quoi. Des chuchotements dont il n’a jamais pu comprendre le sens, mais qui le poursuivent. Le poursuivent ...... L’environnent ... ! Il s'accroupit. Il clôt ses yeux hermétiquement. Ferme ses oreilles avec les deux mains étroitement. La sueur de son front et de son cou s'infiltre dans les pores de ses vêtements. Ce sont ces voix qui ont étés la cause de sa course. Il veut éviter autant que possible des sons comme ceux-ci. Il veut se cacher, dans l’endroit le plus sombre et le plus désolé, où les voix ne pourront pas l’atteindre. Cependant, elles l’ont trouvé ici. Et les voix se rapprochent, se font plus fortes, prêtes à l’écraser ! Ici ......

 


Dans les ruines du fort de Batavia, 17 JUIN 2014, matin


« Hé ! Réveille-toi ! » Une voix de baryton envahi les oreilles d’Hustam. Pas beaucoup, juste une à ce qu'il lui semble.

La conscience d’Hustam redevient normale. Ses oreilles s’éclaircissent et captent les sons. Il s'avère qu’il n’y a pas seulement une voix de baryton, mais beaucoup d'autres voix autour de lui. Non, pas le genre de sons dont il a été envahi la nuit dernière. Les sons maintenant sont plus nombreux, mais aussi ... plus ... humains.

Lentement, Hustam lève la tête. Il ouvre un peu les yeux. Cela lui fait mal. Un instant, et il les ferme à nouveau. Il se retrouve accroupi dans la position où il a fermé les yeux et les oreilles la nuit dernière. Oui, le même lieu que la nuit dernière.

« Hé, lève-toi ! » Cette voix ne lui permet pas de s'attarder sur sa situation. L'homme a frappé le bras d’Hustam avec un bâton court. Pas très fort, mais juste assez pour le forcer à se lever.

Hustam cligne des yeux, forçant ses paupières à s’ouvrir, luttant contre les rayons aveuglants qui frappent ses yeux. Vague, puis plus clairement, l’environnement est balayé d’un seul coup d’œil. Et, évidemment ..., ce qu'il voit est très inquiétant, très effrayant. Des gaillards en uniformes bruns semblent occupés à vérifier chaque centimètre de la pièce. Il y a aussi des ambulanciers, des voitures de police, des ambulances, un corbillard et des personnes avec des caméras et des blocs-notes à la main, peut-être des journalistes et des cameramen.

- Quelle est votre identité ? Lui demande soudain cet homme imposant.

Hustam tourne immédiatement son visage vers son interlocuteur. Alors il l’observe. L’homme est en uniforme brun également. Il y a une rangée de décorations et une plaque avec son nom sur sa poitrine. Il semble être un chef.

Nerveux, Hustam sort son portefeuille de sa poche. Sa maladresse fait trembler ses mains au moment de sortir sa carte d'identité parmi plusieurs autres cartes qui y sont rangées. Impatient, le policier a saisi le portefeuille de Hustam et en tire tout le contenu. Les cartes y sont examinées une-à-une. Sa carte d'identité est observée dans tous les sens et détaillée par le policier.

- Ainsi tu t’appelles Hustam bin Sabeni ?

Hustam se contente de hocher la tête. Il a une mauvaise impression. Il a l’impression que quelque-chose de mauvais est en train de se dérouler et va lui tomber dessus d’un moment à l’autre.

- Tu habites au village Sungaibambu ?

Hustam hoche à nouveau la tête.

- Tu es instituteur dans cette école privée ? Demande le chef de la police en montrant à nouveau une carte de visite.

Hustam hoche de nouveau la tête.

- Tu peux aussi parler non ? Ouvrir la bouche et pas seulement hocher la tête !

- Ou…i, Monsieur…

- Depuis combien de temps enseignes-tu là-bas ?

- Troi…trois mois monsieur.

- Qu’enseignes-tu ?

- L’His…toi…re.

- Hum. Ainsi tu es prof d’histoire ? Donc, que faisais-tu ici hier soir ?

- Je… ne comprends pas… ce que je fais ici. Je ne connais pas ce lieu. J’ai juste couru. Et me suis retrouvé ici…

C’est une réponse idiote, Hustam ! Regarde, ils vont te prendre immédiatement pour un fou. C’est déjà le cas c’est sûr !

PLAK ! Le policier gifle Hustam.

Tu vois ! Cette gifle est le début de…—l’enfer peut-être…?

- Tu sais où tu te trouves ?

Hustam regarde autour de lui. Il peut tout juste deviner, il est dans un bâtiment ancien. Très ancien. Cependant, il n’en sait pas plus. C’est pourquoi il hoche la tête, en espérant que le policier lui donnera une réponse.

- Ce sont les restes du fort de Batavia. Es-tu déjà venu ici auparavant ?

- Hum…, he…, peut-être Monsieur, je ne me souviens pas… Répond Hustam précautionneusement.

- Oh, tu ne t’en souviens pas hein ? D’accord. Ensuite tu as dit tout à l’heure que la nuit dernière tu as couru jusqu’ici. Pourquoi ? Tu étais poursuivi ? Ou bien tu poursuivais quelqu’un ? Ensuite, qu’as-tu fait après être arrivé ici ? Tu y as rencontré quelqu’un ? Que lui as-tu fait ?

Hustam hoche la tête. Il commence à être confus avec cette suite de questions. D’autant que le son des sirènes des voitures de police et des ambulances lui font mal à la tête.

- Ecoute-moi bien ! On vient de découvrir ici un cadavre. Un professeur d’histoire et curateur du musée. Par hasard, il est intéressant de te trouver ici, avec ce cadavre, d’autant que tu es toi-même un professeur d’histoire! Histoire et Histoire se retrouvent dans un lieu historique ! Ha ha ha…

Des gouttes de sueur perlent sur le front d’Hustam. Les mots du policier sont très perçants. Histoire et histoire. Et…, je hais l’histoire !!!—crie-t-il dans son cœur.

- Ok, Hustam. Ta présence ici et ton visage dévasté jouent contre toi. Ainsi, pas la peine de nous faire tourner en rond. Dis-moi tout de suite que c’est toi qui a assassiné le professeur la nuit dernière ! Insiste le chef de la police.

- Je…, je…—

Les voix étrangères qui s’agitent toujours dans sa tête reviennent l’entourer. Il ne pense plus à ceux qui sont autour de lui. Il est occupé à se tenir la tête qui semble envahie par des milliers d’abeilles.

- ARRRGHHH... !!! Crie Hustam très fort.

- Eh, que lui arrive t-il ? Tu es malade ?!

- EEERRRGGGH… !!! À nouveau Hustam geint en se tenant la tête.

Le chef de la police appelle ses assistants. « Mettez cet homme en sécurité et demandez aux infirmiers de l’ausculter. Il semble avoir un problème mental. »

- À vos ordres Commandant !

C’est le dernier son qu’entendit Hustam. Ensuite il eu la sensation qu’une main le trainait.

 


Château de Batavia (2), 17 Juin 1629, jour


- Tu… es déjà réveillé ?

Hustam se frotte les yeux. La jeune fille à nouveau ... ? Oh, non ! Où suis-je ... ?

- Frère tu as un nom ... Hus-tam ... ? Détends-toi. Je ne te veux pas de mal...... La jeune fille sourit. Bienveillante. Apaisante. « Puis-je t’appeler« frère » ? Je sais déjà que frère Hustam est de Batavia, n'est-ce pas ? »

Hustam hoche la tête, essayant aussi de sourire. Un sourire maladroit. Puis il la regarde, son visage est comme celui d’une asiatique, peut-être Japonais. Ses yeux sont légèrement bridés. Toutefois, sa peau est d’un blanc pâle, plus comme une européenne ou une américaine. Ses cheveux ne sont pas noir, brun foncé ou rouge, et pas blonds non plus. Elle est de taille moyenne. Elle porte encore la robe d’hier. Mais, ais-je bien rencontré cette jeune fille hier ? La nuit dernière ... ? Hé, qu'est-ce qu'elle a dit ? Batavia ... ???

- Qui es-tu en vérité ? Hustam se sent frustré. Il se souvient seulement que la nuit dernière la jeune fille lui a dit quelque-chose qui lui a fait peur. Et puis…, et puis…—argh, je ne me souviens plus !

- Je m’appelle Saartje Specx (3). Mais les gens préfèrent m’appeler Sara. Je préfère aussi Sara. C’est plus joli à entendre.

- Qu…oi ? Tu es… Sara Specx ? Et ensuite, où suis-je… ? Hustam recule. Ses yeux font le tour du lieu où il se trouve.

Il est assis dans un lit ancien. La chambre est grande. Le sol en marbre. Le plafond très haut. Sur les murs, des décorations et des cadres anciens. Le plus grand et le plus visible est celui d’un portrait d’un officier de haut rang néerlandais au visage sombre et effrayant et à la moustache large et épaisse. Heu ? C’est…—Jan Pieterszoon Coen… ? Alors Hustam se souvient. Cette photo apparaît dans de nombreux livres d’histoire qu’il a du lire à l’école et au cours des études qu’il n’a pas finit, et jusqu'à récemment lorsqu’il a fallut tout apprendre par cœur à nouveau pour le transmettre à ses élèves.

Obligé. Oui, car au nom d’un ancêtre du côté de son père qui fut l’un des défenseurs de ce pays lorsqu’il était aux mains de la Compagnie (4). D’après le père d’Hustam, cet ancêtre était l’un des « assistants » de Si Pitung (5). Ainsi, étant son dernier descendant, Hustam se devait de transmettre l’histoire héroïque de cet ancêtre aux jeunes générations. C’est pour cela que son père insista tant pour qu’il devienne professeur d’histoire. Ne s’inquiétant pas de savoir si cela lui plaisait ou non, s’il en était capable ou non. C’était ça, ou il ne serait plus reconnu comme son enfant…

- Frère ! Tu connais Sara ? demande Sara enthousiaste, brisant net la rêverie de Hustam. Ici c’est la maison de mon père adoptif. Le fort de Batavia.

- Alors…, tu es… vraiment un fantôme ? Le fantôme de Sara Specx... ? Et ici, ici c’est… le fort de Batavia ??? Alors, ton père adoptif…, celui sur ce tableau… ? C’est Jan Pieterszoon Coen ???

- Oui, oui, tu as raison ! Sara est encore plus enthousiaste. « Frère Hustam sait tout de moi et de mon père adoptif ? » Son visage montre son étonnement.

- Oui, bien sûr je le sais. J.P. Coen était, n’est-ce pas, le très célèbre Gouverneur Général de Batavia. Et, Sara…, ton amoureux s’appelais Pieter qui fut…—mmm…, pendu, n’est-ce pas ?

Hustam se tut, soupira plusieurs fois, essayant de calmer des battements étranges dans sa poitrine, entre la peur et l'excitation... quelle qu’elle soit. Eh bien, si ma folie devient plus aiguë, je vais jouer le jeu. Après tout, il n'y a rien d’autre à faire que de la suivre.

- Aie pitié de moi Papa ! Je me résigne, si Papa veut me faire entrer maintenant dans un hôpital psychiatrique ! murmure Hustam doucement. Oui, je ne peux qu’obéir, comme d’habitude. Et moi, je suis en train de parler avec un FAN-TÔME !

- Quoi ? Que dis-tu frère ? Sara n’a pu entendre ce murmure clairement.

- Euh, rien, je parle tout seul. Hum, continue Sara, si tu veux me raconter une histoire… Hustam ose regarder Sara, oubliant sa maladresse. Sara est vraiment jolie !

- Ainsi frère, je ne pouvais pas deviner que Papa Jan pouvait être aussi cruel. Même envers moi… Les larmes de Sara coulent. Quelle faute avons-nous commise puisque nous nous aimions, Frère ? C’est vrai que je n’avais que 12 ans et Pieter 17. Mais, frère, on peut le pardonner, notre amour était si passionné, au point de… s’oublier… Le visage de Sara est devenu rose. Mais…, Papa Jan nous a surpris. Pieter a été jugé et condamné à mort. Tandis que moi… j’ai été humiliée en public ! Mon dos a été fouetté avec seulement mes sous-vêtements sur mon corps. Quelle honte frère. Hu hu hu… Sara se couvre le visage. Son corps est secoué tandis qu’elle pleure de façon incontrôlable.

Hustam lentement tend sa main et touche l’épaule de la jeune fille. « Soit patiente. Peut être que c’était ton destin. »

- Regarde mon dos, Frère ! Sara ouvre les boutons du haut de sa robe et entrouvre ses sous-vêtements. De longues zébrures obliques sont visibles.

Hustam est surpris. Son cœur est triste d’imaginer la douleur au moment où ce dos lisse a été fouetté.

- Frère Hustam…. Soudain Sara relève la tête. Elle essuie les traces des larmes sur son visage avec un mouchoir. « Est-ce que tu es prêt à aider Sara ? »

- Aider à quoi faire ? Hustam est interloqué.

- Je sais, c’est peut être une demande idiote. Mais…, depuis que Pieter n’est plus là, je ne désire plus vraiment vivre longtemps, Frère. Il était tout pour moi. Il était mon seul amour et le seul qui puisse me toucher. Frère, aide-moi à changer l’histoire afin que Pieter ne soit plus condamné à mort et que je ne sois plus humiliée en public…

- Mais…, que dois-je faire… ?

- Frère, te souviens-tu pourquoi je t’ai appelé « Pieter » la première fois que nous nous sommes rencontrés cette nuit ?

- Oui, je me souviens. Mais au fait pourquoi ? Est-ce que je ressemble à Pieter ?

- Oui frère, tu lui ressembles beaucoup ! Sara saute de joie. J’ai attendu pendant des siècles l’occasion de rencontrer quelqu’un qui ressemble à Pieter afin d’accomplir mon dessein, mais je n’ai pas réussi. Finalement, la nuit dernière tu es venu ici… ! J’en suis sûr, tu es mon sauveur ! Je peux enfin être réuni avec mon Pieter pour l’éternité ! Ah, que je suis heureuse!

- Ah mais attends ! Comment puis-je ressembler à Pieter ? Il était Néerlandais non ? Alors que moi, je suis un métis pas très clair. La peau, de mon cou à mes pieds et un peu cramée, il n’y a que mon visage, qui est blanc comme un occidental et mes cheveux qui sont blonds sans que j’aie besoin de les teindre.

- Justement c’est à cause de tes cheveux et de ton visage que tu lui ressembles beaucoup ! Quant à ta peau qui est plus café au lait, le bourreau n’y fera pas attention. Bien que tu sois un peu plus âgé que Pieter à ce moment là, ce n’est pas un problème non plus. Mais… Est-ce que tu es prêt… à sacrifier ta vie pour Sara… ?

- Que veux-tu dire Sara ? Je n’ai pas encore compris. Que veux-tu que je fasse ? Pourquoi parles-tu de bourreau ?

- Mmm…, j’aimerais…, que tu remplaces Pieter lors de sa condamnation à mort, pendant ce temps je me sauverai avec Pieter…

- QUOI ???

Hustam s’évanoui.

 


Poste de Police de Jakarta Nord, 17 juin 2014, soir


- He, Hustam ! Ton père est venu te rendre visite ! Lève-toi !

Encore à moitie hébété, Hustam laisse le gardien le sortir de sa cellule, menotter ses deux mains, puis le pousser vers la pièce du directeur de la police.

Dès qu’il apparait, le père le reçoit avec des cris stridents à ses oreilles. « Fils maudit ! Tu n’es bon qu’à faire honte à ton père, hein ?! Ton ancêtre qui s’est battu sang et eau pour Jakarta afin de ne pas être envahi par la Compagnie des Indes Néerlandaises ! Même que c’est pour cela que je t’ai appelé Hustam, diminutif de Muhammad Husni Thamrin, héro de l’indépendance de Jakarta, afin que tu hérites de sa gloire ! Eh bien, déjà que ton visage ressemble à un blanc de la Compagnie, tu es maintenant devenu un meurtrier ! Tu es vraiment malade, hein ! Je ne veux plus te reconnaître comme mon fils ! En fait, depuis ta naissance, j’aurais du te jeter dans le canal ! »

BING !!! Une gifle vole vers la joue de Hustam. À ce moment précis, apparaissent des instantanés de scènes qui n’ont pas eu lieu qu’une seule fois dans sa vie. Infinies querelles !


BING !!!

- Tu réponds toujours, fils du pêché !

Sa mère se tient la joue, rougie par la gifle du père, se retenant de pleurer autant qu’elle peut. Courageuse, elle oublie tout ce qu’elle retient dans sa poitrine, « Et tu oses faire cela ! Pourquoi ne peux-tu pas croire qu’Hustam est un peu blanc à cause de son arrière-grand père métisse Néerlandais, et non pas parce que j’aurais couché avec mon ancien patron ? Pourquoi nous tortures-tu chaque jour, Hustam et moi, mais en même temps refuses de me répudier ? C’est parce que tu as peur de perdre l’héritage de mon père n’est-ce pas ?! »

- Hein, qu’est-ce que tu racontes ??? Tu ose défier ton mari ??? Tiens, prends-ça ! Cela t’apprendra !!!

Des coups, des gifles et même des coups de ceinture entrent en jeu. Hustam en connait bien le goût. Plus d’une fois, il a osé s’approcher et offrir son corps comme bouclier à sa mère.


- Monsieur Sadeli, patience. Il n’est pas prouvé que votre fils soit coupable. Nous continuons à enquêter. Ne le jugez pas si sévèrement monsieur...... Au même moment, le chef de la police tâche de calmer la colère du père d’Hustam.

- Monsieur le policier ! Depuis son plus jeune âge, cet enfant est étrange. Il aime être seul, parle seul parfois. Il a même arrêté ses études en plein milieu et est un cas dans son université. Et celui qui est mort la nuit dernière, c’est justement son professeur qui l’a exclu. C’est sûr que ce muet s’est vengé de son professeur ! Tout est clair Monsieur l’officier, c’est sûrement lui le meurtrier ! Punissez-le un maximum ! Le père Sadeli ne s’arrête plus de parler, plein d’émotion.

Pendant ce temps, Hustam ne bouge pas. Les yeux à moitié fermés. Les paupières lourdes, sans doute à cause de la piqure de tranquillisants faite par l’infirmier auparavant. De plus, il en a assez de voir la face colérique de son père. Les deux mains d’Hustam se serrent de plus en plus. Le sentiment de peur a fait taire son émotion au bord de l’explosion. Père peut, s’il le veut me renier comme son enfant. En vérité je n’ai pas réussit, jusqu'à aujourd’hui, à rendre mon père fier de moi. Cependant, m’accuser du meurtre de mon propre professeur, c’est quelque-chose que je ne peux pas lui pardonner!

- Je ne suis pas si méchant, papa !!! NON !!!

- Tais-toi ! Soit poli devant Monsieur l’officier ! Hurle l’assistant qui a accompagné Hustam auparavant. Et…, BING !!! Spontanément sa main gifle Hustam. Sur la joue qui avait déjà été « caressée » par la main rude de son père.

« ARRRGGGHHH!!! VOUS ÊTES TOUS DES SALAUDS !!! »

Accompagnant ce cri, une force venue d’on ne sait où, décuple Hustam et ses mains qui étaient menottées se libèrent soudain des deux cotés. L’officier de Police appelle immédiatement ses assistants afin de sécuriser ce jeune homme soudain enragé.

Au fond de lui, Hustam a prit une décision, il va accepter la demande de Sara !

 


Parc Wilhelmina (6) , 18 Juin 1890, soir


- Huaaah… Hustam ouvre ses yeux, sursaute d’étonnement. Il est assis sur un magnifique banc de jardin sculpté. Et, à ses cotés..., T…oi à nouveau… ?

- Oui, c’est Sara, frère. Je te suis partout où tu te trouves. Je n’ai pas le courage de te voir torturé ainsi. La façon dont se comporte ton père, est identique avec ce que mon Père Jan faisait avec moi. Méchants ! Ainsi, afin de te divertir, je t’ai emmené ici. Je sais que tu as souvent rêvé de voir ce magnifique jardin qui n’existe plus à ton époque, n’est-ce pas ? Profite du Parc Wilhelmina, frère Hustam !

- Hein ? C’est le vrai parc Wilhelmina ? Comment as-tu pu savoir mon désir ? Eh, mais…, à l’époque où tu vivais, ce parc n’existait pas non plus n’est-ce pas… Hustam est confus et surpris de voir ce vaste parc si magnifique.

- Tu as oublié ? Je peux aller à l’époque et à l’endroit que je désire. Et, puisque tu es en interaction avec moi, je peux aussi t’emmener où je veux ! Hihihi…

La jeune fille rit timidement. Mais en vérité, son rire n’est pas effrayant comme le rire d’un fantôme dans un film d’horreur de série Z réalisé en Indonésie. Au contraire, pour Hustam, ce rire est agréable. Le visage de Sara est si innocent et délicat, son allure vive et gaie. Hustam observe la jeune fille. Et, pour la première fois, il ressent un mouvement étrange dans son cœur. En fait, il se sent tout à fait normal chaque fois qu’il est à coté de Sara. Les voix étranges qui le dérangeaient semblent n’avoir jamais existées !

- Allons-y frère, je t’accompagne pour faire un tour dans le parc. Sara prend la main de Hustam pour l’emmener voir le jardin. Sur les bancs et sur les pelouses vertes et tendres, on y voit des couples et des familles qui bavardent ou pique niquent. Ça c’est la Citadelle (7) du Prince Frederik Hendrik ! dit Sara en montrant un fort imposant, et là c’est le monument Waterloo (8)! Le samedi, les gens importants et les familles de notables viennent s’y promener.

- Je n’aurais jamais cru que je pourrais voir ça ! Merci beaucoup Sara ! Sous un arbre, Hustam tient maladroitement la main de Sara. Désormais je suis comblé. Même la vie n’a plus de sens. Tout le monde pense que je n’ai pas de valeur. Je suis prêt à mourir Sara. Je suis d’accord pour remplacer Pieter à la potence.

Le sourire de Sara s’agrandit. Dank u (9), frère Hustam. Sur la pointe des pieds, elle embrasse la joue d’Hustam. Demain c’est le 19 juin. Date funèbre, dit-elle d’une voix sombre. J’ai déjà soudoyé les gardiens avec beaucoup d’or afin de te faire entrer dans la prison souterraine Stadhuisplein (10), afin de remplacer Pieter, mon amoureux…

Hustam acquiesce. Il regarde le visage de Sara attentivement.

Pour la première fois, il est d’accord avec les voix dans sa tête, mettant au point un grand projet. Projet qu’il ne dit pas à Sara.

 


Titre d’un journal du soir de la capitale, le 18 juin 2014


Le cas du meurtre du Professeur Tedi Wirakusuma, directeur de la section d’Histoire de l’Université Indonésienne et curateur du Musée Fatahillah de Jakarta, devient de plus en plus limpide. Hustam bin Sadeli, suspect numéro un dans cette affaire, est fortement soupçonné d’avoir assassiné la victime par vengeance.

La victime est l’ancien professeur du suspect, lorsqu’il enseignait dans une université privée de Jakarta, il y a deux ans. Le suspect était l’un de ses élèves dans la section Histoire du 3ème semestre dans cette même université. Certains témoins ont raconté comment le Professeur Tedi avait déchiré le devoir final de fin de semestre de Hustam parce qu’il l’avait rendu en retard, tout en proférant des mots humiliants envers l’élève. Hustam, qui n’avait pas accepté un tel comportement, s’était mit en colère et avait même endommagé du mobilier de l’université. A cause de ce geste, Hustam fut renvoyé de l’université. Cet événement est donc sans doute le motif de l’assassinat sadique dans les ruines du fort de Batavia, il y a quelques jours. A présent, le suspect qui a commencé, il y a trois mois, à enseigner dans un collège du Nord de Jakarta, est encore soigné à l‘hôpital de la police. Le Docteur Tamimi, l’un des médecins de l’équipe qui traite Hustam a dit : « L’état du patient est instable. Il est régulièrement en proie à des hallucinations et ne semble pas être conscient de la réalité autour de lui. Il tombe régulièrement inconscient lorsqu’il est face à une situation où il se sent menacé ou acculé. A l’opposé, lorsqu’il est enflammé par l’émotion, il peut accomplir des gestes extrêmes et incontrôlés. »

D’après une source, Hustam a été reçu comme enseignant dans le collège grâce au directeur de l’école qui est un ami proche du père d’Hustam.

Actuellement, la police est en train de rassembler plus de preuves.

 


Esplanade de Stadhuisplein, 19 juin 1629, midi


La mise à mort du jeune Lieutenant Pieter Jacobs Cortenhoeff, est terminée. La population de Batavia, qui s’est assemblé en masse au bord de l’esplanade pour regarder cette exécution est étonnée. Le Gouverneur Général s’est fâché contre les responsables de la justice et les gardiens de la prison. Le plus haut représentant des Indes Néerlandaises revient de Sunda Kelapa (11), après avoir reçu un rapport urgent signalant que des intrus de Mataram avaient causé une émeute dans le port. Cependant, ce rapport était faux.

- IDIOTS !!! Pourquoi l’exécution a été faite sans attendre mon retour ?! Et pourquoi avez vous donné la permission de procéder à l’exécution à visage couvert et non à visage découvert comme il est dit dans le Raad van Justitie (12) ?! Et voila le résultat ! Ce n’est pas ce vilain Cortenhoeff condamné qui a été exécuté mais ce vieil indigène ! Et d’abord est-ce que quelqu’un le connaît ? Et puis où est ce couple adultère ? Et comment ont-ils pu disparaître comme ça ?! Qu’est-ce que vous foutez ???

- Nous ne savons rien, Maître. Nous avons été comme hypnotisés, comme si on nous avait ordonné de faire tout cela inconsciemment. Pardonnez-nous Maître…

- Godverdomme! (13) Ca suffit ! Emportez et jetez le cadavre de ce vieux et cherchez et retrouvez Cortenhoeff et Sara !

Coen regarde dégoûté la tête détachée de son corps qui nage dans son sang. Il n’y a plus aucune fraicheur dans ce visage.

 


Bulletin d’information, Télévision privée, 21 juin 2014


Hustam bin Sabeni, suspect dans l’affaire de l’assassinat du Professeur Tedi et soupçonné d’être malade psychologiquement, avait disparut subitement de sa cellule à l’hôpital de la police sous haute surveillance. Son corps, la tête coupée, a été découvert cette nuit dans une ancienne cellule souterraine du Musée Historique de Jakarta. Une épée antique de l’époque hollandaise couverte de sang a été découverte à ses cotés.

La police n’a pas encore déclaré si la mort de Hustam est liée à l’assassinat du Professeur Tedi et la disparition mystérieuse de Sabeni Sadeli, le père d’Hustam, de son domicile, il y a deux jours.

Entre temps, nous venons de recevoir, il y a quelques minutes, la nouvelle que la police vient de capturer le véritable assassin du Professeur Tedi. L’accusé est un assassin professionnel commandité par la femme du Professeur Tedi. Madame Tedi était en effet jalouse car son mari avait une maîtresse.

 


Quelques heures auparavant…


- Ha ha ha… Tu es vraiment un fin stratège ! Je ne sais comment, tu as réussit à placer ton père dans cette prison. Et tu as réussit à tromper tout le monde, y compris le Gouverneur Général ! Tsik tsik tsik… Fantastique! Toi qui étais considéré par tout le monde comme un imbécile et qui désirais mourir, tu es d’un seul coup devenu intelligent et a désiré vivre pour toujours. Tout cela grâce à ta Sara n’est-ce pas ? Elle est vraiment extraordinaire, mais aussi idiote. Elle a oublié que je suis déjà mort comme elle et qu’il est donc facile pour nous d’être de nouveaux unis. A quoi sert de se fatiguer à changer l’histoire et de te demander ton aide ? Ha ha ha… Elle est vraiment trop jeune et aime vraiment trop rêver !

Et toi alors ? Ton père avait raison, tu es vraiment un rusé de la pire espèce ! Tu pensais réussir ta tromperie ? Tu voulais vraiment emporter Sara dans ton époque n’est-ce pas ? Haha…, tu as oublié que je pouvais te suivre n’importe où pour récupérer ma Sara ! Cela t’apprendra !

Pieter Cortenhoeff coupe la tête d'Hustam avec son épée, laissant le cadavre de ce jeune homme dans la prison humide et sombre qui l’enferma et le sépara de son véritable amour il y a de cela 385 ans.

 

 

Notes
(1) Situé Jl. Tongkol (rue du thon), autour du marché aux poissons, Jakarta Nord.
(2) Fort de la ville. Lieu où les fonctionnaires Hollandais et leur familles vivaient. Construit par Jan Pieterszoon Coen, Gouverneur Général des Indes Neerlandaises pour la periode 1619 –1623 et 1627–1629.
(3) Saartje (Sara) Specx était la fille de Jacques Specx, fonctionnaire de la VOC retourné travailler au Japon et dont la fille fut confiée à J.P. Coen à Batavia. La mère de Sara était japonnaise. Sara mouru à Formose (Taiwan) en 1636.
(4) Abreviation de VOC = Vereenigde Oost-Indische Compagnie.
(5) Sorte de « Robin des bois » Jakartanais légendaire qui avait la réputation d’être intouchable par balles et ne pouvait mourir que par une balle en or.
(6) C’etait le plus grand parc de Batavia. C’est en 1950, que le premier president de la Republique Indonesienne, Soekarno y fit construire la Mosquee Istiqlal.
(7) Fort.
(8) Connu comme le Monument Aceh situé auparavant dans le Parc Wilhelmina. Il fut construit pour se souvenir des soldats Hollandais morts à la guerre dans cette region.
(9) « Merci » en Hollandais.
(10) Hotel de Ville de Batavia. Il est aujourd’hui le Musée Historique de Jakarta ou Musee Fatahillah.
(11) Port principal de Batavia à cette époque.
(12) Conseil de la Justice.
(13) Injure en néerlandais.

 

 

Traduit du Bahasa Indonesia par Jean-Pascal Elbaz

Podcast lu à haute voix par Alexandra Vanoussis

 

Download the ePub Print

The Final Ending


REMAINS OF BATAVIA CASTLE, (1) 16 JUNE 2014, NIGHT


Panting, blocked by a high broad brick wall, the young man was forced to stop running. He caught his breath. His feet felt as if they were about to fall off. He didn’t know how far he had run, what streets he had passed, or where he was. He only knew that he had to run. Run. Run. All in the name of a piece of sanity that he wasn’t even sure he still had.

Slowly, after regaining his breath, he turned his head to the direction from where he had come. He could only see pitch blackness.

“Hhh…safe!” He rubbed his chest, taking a deep breath.

What? Safe? Safe from what? Safe for what…? Why safe…?

Suddenly, those questions screamed in his head. Suddenly, his head was in excruciating pain as if every part of it was being pounded by a sledgehammer.

Aaarrrghhh….” He pressed down on his slightly blond head to alleviate the agonizing pain. His scream shattered the night that had been graced only with the sounds of cars whizzing by not far in the distance, in the opposite direction from where he had come.

What? Out there…? That means… This is inside…?

He realized that the high wall that had blocked his running was the retaining wall of an empty space that was very damp and musty. There was no ceiling. Just rotten wooden roof beams and floor. This building must be very old. He could hear vehicles whizzing by on the other side, occasionally lights from passing cars flashed through a broken glass window that was boarded up with wood. Oh, God! The young man shuddered. When light flashed, briefly illuminating the space, he could see banyan tree roots growing along the wall near the window. Long and terrifying, reaching to the floor…

“Pieter… ? Oh, Pieter! Finally, you came, my darling!”

“Wh…who are you?” The young man had difficulty speaking.

Before him stood a young girl wearing a long old-fashioned cream-coloured dress. The girl’s face was concealed by the darkness. But, from the occasional passing lights, the young man could catch glimpses of the girl’s pale face and brown hair. She was really quite young, surely still in her teens.

“Pieter…don’t you know me?”

“I’m not Pieter! My name…is Hustam…,” the young man answered, hesitantly.

The girl was quiet. For a long time, she gazed at Hustam’s face, which reflected fear, confusion, and…foreignness. A sense of foreignness shadowed the youth everywhere he went.

“Yes, I know. You are indeed not my Pieter. He was sentenced to death by my foster father, hundreds of years ago…” Her voice choked, holding back tears.

Startled, Hustam jumped. “Wh…what? Hundreds of years ago? So…sooo…you’re? GO!!!”

Strange voices – that actually were no longer very strange – surrounded Hustam from all sides. Alien voices that said who knows what. Only murmurs that he could never understand, but they always chased him. Chased him… Chased him! He squatted. He squeezed his eyes shut. He covered his ears tightly with both hands. Sweat from his forehead and neck soaked into his clothes. The voices were the reasons why he ran. He wanted to get as far away as possible from the voices. He wanted to hide in the darkest, most isolated place where those voices couldn’t enter. But they had found him here. And the voices were getting closer and stronger, ready to crush him! Here…

 


REMAINS OF BATAVIA CASTLE, 17 JUNE 2014, MORNING


“Hey! Wake up!” A baritone voice attacked Hustam’s ear. Not many voices, just one – it seemed.

Hustam regained consciousness. He could hear the voices more clearly. Apparently, it wasn’t just the baritone voice; there were many other voices all around him. No, not like the ones that attacked him last night. These voices were louder, but…more…human.

Slowly, Hustam lifted his face. He opened his eyes a little. They stung. One blink and he immediately closed them again. He realized that he was still squatting in the place where he had closed his eyes and ears last night. Yes, this was where he was last night.

“Hey, get up quickly!” The voice didn’t give him much time to assess his condition. The person struck Hustam’s arm with a short stick. Not hard, but enough to force him to get up.

Hustam blinked, forcing his eyes open, withstanding the blinding rays that assaulted his vision. Everything was blurry, but as he scanned his surroundings in one glance, it became clearer. And…what he saw made him dizzy; it was frightening. Sturdy men wearing brown uniforms appeared to be busy examining every inch of the area. There were paramedics, police cars, an ambulance, a hearse, and people carrying cameras and notepads – perhaps reporters and cameramen.

“Where is your identity card?” The big man suddenly asked.

Hustam quickly turned his face. Only then did he see that the man was also wearing a brown uniform. There was a badge on his chest with his name and rank written on it. He appeared to be the leader.

Nervously, Hustam took his wallet from his pocket. His hands trembled clumsily when he was taking out his identity card from amongst several other cards that were in his wallet. Impatiently, the policeman grabbed Hustam’s wallet and took everything out. He examined the cards one by one. The policeman looked at one card back and front.

“So, your name is Hustam bin Sabeni?”

Hustam only nodded. He felt horrible. He felt as if something bad was happening and something was about to crush him.

“You live in Kampung Sungaibambu?”

Hustam nodded again.

“You’re a teacher at this private junior high school?” asked the Police Chief, pointing to his name card.

Hustam nodded again.

“You can talk, can’t you? Answer me, don’t just nod your head!”

“Y…yes, sir…”

“How long have you taught there?”

“Th…three months, sir.”

“What do you teach?”

“Hi …histo…ry.”

“Hm. So, you’re a history teacher? So, what were you doing here last night?”

“I…don’t know…what I was doing and why I was here. I also don’t know what this place is. I just ran. Then all of a sudden I was here…”

Stupid answer, Hustam! Just look, they’re going to think you’re crazy. Now it will start. For sure!

SLAP! The policeman struck Hustam.

You see? I was right. That slap is the beginning of… – hell, maybe…?

“Do you know what this place is?”

Hustam looked around. He could only guess, this was an old building – very old – but he didn’t know anything more than that. He shook his head, hoping the police chief would give him the answer.

“These are the ruins of Batavia Castle. Have you ever been here before?”

“Um…ah…maybe, sir, I don’t remember…” Hustam answered carefully.

“Don’t remember, huh? Okay. So, you said that you ran here last night. Why? Was someone chasing you? Or were you chasing someone? Then, what did you do once you got here? Did you meet anyone? What did you do to them?”

Hustam shook his head. The string of questions confused him. What’s more, the wail of the police car sirens and the ambulance out there made his head spin.

“Listen! A dead body was just found here. It’s a history professor who was also a museum curator. It’s a very interesting coincidence that you’re here with the corpse, and you are also a history teacher! History and history, found together at a historical site! Hahaha…”

Beads of sweat accumulated on Hustam’s forehead. The policeman’s words struck him deeply. History and history. And…I hate history!!! – his heart screamed.

“Okay, Hustam. Your presence here, looking so pathetic, is very incriminating. So, there’s no need to talk in circles. Just admit that you killed the professor last night!” pressured the Police Chief.

“I…I…”

The strange voices that often filled Hustam’s head returned to encircle him. He didn’t have a chance to care about anyone else around him. He was too busy holding his head that seemed as if it was being attacked by a thousand bees.

ARRRGHHH...!!!” Hustam held his head.

“Hey, what’s the matter? Are you sick?!”

AAAAAACCHH…!!!” Hustam roared again while holding his head.

The Police Chief called his assistant. “Take him and have the paramedics examine him. It seems that he has a psychological problem.”

“Yes, sir!”

That was the last thing Hustam heard. Then he felt a hand drag him away.

 


BATAVIA CASTLE, (2) 17 JUNE 1629, NOON


“You…are you up?”

Hustam rubbed his eyes. That girl again…? Oh, no! Where am I…?

“Your name is…Hus-tam…? Be calm. I’m not evil…” The girl smiled. Friendly. Soothing. “Can I just call you ‘brother’? I know, Brother Hustam from Batavia, right?”

Hustam nodded, trying to smile too. A stiff smile. It was only then that he noticed, the girl’s face seemed to be Asian – perhaps Japanese. Her eyes were rather narrow, but her skin was a pale white, more like a European or an American. Her hair was light brown – not black, dark brown, or red, but also not blonde. Just medium height. She was still wearing the dress from yesterday. Hey, did I really meet this girl yesterday? Last night…? Hey, what did she say? Batavia…???

“Who are you really?” Hustam was frustrated. He only remembered that last night the girl had said something that frightened him. Then…then… – aach, I don’t know!

“My name is Saartje Specx (3), but people like to call me Sara. I prefer to be called Sara. It’s sweeter to hear.”

“Wh…what? You…Sara Specx? So, where is this place…? Hustam instantly moved backwards. His eyes darted everywhere, looking around him.

He was sitting on an old-fashioned bed. The room was big. It had a marble floor and a high ceiling. There were several decorations and antique frames on the walls. The largest and clearest one was a painting of a Dutch officer who had a tapering face and looked fearsome with a thick moustache. Huh? That’s… – Jan Pieterszoon Coen…? Then Hustam remembered. That portrait appeared in many history books that he was forced to read in school and in unending college courses, and again more recently when he had to memorize it to teach to his students.

Forced. Yes, for the good name of his grandfather’s ancestors on his father’s side, who, it was said, defended this country from the hands of the Kompeni.(4) According to Hustam’s father, one of his ancestors was one of the ‘right hand’ men of the renegade hero, Si Pitung.(5) As his last descendent, Hustam was responsible for passing on to the younger generation the story of his patriotic forefather. That was why his father insisted that he become a history teacher. His father didn’t care whether Hustam liked it or not, or whether he was capable of it. If Hustam didn’t teach history, his father would no longer acknowledge him as his own son…

“Brother! Do you know me?” asked Sara enthusiastically, shattering Hustam’s daydream. “This is my foster father’s house. Batavia Castle.”

“So…you…really are a ghost? Ghost Sara Specx…? And this is…Batavia Castle??? Then, your foster father is…that painting…? Jan Pieterszoon Coen???”

“Yes, yes, that’s right!” Sara became excited. “Brother Hustam, do you know everything about me and my foster father?” She seemed surprised.

“Yes, of course I know. J.P. Coen was the very famous Governor General of Batavia, wasn’t he? And, Sara…your lover was named Pieter who… – mmm…was executed by hanging, right?”

Hustam was quiet. He took several deep breaths, trying to calm down the strange pounding in his chest, feeling something between fear and a sensation of…he didn’t know what. Alright, if this is the process of going crazy, then I’ll play the game. There’s nothing I can do except tag along.

“Forgive meee, Pa! I give up, if you want to put me into a psychiatric ward!” mumbled Hustam softly. Yes, I can only tag along, just like always. And, I am talking to a GHOST!

“What? What did you say?” Sara didn’t hear his mumbling clearly.

“Ah, no, aaah, I was only talking to myself. Hm, go on with your story…” Hustam summoned up the courage to look at Sara and forgot his uneasiness. Sara is indeed sweet!

“It’s like this, Brother. I didn’t think that Papa Jan could be so cruel. Even to me…” Sara’s tears flowed. “Were we wrong to love each other, Brother? I was only 12 years old and Pieter was 17. But, you understand, don’t you, how our love was so passionate, until we…forgot ourselves…” Sara’s face clouded, it changed to dark pink. “But…Papa Jan found out about us. Pieter was sentenced to die. And I…was shamed in public! My back was whipped until only my underwear was left on my body. I was so embarrassed, Brother. Huhuhu…” Sara covered her face. Her body shook with her sobs.

Hustam slowly reached out with his hand, touching the girl’s shoulder. “Calm down, okay? Perhaps that was indeed your fate.”

“Look at my back, Brother!” Sara unbuttoned the top of her dress and pushed aside her undershirt. There were strange long slanting scars.

Hustam was shocked. His heart wept imagining how painful it must have been when that smooth flawless back was whipped.

“Brother Hustam…” Suddenly Sara raised her head. She wiped away traces of tears from her face with her handkerchief. “Will you help me?”

“How?” Hustam was confused.

“I know this may be an outrageous request. But…since Pieter isn’t here, I truly do not want to live any longer, Brother. He was everything to me. He was my one and only love, and the only person who could ever touch me. Brother, help me to change history so that Pieter won’t be sentenced to die and I won’t be shamed in public.”

“Ah, but…how could that be done?”

“Brother, do you remember why I called you ‘Pieter’ when we met last night?”

“Yes, I remember. But why? Do I look like Pieter?”

“Yes! You look a lot like Pieter!” Sara jumped up happily. “I have waited for centuries for the chance to meet someone who looks like Pieter to carry out this plan, but it has never worked. Finally, you came here last night! I’m convinced that you are my saviour! I am sure that I can join Pieter again forever! Oh, I am so happy!”

“Wait a moment, now! How is it possible that I resemble Pieter? He was pure Dutch, wasn’t he? And me? Clearly, I’m of mixed blood. My skin from the neck down is rather burnt, only my face is white like a foreigner’s, and my undyed hair is light-colored.”

“That’s exactly why, your face and hair are very similar to Pieter’s! Your skin is browner, but I’m sure that the executioners won’t notice. You’re a little older than Pieter was at that time, but it won’t be a problem. But…are you willing…to sacrifice your life for me…?

“This…what do you mean, Sara? I don’t understand. What do you want me to do? Why mention the executioners?”

“Hmm…I want…you to replace Pieter when he’s sentenced to die, then I’ll disappear with Pieter…”

“WHAT???”

Hustam fainted.

 


NORTH JAKARTA POLICE HEADQUARTERS, 17 JUNE 2014, EVENING


“Hey, Hustam! Your father’s here to visit! Quick, wake up!”

Still half-dazed, Hustam let the officer lead him out of his cell, handcuff his two hands, then push his body towards the Police Chief’s office.

A figure emerged, his father greeted him with a sharp pinch on his ear. “Blasted kid! That’s all you can do is make me ashamed of you, eh?! Your ancestors were fighters who defended Jakarta to the death so that it wasn’t nibbled away by the Kumpeni! That’s why I named you Hustam, short for Muhammad Husni Thamrin, freedom fighter from Betawi, so that you’d inherit his greatness! Eeee, turns out you not only look like a foreigner from the Kumpeni, but now you’re a murderer as well! Ach, it really, really stings! And then you admit it! I should’ve thrown you into the river when you were born!”

SLAP!!! His hand flew to Hustam’s cheek. At that moment, Hustam envisioned a brief scene that had recurred more than once in his life. A never-ending fight!


SLAP!!!

“Defend yourself, you bastard!”

Ma held her red cheek that Father had hit, holding back her tears as much as she could. Recklessly, she released all of the repressed anger in her chest, “How dare you, Pa! Why? You said you believed that Hustam’s light skin was because of his Indo grandfather and not because I had an affair with my old boss! Why do you torture me and Hustam like this every day, even when you don’t want to divorce me? You’re afraid of losing my father’s inheritance, aren’t you?!”

“Eeee, what did you say??? You dare defy a man???? Here, feel this! Let this teach you a lesson!!!”

Slap, punch, even the belt was whipped out. Hustam knew very well how it felt. It hadn’t been just once that he had dared to approach, letting his body shield his mother.


“Mr. Sadeli, be patient, sir. Your son hasn’t been proven guilty. We are still investigating this case. Don’t treat him so harshly, sir…” The Police Chief tried to calm down Hustam’s father.

“Sir! Ever since he was young, this kid has been kind of strange. He likes to go off on his own, sometimes he talks to himself. He stopped his studies in college mid-way because he had a problem on campus. The one who died last night was his history professor, the one who was responsible for him dropping out. He must have a secret grudge against that professor! It’s very clear, sir, he must have killed him! Give him as heavy a sentence as possible!” Mr Sadeli continued to rattle on emotionally.

Throughout all of this, Hustam was motionless. His eyes were half-closed. They were still too heavy to open – surely it was because of the medicine the paramedics had given him. What’s more, seeing his tempermental father’s face made him feel very sick. Hustam’s two hands tightened into fists. His fear was overcome by emotion that was about to explode. You can say that I’m not your son. I can’t make you proud. But accusing me of killing my own professor is really unforgiveable!

“I’m not that evil, Pa!!! NOOOO!!!”

“Hey, shut up! Be polite in front of the Police Chief!” scolded the officer who had brought Hustam out. And… SLAP!!! His hand spontaneously struck Hustam. The very cheek that had already been ‘stroked’ by his father’s rough hand.

GRRRGGGHHH!!! DAMN EVERYTHIIING!!!”

Screaming, not knowing where the strength came from, Hustam yanked his cuffed hands apart. The Police Chief quickly called his men to seize the crazed youth.

In his heart, Hustam made a decision. He would fulfil Sara’s request!

 


WILHELMINA PARK, (6) 18 JUNE 1890 EVENING


Aaahh…” Hustam opened his eyes and immediately jumped back with surprise. He was on a beautifully carved garden bench. And, next to him… “Y…you again…?”

“Yes, it’s Sara, Brother. I follow you wherever you go. I can’t stand to see you being tortured. Your father is just like Papa Jan. He’s evil! So, to entertain you, I brought you here. I know that you often dream of seeing this beautiful garden that no longer exists in your time, right? Welcome to Wilhelmina Park, Brother Hustam!”

“What? Is this really Wilhelmina Park? How can you know what I want? Um, but…this park didn’t exist when you were alive, did it…?” Hustam was confused and amazed to see the expansive luxurious garden.

“Did you forget? I can go to any time and place I want. And, since you are interacting with me, I can take you anywhere! Hahaha…”

The young girl giggled. But, no, the sound of her laugh was not at all frightening like the ghosts in the cheap horror films made in this country. Actually, Hustam thought the laugh was very sweet. Sara’s face was so pure and soft, light and gay. Hustam looked at the girl. And, for the first time, he felt a strange quivering in his chest. In fact, he felt normal whenever he was close to Sara. It was as if the strange voices that had been bothering him never existed at all!

“Come on, Brother. I’ll accompany you around this park.” Sara pulled Hustam’s hand, inviting him to see the park. On the park benches, also on the soft grassy green fields, there were couples and families enjoying themselves and having picnics. “There’s the Citadel of Prince Frederik Hendrik!” Sara pointed to a strong fortress building. “And, that…is Waterloo Monument!(7) This is Saturday. The dignitaries and their families usually come here to relax for the day.”

“Wow, I never thought I would see all of this! Thank you so much, Sara!” Under the rosewood tree, Hustam awkwardly held Sara’s hand. “Now I’m satisfied. Life doesn’t have any meaning. Everyone thinks I’m useless. I’m ready to die, Sara. I’m willing to replace Pieter on the gallows.”

Sara revealed her sweetest smile. “Dank u,(8) Brother Hustam.” She tiptoed and kissed Hustam’s cheek. “Tomorrow is the 19th of June, the day of blood,” she said sadly. “I have bribed the guards with a lot of gold to smuggle you into the prison underneath the Stadhuisplein (9) to replace Pieter, my love…”

Hustam nodded in agreement. He looked at Sara’s face closely.

For the first time, he agreed with the voices in his head, plotting a grand plan; a plan that he did not relate to Sara.

 


HEADLINE NEWS OF AN EVENING PAPER IN THE CAPITAL CITY, 18 JUNE 2014


The investigation of the murder of Professor Doctor Tedi Wirakusuma, professor at the History Department of the University of Indonesia, and curator of Fatahillah Museum in Jakarta, is nearing it’s conclusion. There are strong indications that Hustam bin Sadeli, the primary suspect in this case, killed the victim in an act of revenge.

The victim was the suspect’s professor when the victim was teaching at a private university in Jakarta two years ago. At the time, the suspect was a third semester student of the History Department at the same university. Several witnesses stated that at that time Professor Tedi ripped up Hustam’s final semester paper because he submitted it too late. The professor also insulted the student. Hustam, who refused to be treated in that way, reacted violently and destroyed campus property. It was due to his actions that he was expelled from the university. Perhaps this is the motive for the sadistic murder that took place several days ago at the ruins of Batavia Castle.

The suspect, who has been teaching at a junior high school in North Jakarta, is still under strict supervision at the Police Hospital. Doctor Tamimi, a member of the medical team who is handling Hustam, said, “The patient’s psychological condition is not stable. He often has hallucinations and is not in touch with reality. He often faints suddenly if faced with a situation that makes him feel pressured or threatened. On the other hand, if his emotions are fired up, he can lose control of himself.”

According to one source, Hustam was hired to teach at a junior high school because the school principle was a good friend of Hustam’s father.

The police are continuing to gather evidence for this case.

 


STADHUISPLEIN FIELD, 19 JUNE 1629, NOON


The execution of the convict, Second Lieutenant Pieter Jacobs Cortenhoeff, has been carried out. The residents of Batavia who gathered in throngs on the edges of the field witnessed the execution, which resulted in a commotion. After the execution, Governor General Coen, the head officer of the Dutch Indies, returned from Sunda Kelapa, (10) where he had gone because he had received an unexpected report that there were infiltrators from Mataram rioting at the harbour. It appears, however, that the report was false. He was furious with the justices and prison officials.

“IDIOTS!!! Why was the execution carried out without waiting for my return?! And why did you allow the execution to proceed with the head covered, when the agreement with the Raad van Justitie was to carry out the execution with the head exposed?! This is the result! It wasn’t that bastard Cortenhoeff that was hung! It was this old local guy! Does anyone know who he is? And where are the two fornicators? How could they just disappear like that? What did you do, eh???”

“We don’t know, Sir. It was as if we were hypnotized, as if there was someone who ordered us to do all of that unconsciously. Forgive us, Sir…”

Godverdomme! (11) Ah! Get rid of that old body and search for Cortenhoeff and Sara until you find them!”

With disgust, Coen peered at a head that had been severed from its body, soaking in its own blood. It no longer looked terrifying.

 


BREAKING NEWS ON A PRIVATE TELEVISION STATION, 21 JUNE 2014


Hustam bin Sabeni, suspect in the Professor Tedi murder case, who was suspected of suffering from a psychotic condition and who was reported this morning to have suddenly disappeared from the tightly guarded nursing section of the Police Hospital, was found tonight, beheaded, in the former prison underneath the Jakarta History Museum. An old Dutch sword that was covered with blood was found at his side.

Police have not yet released any statements as to whether Hustam’s death had any connection with the killing of Professor Tedi and the mysterious disappearance of Sabeni Sadeli, Hustam’s father, from his house two days ago.

Meanwhile, several minutes ago we received news that the police have just captured Professor Tedi’s murderer. The suspect is a hired killer paid by Professor Tedi’s wife. Mrs Tedi was jealous because she thought her husband was having an affair.

 


SEVERAL HOURS BEFORE…


“Hahaha… You are indeed a great strategist! I don’t know how, but your trick succeeded in getting your father to that miserable place. And you even succeeded in deceiving everyone, including the Governor General! Hehehe….Fantastic! You, who everyone around you, your entire life, thought you were stupid, and who always wanted to die, all of a sudden does something clever and wants to live forever. It’s all because of my Sara, isn’t it? She is indeed amazing, but stupid as well. She forgot that I was already dead like her, so that we could easily get together again. Why would she have to go to any trouble to change history and ask for your help? Hahaha…she’s so young, so fond of over-fantasizing!

“So, you? Your father was right, you are indeed a real loser! You thought you would succeed in deceiving me? You wanted to take Sara to your time, right? Haha…you forgot that I can chase you anywhere to get my Sara back! Now, feel this!”

Pieter Cortenhoeff sliced through Hustam’s neck with his sword, leaving the body of the young man in the damp, dark prison that had once imprisoned him and had separated him from his true love, 385 years ago.

 

 

NOTES
(1) Located on Tongkol Street, near the Fish Market, North Jakarta.
(2) The castle-fortress in Kota, North Jakarta was the residence of Dutch officers and their families. It was built by Jan Pieterszoon Coen, Governor General of the Dutch Indies, 1619-1623 and 1627-1629.
(3) Saartje (Sara) Specx was the daughter of Jacques Specx, a Dutch East India Company officer who was stationed in Japan, so he entrusted his daughter to J.P. Coen in Batavia. Sara’s mother was Japanese. Sara died in Formosa (Taiwan) in 1636.
(4) A popular name for the Vereenigde Oost-Indische Compagnie (VOC), or Dutch East India Company.
(5) A kind of legendary Betawi ‘Robin Hood’ who was known for his invicibility. It was said that he would die only if he was shot with golden bullets.
(6) The largest modern park in Batavia. In 1950, the first president of the Republic of Indonesia, Sukarno, began its transformation into the Istiqlal Mosque.
(7) Also known as Atjeh (Aceh) Monument, which was formerly located in Wilhelmina Park. It was constructed to commemorate the death of Dutch soldiers in battles in the region.
(8) Dutch for “Thank you”.
(9) City Hall of Batavia. Currently the Jakarta History Museuem or Fatahillah Museum.
(10) The main harbour of Batavia.
(11) A Dutch expletive.

 

Translated from Bahasa Indonesia by Joan Suyenaga

Podcast read by Bridget Peirson-Davis

 

Joan Suyenaga was born and raised in Honolulu, Hawaii. She moved to Yogyakarta, Indonesia, to study traditional Javanese culture and language in 1982, and has been writing, translating and editing there in the midst of her constantly entertaining family.